Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας εξομολογήθηκε σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις , ο «Θησαυρός του χρόνου», το κύκνειο άσμα του, αποτελεί  «απολογισμό αλλά ταυτόχρονα και αυτοθεραπεία. Ένα είδος εξομολόγησης και αυτοκάθαρσης».

H Xαρά Νικολακοπούλου σε αυτές τις δυο ομολογουμένως πρωτότυπες νουβέλες, μας μυεί σε μια τέχνη που αντλεί τα υλικά της άλλοτε από τους ιστούς της αρχαιοελληνικής μυθολογίας και άλλοτε από ταξιδιωτικές περιγραφές και εικόνες εναλλασσόμενων τοπίων που ευνοούν τους συνειρμούς με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρωίδων της.

Τι είναι γυναίκα λοιπόν αναζητά ο Μάνος Κοντολέων στις 414 σελίδες αυτού του βιβλίου που διαβάζεται απνευστί, απόγευμα καλοκαιριού στη βεράντα, μα επιμένει να ακολουθεί τον αναγνώστη στις συντροφιές και στους περιπάτους του, προκαλώντας τον να δώσει έναν δικό του ορισμό για την έννοια του φύλου και της θηλυκότητας.

Ούτε η φήμη του Ατίκ Ραχίμι, ούτε η παγκόσμια αποδοχή του βιβλίου με τίτλο «Η πέτρα της υπομονής» είναι τυχαία γεγονότα. Αντιθέτως, ο συγγραφέας και το έργο του καταλαμβάνουν επάξια μια ξέχωρη θέση στο στερέωμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας  μέσα από την εκλεκτή και πρωτότυπη προσέγγισή τους σε ό,τι παρουσιάζουν.

Πρωτότυπο, μυστηριώδες, περιπετειώδες, αινιγματικό, με έντονους συμβολισμούς κι ένα ύφος παραληρηματικό που δημιουργεί την αίσθηση ότι γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα,  παρά την τεχνική του αρτιότητα, «Η κόκκινη Μαρία» δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη λογοτεχνική απόπειρα, αλλά αφήνει το στίγμα μιας νέας οπτικής στη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

Άραγε είναι δυνατόν να εντοπιστεί σημείο επαφής ανάμεσα στις θεωρήσεις των φυσικών και των ανθρωπιστικών/κοινωνικών επιστημών; Τι κοινό μπορεί να έχει η θεωρία των κβάντα με τη θεωρία των μορφημάτων ή των φθόγγων στη γλώσσα; Οι δύο συγγραφείς επιχειρούν μια διεπιστημονική προσέγγιση για τη δημιουργία της γλώσσας και τη δημιουργία του σύμπαντος.

Ένα μυθιστόρημα-χρονικό για την περίοδο 1926-1964. Γεννημένη στον Βόσπορο, από γονείς που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πόλη με τις απελάσεις του 1964, η συγγραφέας μεγάλωσε μέσα στις μνήμες τους, έφτιαξε εικόνες για τα πρόσωπα των οποίων τις ζωές είχε κάνει με το χρόνο δικές της. Στο χαρτί συνάντησαν άλλους, φανταστικούς μα και αναγκαίους για την πλοκή χαρακτήρες. Πραγματικοί και φανταστικοί, συμπορεύτηκαν για να αναπλάσουν την εικόνα της εποχής στον Βόσπορο και το ιστορικό Πέρα.

Το βιβλίο παίζει με το μυαλό του αναγνώστη, επιδιώκει μια ακροβασία ανάμεσα στο λογικό και το υπερβατικό, δοκιμάζοντας τα όρια και τις ενστάσεις του αναγνώστη.

Σε μια κοινωνία αποπροσωποποίησης, απαξίωσης και αποτελμάτωσης οι πέντε ήρωες της Αθηνάς Χατζή προσπαθούν να αυτοπροσδιοριστούν, να ανακαλύψουν τους εαυτούς τους και τις επιθυμίες τους, να κυνηγήσουν τα όνειρα ή, γιατί όχι, τις χίμαιρές τους και να ξεπεράσουν το παρελθόν που λίγο πολύ τους στοιχειώνει.

Η Ίσκρα κουβαλάει δυο εαυτούς. Εκείνο το αρχέγονο, ενστικτώδες εγώ που δεν χωράει σε στερεότυπα και σε σχήματα καθωσπρεπισμού και βολέματος και το άλλο, το πολιτισμένο, που αποζητά τη γνώση, την καλλιέργεια της τέχνης και της μάθησης που προσφέρει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Μέσα από ένα ταξίδι αυτογνωσίας η ηρωίδα ανακαλύπτει τον ζωώδη εαυτό της.

Ο Ιωάννης Μάζης αναπτύσσει τις βασικές έννοιες του ισλαμιστικού κινήματος, εξηγεί την αφύπνισή του στα νεώτερα χρόνια και την αμφισβήτηση που προκάλεσε στο κεμαλικό κοσμικό ιδεώδες, τον διχασμό των ισλαμιστών με γνώμονες την αρχή της σούρα και την εφαρμογή της σαρία και αναλύει διεξοδικά τα σχίσματα που διαμορφώθηκαν.

Το ποίημα του Πωλ Ελυάρ «Αντίο θλίψη» αποτέλεσε αναμφίβολα ερέθισμα για τη Φρανσουάζ Σαγκάν που κατορθώνει να σμιλεύσει άψογα τους χαρακτήρες της και να μιλήσει με ένα μοναδικό τρόπο για τα σαράντα κύματα που περνούν οι ανθρώπινες σχέσεις.