Η ποιητική της Γιαννοπούλου είναι μια μίξη ρεαλισμού και μαγικών στοιχείων, που δεν αποτελούν όμως μαγικό ρεαλισμό, καθώς δεν αποφεύγονται στίχοι διαμαρτυρόμενοι και καταγγελτικοί, εμβαπτισμένοι στον υποβόσκοντα θυμό για την ανθρώπινη μοίρα και για την επίγεια διαδραμάτισή της.

Η συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Ευσταθιάδη αποτελείται από τρία διηγήματα μεγάλου μήκους με επίκεντρο την ανθρώπινη ψυχή και την ανάγκη της για πλήρωση.

Το καλοκαίρι του 1973, η Άννα και η Ευδοκία, 16 χρονών, ζουν με τις οικογένειές τους, τον παππού Κοσμά και τη γιαγιά Μαρίκα, τον θείο Δωρόθεο και τη θεία Ελένη, όλοι μαζί, σε ένα μεγάλο σπίτι στην Αμμόχωστο. Στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, τα δύο κορίτσια θα αρχίσουν ν’ αλλάζουν μέσα τους, ενώ στο τέλος η πόλη θα παραδοθεί αμαχητί στον εχθρό.

Η Λένα Διβάνη στο βιβλίο της αυτό με διεισδυτική ματιά απεικονίζει  την ψυχή των ηρώων της, ενώ άφθονο χιούμορ το οποίο βγαίνει από τα punch line των αφηγήσεών της, δημιουργεί το κοντράστ της ύπαρξής τους.  Η μαγκιά στη γραφή της ξεχειλίζει υποστηρίζοντας το χιούμορ, το οποίο όμως είναι η μάσκα βαθέων συναισθημάτων.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Τσιόγγα διαθέτει έναν τόνο μινιμαλιστικό και ένα μοτίβο, σαν σύννεφο, έτοιμο να ξεσπάσει σε μια καταρρακτώδη βροχή, ξεπλένοντας και αφήνοντας τις λέξεις απογυμνωμένες και καθ’ όλα αληθινές.

Δύο γυναίκες -μάνα και κόρη-, τρέχουν ασταμάτητα από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο, από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα: ποιοι τις καταδιώκουν και γιατί; Είναι πολιτικοί φυγάδες, έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα, προσπαθούν να ξεφύγουν από ένα επώδυνο, οικογενειακό παρελθόν; Ένα δυνατό μυθιστόρημα που γεννά γνήσια συγκίνηση.

Ο Μιχάλης Γκανάς καταγράφει στιγμές του χωριού, της φοιτητικής ή αστικής ζωής, όπου η γυναικεία παρουσία προβάλλει ως το σημαντικότερο κύτταρο της κοινωνίας που δέχεται τους κραδασμούς των κοινωνικών συμβάσεων, δεδομένων και αλλαγών. Γυναικείες παρουσίες, γυάλινες, εύθραυστες, συμπαγείς, που αντέχουν να ερωτεύονται, να ελπίζουν και να γεννούν.

Ο νεαρός Λάρυ γυρνάει αλλαγμένος από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αδυνατεί να ενταχτεί στην κοινωνική πραγματικότητα όπως επιθυμούν οι δικοί του. Χωρίζει από την Ισαβέλλα για να αναζητήσει τη γνώση και τη ξανασυναντά παντρεμένη το 1929, την περίοδο του κραχ.

Η Μαζάλ και η Σάρα ζουν στις Σέρρες με τους γονείς τους, όταν ξεσπά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο πατέρας τους τις φυγαδεύει με πλαστές ταυτότητες στην Αθήνα, όπου μένουν στο διαμέρισμα της Ραχέλ και του Έλι, στην Κυψέλη. Εκεί, η Μαζάλ γνωρίζει κι ερωτεύεται τον Σίμο. Μια νουβέλα για τον κατατρεγμό των Ελλήνων εβραίων δοσμένη με άνεση και φρεσκάδα.

Στο έργο του αυτό ο Μπαλζάκ καταπιάνεται με δυο θρύλους: το πρόσωπο του περιβόητου δον Ζουάν και το ελιξίριο της μακροζωίας, καταδεικνύοντας την αχαριστία της ανθρώπινης ψυχής, αλλά και τη δύναμη του χρόνου, καθώς «χρόνος είναι και γυρίζει».

Το βιβλίο του Ζαν Λουί Φουρνιέ «Πού πάμε μπαμπά;» είναι μια συλλογή από κείμενα, στα οποία ο συγγραφέας αποτυπώνει τις σκέψεις και τις αντιδράσεις του για το μεγάλωμα των δυο νοητικά καθυστερημένων παιδιών του, ένα ημερολόγιο που ξεφεύγει κατά πολύ από τα συνηθισμένα.

Ο Μηνάς και η Αλγερία ζουν με την κόρη τους, τη Ρόρη, στο «ισπανικό σπίτι», στην άκρη της Σεωρής. Το χωριό εχθρεύεται την Αλγερία, μια «ξένη» με παράξενο όνομα και ανυπόκριτη συμπεριφορά. Ο κοινός τους θάνατος με το Μηνά προκαλεί τα χρηστά ήθη των κατοίκων και έχει τον αντίκτυπό του στην επιστροφή τής, ενήλικης πια, Ρόρης στη Σεωρή 19 χρόνια μετά.