Νέα Ορλεάνη, 2010. Μια απόκοσμη παρουσία έχει κάνει την εμφάνισή της. Ο Κριστιάν Αμπρόζ και ο συνεργάτης του Ζαν-Μπατίστ, ο μαύρος γίγαντας, καλούνται να επισκεφθούν τον τόπο μιας δολοφονίας. Ο Κριστιάν αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για μια σκοτεινή παρουσία, για την οποία είχε να ακούσει πάρα πολύ καιρό.

Ο Κωνσταντίνος Τσουρέκης σκιαγραφεί με ευσυνείδητο και λατρευτικό τρόπο πάνω στην ηθογραφία και τη λαογραφία των Καλαβρύτων, με βασικό άξονα τον οδοντωτό σιδηρόδρομο, ακολουθώντας μια πορεία, από το Διακοφτό μέχρι τα Καλάβρυτα, απαράμιλλης ομορφιάς, φυσικής μαγείας, λυτρωτικής ανάσας.

Η ρεαλιστική σκληρότητα της γραφής του, η έλλειψη κάθε ρομαντισμού, ιδεαλισμού ή νεοπλατωνικής θεολογίας, χωρίς να γίνεται ασεβής, μας μεταδίδει μια εύλογη ανησυχία για το μέλλον του κόσμου μας.

Ο Λεωνίδας είναι ένας παλαίμαχος ηθοποιός που ετοιμάζεται για μια ξεχωριστή παράσταση του Οιδίποδα επί Κολωνώ. Χήρος εδώ και μερικά χρόνια, είναι αποφασισμένος αυτό το χριστουγεννιάτικο βράδυ να μιλήσει στη φίλη του τη Βέρα, που τον επισκέπτεται, για τη συμπεριφορά του Θάνου, του πρώτου συζύγου της γυναίκας του, και των παιδιών της.

Ο Θωμάς Μαστακούρης είναι ένας ζωντανός θρύλος τόσο για τα δικά του διηγήματα όσο και για την εξαιρετική δουλειά του, ως επιμελητής και μεταφραστής, στις εκδόσεις Ωρόρα. Η συλλογή «Η γκρίζα χώρα» με την ομώνυμη νουβέλα και τέσσερα ακόμα διηγήματα είχαν πρωτοδημοσιευτεί  σε εκείνη τη θρυλική πλέον «Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας».

Ποιήματα ποιητικής είναι τα κείμενα του δεύτερου μέρους αυτού του «ημερολογίου γραφής» όπως θα το ονόμαζα, ενώ τα πεζά του πρώτου μέρους χαρακτηρίζονται από την ίδια τη Χαρά Κοσεγιάν ως «Ταξίδια στον τρικυμισμένο χωρόχρονο» με υπότιτλο εντός αγκύλης [Ημερολόγιο].

«Δεν μπορώ να σας πω τ’ όνομά μου, γιατί δεν έχω όνομα. Είμαι γόνος μιας αρχαίας ράτσας. Είμαι δαιμονιστής. Κι αυτή είναι η ιστορία μου...»

Τελικά, οι άνθρωποι με τις επιλογές τους καθορίζουν την πορεία της ζωής τους ή η μοίρα έχει προαποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι; Η Άρια Σωκράτους σε αυτό της το μυθιστόρημα καταπιάνεται με το παραπάνω ζήτημα και αποδεικνύει ότι κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τα παιχνίδια της μοίρας.

Η συλλογή «Ερεβώδης Λειμώνας» αποτελεί απτή απόδειξη πως ο Μπελαούρης είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα δημιουργού που δεν παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα μόνο είδος έκφρασης, θεματολογίας και γραφής αλλά προσαρμόζεται ανάλογα με το ερέθισμά του μετασχηματίζοντας σκέψη, γραφή και συναισθηματική κατάσταση για να αποδώσει την πεμπτουσία του θέματός του.

Με έναν αληθινά πρωτότυπο και ιδιαίτερο τίτλο, ο Γιώργος Μεσολογγίτης καταθέτει το πρώτο συγγραφικό του βήμα: μέσα από τρεις εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους ήρωες ξεδιπλώνεται σταδιακά μια ιστορία (αρκετά hardcore ως προς την αισθητική της) νεκροζώντανων στην Ελλάδα του 2010, που ξεκινά από το τέλος για να μας αποκαλύψει στο κλείσιμο του βιβλίου την αρχή της.