Η «Μικρά Αγγλία», γραμμένη στα 1997, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη λογοτεχνική απόπειρα μιας γυναίκας συγγραφέως του εικοστού αιώνα, αλλά ένα έργο εμβληματικό για μια εποχή όπου άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της η καταπιεσμένη γυναικεία παρουσία: την κρίσιμη περίοδο 1930-1950, μια εποχή όπου η γυναίκα δεν έχει ακόμη ορθώσει το ανάστημά της στην κοινωνία.

Λένε πως είναι ένα τρένο-φάντασμα, που, αφού φύγει από το σταθμό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και χάνεται. Ότι ταξιδεύει ακυβέρνητο και πως όταν φτάσει στο τέρμα του, που είναι και το τέλος του κόσμου, οι επιβάτες έχουν χάσει τα νιάτα τους. Ο Κανένας όμως, αν και ήταν μόνο δέκα χρονών, δεν τα πίστευε αυτά και ανέβηκε στο τρένο.

Οι τρεις γενιές γυναικών που αποτελούν τις ηρωίδες του βιβλίου, μοιρασμένες αντίστοιχα σε τρεις διαφορετικές εποχές που συναντώνται και συγκρούονται χάρη στους δεσμούς αίματος που τις ενώνουν, «λυγίζουν», «κλαδεύονται» και «υποσιτίζονται» μέσα σε θεσμούς και στερεότυπα που προσπαθούν να ακρωτηριάσουν τη διάθεσή τους για αυτονομία.

Η Χούλια, βιώνοντας την έκρηξη της καταπιεσμένης πικρίας από τη ζωή που έζησε και από τη ζωή που λαχταρά να αρχίσει από την αρχή, τολμά να κάνει ένα διάλειμμα από τις επιλογές της, από τον γνώριμο εαυτό της, από τις ανάγκες που νόμιζε ότι έως τώρα κάλυπτε. Ταξιδεύει στο νησί Ίζολα μπέλα, με την ψευδαίσθηση πως αλλάζοντας τόπο αλλάζει και χρόνο.

Ο Μάνος Κοντολέων στο νέο του πόνημα κατορθώνει να δημιουργήσει μια μυθιστορηματική αλληγορία της παρακμής που αγγίζει κάθε έκφανση της ανθρώπινης δράσης, όταν οι ιδέες εκφυλίζονται και μεταφράζονται σε χρήμα. Σύμβολο αυτής της πορείας προς την ηθική αποτελμάτωση και την καταρράκωση των ιδεών, η Μέλω του.

Με αυτό του το κείμενο ο Φίσερ απευθύνεται περισσότερο σε ενήλικες παρά σε παιδιά, χρησιμοποιώντας, ως τεχνική την επιστροφή στην παιδική αθωότητα και στο χιούμορ για να υπογραμμίσει την τραγικότητα της ενηλικίωσης και την απλή συνταγή της ευτυχίας που οι περισσότεροι ξεχνάμε απορροφημένοι στη στυγνή μας καθημερινότητα.

Το οδοιπορικό της Freeland στο ταξίδι της τέχνης ξεκινά από τις πρώτες ζωγραφιές στα τοιχώματα των σπηλαίων, για να καταλήξει και να ολοκληρωθεί στο παρόν, με τη χρήση των πολυμέσων, των υπερκειμένων και της κατάρριψης της γραμμικής μορφής των τεχνών, καλύπτοντας όλο το φάσμα του χρόνου μες στο οποίο η τέχνη έκανε την εμφάνισή της.

Αν η Ιλιάδα είναι το νεανικό έπος του Ομήρου στο οποίο διακρίνει κανείς τα  φιλοπόλεμα ιδεώδη της μυκηναϊκής εποχής, το «Τραγούδι του Αχιλλέα» αποτελεί μια καταλυτική ανάγνωση του μύθου που ανατρέπει τον καθαρά πολεμικό και ηρωικό χαρακτήρα του έργου, αποκαθιστώντας το ρόλο και τη λειτουργία των ανθρώπινων συναισθημάτων στην επίτευξη της ευτυχίας.

Συλλογή διηγημάτων με οικουμενικό και διαχρονικό χαρακτήρα. Εποχή: η περίοδος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι αναφορές του βιβλίου ταιριάζουν σε κάθε εποχή. Η ατμόσφαιρα, απλή καθημερινή, με σύμβολα άκρως οικεία στον καθένα, καταφέρνει να μυήσει στην τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αυτό το πολυεπίπεδο έργο καταφέρνει να κινηθεί σε πολλές ιδεολογικές διαστάσεις και να εκπλήξει ευχάριστα τον αναγνώστη πότε με τη στοχαστική του διάθεση, πότε με την ιδιαιτερότητα της πλοκής και πότε με την ανατρεπτική δομή του που αποτελεί αναμφίβολα το βασικό πλεονέκτημα της λογοτεχνικής του υπόστασης.

Γυμνές αλήθειες, γεμάτες σημάδια και δύσμορφες ψυχικές ουλές, αποφάσισε να καταγράψει και σε αυτό το βιβλίο του ο Άρης Σφακιανάκης. Με κυρίαρχα λογοτεχνικά όπλα εκείνα του αυτοσαρκασμού και του χιούμορ ο συγγραφέας επιχειρεί να βυθιστεί στο κοινωνικό πλέον φαινόμενο της ανάγκης για μεταμόρφωση που καταλήγει συχνά σε ψυχική παραμόρφωση.

Ο έρωτας ως ελιξίριο ζωής… Ο θάνατος ως καταλύτης νοσταλγίας και απολογισμού. Το παιχνίδι των δύο που γίνονται ένα. Η οδύνη του ενός που απομένει μισός. Η τέχνη του λόγου και η τέχνη της ζωγραφικής ως πρίσματα ενατένισης του εσώτερου νοήματος της ζωής. Η καθημερινότητα των ανθρώπων ως πρώτη ύλη της προσωπικής τους ιστορίας.