Κάθε διήγημα είναι φωτογραφία μιας στιγμής, ενός ανθρώπου, ενός αισθήματος, μιας εποχής... Όχι μόνο του έξω κόσμου στιγμιότυπο, μα και του εσωτερικού. Άλλοτε σε πρώτο πρόσωπο, ως αφηγήτρια, και άλλοτε παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω της, η συγγραφέας αποδίδει με λέξεις, εικόνες που κλείνουν μέσα τους ζωές ολόκληρες.

Η σχέση μητέρας-κόρης είναι από τις πιο ισχυρές βιολογικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά, και συχνά κρύβει δράματα. Το μυστήριο που κρύβει μέσα της η σχέση της ηρωίδας της Αννίτας Λουδάρου με την κόρη της αναπτύσσεται σταδιακά κομμάτι-κομμάτι καθώς ξετυλίγεται η ιστορία με πισωγυρίσματα στο χρόνο, για να φτάσει στη δραματική του κορύφωση.

Τα σχετικά σύντομα σε έκταση πεζογραφήματα της συλλογής μιλούν για τα παιδικά χρόνια στην Κυθρέα, τα φοιτητικά χρόνια στην Αθήνα, την τουρκική εισβολή, το χρόνο που κύλησε από τότε. Διαπνέονται από νοσταλγία, διάθεση απολογισμών, απογοήτευση, πίκρα, αλλά και τη «σοφία» της βιωμένης εμπειρίας.

Ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα, γερά δομημένο χάρη στην ιστορική έρευνα του συγγραφέα. Ένας ύμνος όχι μόνο στους ξεχωριστούς χαρακτήρες, αλλά και στον τόπο, στην Ήπειρο. Η αγάπη των ηρώων για την πατρίδα δεν  είναι απλά μια αφηρημένη έννοια, είναι ένας ισχυρός δεσμός που ενώνει το άτομο με τον τόπο, το χώμα του.

Οι λογοτεχνικοί ήρωες μπορούν να αποκτήσουν ύπαρξη και να επιδράσουν στη ζωή μας, ακόμα και ν' αλλάξουν την πορεία της; Μπορεί ο συγγραφέας να επηρεάσει τους αναγνώστες του; Μια αφήγηση που παίζει με το μεταφυσικό στοιχείο της γραφής, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως τέχνη και ζωή δεν υπάρχουν παράλληλα αλλά διασταυρώνονται και ενίοτε αλληλεπιδρούν.

Ένας σαραντάρης συγγραφέας, ο Ηλ, πηγαίνοντας στο σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων, γλιστράει στα σαπισμένα φύλλα γύρω από τα ερείπια ενός παλιού αρχοντικού και πέφτει σε ένα αφύλακτο πηγάδι. Θα μείνει εκεί μέσα όρθιος, περιμένοντας την έξωθεν βοήθεια, και αναλογιζόμενος τη ζωή του, τη ζωή των άλλων, τις περιπέτειες της πατρίδας του.

Στο βιβλίο του με τίτλο Μη με φας, ο Βασίλης Αμανατίδης αποδεικνύει το ευφυές, το ανατρεπτικό και το παράδοξο των τόσο ολοκληρωμένων και πρωτότυπων ιστοριών του και χτίζει  έναν κόσμο εφιαλτικό, θέλοντας να μας πει πώς πρέπει ο κόσμος, να μην είναι.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα, στο οποίο ο ήρωας του παραμυθιού, ο οποίος ταυτίζεται με τον αφηγητή, παλεύει να ξεφύγει από τις καταιγίδες της καθημερινότητάς του και να βρει επιτέλους την ηλιόλουστη ζωή του.

Όταν συμβαίνει ένα ατύχημα σε αυτοσχέδιους αγώνες ταχύτητας, τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να βρουν το εγχειρίδιο που θα τους βοηθήσει να ταξιδέψουν στο χρόνο. Γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι οι επιδιώξεις τους  σχετικά με το μεγαλεπήβολο εγχείρημα διαφέρουν μεταξύ τους. Τρεις δεκαετίες αργότερα, το παιχνίδι για τη μηχανή του χρόνου θα συνεχιστεί.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα με κεντρικό άξονα τις ιστορίες δύο ανθρώπων, του Νίκου, πανεπιστημιακού καθηγητή και της Άννας, φοιτήτριας, στο τμήμα που διδάσκει ο Νίκος.