Ο αριθμός εκατό θα κινηθεί με άνεση από τη νίκη στην ήττα, απ’ τη ζωή στον θάνατο, από την ιστορία στην καθημερινότητα, από την ποίηση στο πεζό, απ’ τις τέχνες και τη λογοτεχνία στις εφευρέσεις και στην επιστήμη. Από τη φήμη και τη μυθολογία στο ιστορικό, από εκείνο που φαίνεται σε εκείνο που είναι, από την ύπαρξη στην ανυπαρξία.

Επιστρέφοντας ο αρχιτέκτονας Γιώργος Αυγέρης στο σπίτι από το δείπνο των εννέα, θα βρει τη σύζυγό του νεκρή. Όταν θα ειδοποιήσει την αστυνομία, τρεις μέρες μετά, το όλον ζήτημα θ’ αρχίσει κάπως να περιπλέκεται, εφόσον οι εννέα συνδαιτυμόνες του, ανάμεσά τους και η ερωμένη του, αρχίζουν να του αρνούνται την ύπαρξη του δείπνου ο ένας μετά τον άλλον.

Η ζωή της Άννας (στο μυθιστόρημα) αρχίζει από τον εαυτό της στον καθρέφτη, διπλό είδωλο. Με μεγάλες παραγράφους, δευτερεύουσες προτάσεις, ex libris, βιβλία και τέχνη, που παραπέμπουν σε κλασική λογοτεχνία την οποία ο συγγραφέας που έχει επιμεληθεί γνωρίζει καλά, η Άννα είναι σα να αναδύεται μέσα από σελίδες κλασικού βιβλίου.

Μια προσωπική περιπέτεια του Κωστή Γκιμοσούλη που έγινε ημερολόγιο επιβίωσης –έτσι επιζεί του ναυαγίου του ένας ποιητής, με τη γραφή– και δηλώνοντας «μαρτυρία» μάς υποδεικνύει ξανά τα βασικά της ζωής. Αποκαλύπτει με γενναιοδωρία και σε μας τη σημασία και το φωτεινό άλγος της δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή.

Ο Βασίλης Αλεξάκης συνάντησε στο διάσημο κουκλοθέατρο των κήπων του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, μετά από μια μπόρα προσωπική, έναν ολόκληρο λαό από τους μυθιστορηματικούς ήρωες που είχε στο οικογενειακό του εικονοστάσι, τους αγαπούσε σαν θείους του και ακόμα πιο πολύ. Κι αποφάσισε κάπως να τους συστήσει. Να γνωριστούν επιτέλους και μεταξύ τους.

Η αφηγηματική αλυσίδα εκτυλίσσεται με αφηγηματική οξυδέρκεια: τα πρόσωπα των ηρώων αποκαλύπτονται σε όλο το μεγαλείο τους μόλις στο τέλος. Σε ένα φινάλε ανατρεπτικό που αποκαλύπτει το πόσο γερά δομημένη είναι η ανθρώπινη αλυσίδα. Η Ιστορία, οι συγκυρίες, η συγγένεια, οι ρίζες και τα πάθη των ανθρώπων της εποχής.

Η άβυσσος της ανθρώπινης ψυχής, οι συμπτώσεις που σου αλλάζουν τον χαρακτήρα και τη ζωή, ο Ψυχρός Πόλεμος και εκείνος ο μυστικός, ο αόρατος πόλεμος, που δεν τελειώνει ποτέ, και μαζί όλοι οι ανυπεράσπιστοι κι αόρατοι αυτής της γης, το Κακό και το Καλό που πολεμούν μια ζωή με αμφίβολο ηττημένο και νικητή, με αμφίβολο μια ζωή αποτέλεσμα.

  Η Φιλίππα Ρόουζ Πάλφρευ, δεκαοκτώ χρονών και υιοθετημένη που επιθυμεί να ανακαλύψει ποια πραγματικά είναι, πληροφορείται επισήμως ότι έχει έναν πατέρα βιαστή και μια μητέρα ισοβίτισσα η οποία έχει διαπράξει φόνο. Κι η ιστορία θ’ αρχίσει ακριβώς απ’ εκεί. Το παρελθόν που πια είναι μια ξένη χώρα και η μεταμέλεια που είναι δικαίωμα καθενός.

Το βιβλίο, που αποτελεί και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα, θα μπορούσε να είναι η ιστορία του, η ιστορία μας, ή η ιστορία του 21^ου αιώνα. Κατακερματισμένη και ολόκληρη ταυτοχρόνως, με μια αλλόκοτη συνοχή, με ένα νόημα ξεχωριστό για τον καθένα.

Ο Γιάννης Μαρής (1916-1979), ψευδώνυμο του Γιάννη Τσιριμώκου που σπούδασε Νομικά, πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, δούλεψε ως δημοσιογράφος, αρθρογράφος και κινηματογραφικός κριτικός, με το μυθιστόρημά του «Τα χέρια της Αφροδίτης» θίγει για πρώτη φορά το ζήτημα των Ελλήνων Εβραίων της Κατοχής.

Σε δεύτερο πρόσωπο, εξομολόγηση λες σε καθρέφτη, και κατ’ αρχάς εντελώς ενώπιος ενωπίω, ο συγγραφέας Μισέλ Φάις συγκεντρώνει στα δικά του «Κτερίσματα» ό,τι προσωπικό κι  ιερό. Ποιητικός, κοφτός, παίζοντας στα δάχτυλα τα λογοτεχνικά είδη και συνταιριάζοντάς τα, αντιλαμβάνεται εγκαίρως εκείνο που θα ‘ρθει, την καινούρια λογοτεχνία.

Μιλώντας για τα «Χρόνια της Ομίχλης» όσον αφορά την Ιστορία και τ’ ανθρώπινα, ο Νίκος Γούλιας το κάνει με έναν τρόπο κρυστάλλινο σχεδόν. Το αποτέλεσμα, μια ιστορική, οικογενειακή σάγκα που υπενθυμίζοντάς μας την καταγωγή, μας αποκαλύπτει το μέλλον. Την αντοχή μας στα δύσκολα, την εφευρετικότητά μας σε ό,τι καινούργιο.