Στο καινούργιο της μυθιστόρημα «Ο λεμονόκηπος», η σκηνοθέτης και συγγραφέας Μαρία Γαβαλά επανεξετάζει την εφηβεία και την ενηλικίωση μέσα από δυο φίλες. Την Ιωάννα που περνώντας από φωτιά και σίδερο τελικά γίνεται σεφ και τη Σμαράγδα που γίνεται ηθοποιός εξ αρχής. Ανάμεσά τους ένας ολόκληρος κόσμος, ο δυσδιάκριτος κόσμος της εποχής μας.

Ένα βιβλίο που είναι πολλά βιβλία μαζί, ακόμα και στην πρώτη του ανάγνωση εναλλάσσονται είδη. Ποιητικό και ερωτικό στο πρώτο κεφάλαιο. Βαθύτατα υπαρξιακό στο δεύτερο, σχεδόν επιστημονική φαντασία, μαγικός ρεαλισμός, θα μπορούσε να πει κανείς και μεταφυσικό, στο τρίτο του σκέλος.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Γρηγοριάδης σκιαγραφεί με αδρό τρόπο την μεγάλη τραγική της εποχής. Αναίμακτα, χαμηλότονα, υποδόρια, υπενθυμίζοντας με λεπταίσθητο τρόπο τα βασικά: τον έρωτα και την απώλεια, την παρουσία και την απουσία, τη γενναιοδωρία και το απρόσμενο, τις μικρές ανθρώπινες επαναστάσεις που σε κάνουν να είσαι ο εαυτός σου.

Ένα βιβλιοφιλικό θρίλερ με επίκεντρο τη Μοσχούλα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Μια βραδιά που ξεκινά αλλόκοτα και καταλήγει σε λογοτεχνικό Συμπόσιο, με τους ήρωες και τον κόσμο τους ν’ αναδύονται πιο ζωντανοί κι από τους ζωντανούς. Ο συγγραφέας και το άλτερ έγκο του, οι εμμονές του και τα φαντάσματά του που εν τέλει είναι ο πιο αληθινός του εαυτός.

Προσωπική επιστολή προς την αγαπημένη, δημόσια εξομολόγηση και το χρονικό μας σαγηνευτικής, τελικά, εποχής, ο «Διασυρμός» του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη αναπλάθει λέξεις, στίξη, χρόνο, τόπο, εποχή. Επειδή η ρήξη σήμερα είναι Ευγένεια, Φιλία, Αγάπη κι Αξιοπρέπεια μαζί.

Μια ιστορία που μας αποκαλύπτει την κρυμμένη παρτιτούρα της ζωής, όπου η Τέσυ Μπάιλα, ξεδιπλώνοντας φωτογραφία και συγγραφή, που είναι γνωστές μεγάλες της αγάπες, αποκαλύπτει κι αυτή την έμφυτη δεξιοτεχνία της τελικά να ξεφλουδίζει την πραγματικότητα και τη σιωπή. Ήρεμα, λυγμικά, ψιθυριστά σχεδόν, ενώνει τα επίγεια και τα επουράνια.

Δυστοπικό μυθιστόρημα με άμεση αναφορά στην αιώνια νεότητα. Η έφηβη Κάλι νοικιάζει το σώμα της σε ηλικιωμένους Έντερς προκειμένου να επιζήσει. Με καταιγιστική δράση, υπαρξιακά διλήμματα, τον Φάουστ με το σημερινό του πια προσωπείο, η Λίσα Πράις υπογράφει ένα αινιγματικό βιβλίο σκιαγραφώντας ένα μέλλον με τα συστατικά της ψυχής μας.

«Εδώ που τα λέμε, σε μια εποχή σαν τη δική μας, είναι παράδοξο να ζητάς από τους ανθρώπους σαφήνεια», γράφει ο Ντοστογιέφσκι προλογίζοντας το τελευταίο του μυθιστόρημα, κι αποκαλύπτει το ήδη γνωστό, ότι τα έργα του είναι η ανθρώπινη ψυχική άβυσσος αλλά και ο καθρέφτης της εποχής του.

Το καινούργιο βιβλίο της γνωστής ποιήτριας Κούλας Αδαλόγλου είναι διηγήματα, με όλη την ποιητικότητα και τα βασικά που διέπουν εν γένει τη δουλειά της: πολιτική στάση και κοινωνική έγνοια, υπαρξιακή αγωνία και ελλειπτικός λόγος, η ανθρώπινη μοναξιά και η αλληλέγγυα συμπόνια.

Χαρακτηρίστηκε εκδοτικό γεγονός που έφτασε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό με σαράντα χρόνια, σχεδόν, καθυστέρηση.  Οι 145 «Ιστορίες από την Κολιμά», ντοκουμέντο, μαρτυρία και συγχρόνως  εξαιρετική λογοτεχνία, συνετέλεσαν ώστε να καθιερωθεί ο Βαρλάμ Σαλάμοφ ως ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, η συγγραφέας που ξέρει καλά απ’ «τα γυρίσματα της ζωής». Διαθέτει ακριβώς αυτή την ικανότητα –να βλέπει εκεί όπου όλοι μας επιμένουμε «ξέφωτο»– το κακοπάθημα στη στροφή. Και επειδή η ίδια είναι ανοιχτή και αφουγκράζεται τη ζωή, γράφοντας, μπορεί και να το ζωντανέψει.

Μια πυκνή ιστορία που θα μπορούσε να είναι η δική μας ζωή. Με πολλαπλές εκδοχές κι αναγνώσεις. Ένα βιβλίο που μπορεί ταυτοχρόνως να είναι επικίνδυνο ή και κατευναστικό, αναλόγως τις αναγνωστικές διαστάσεις. Και η συγγραφική ευφυΐα είναι ακριβώς εκεί. Στην εβδομάδα που εμπεριέχει τα πάντα και μας βγάζει παντού, μας φυλακίζει και μας απελευθερώνει.