Ο Ότο Στάινερ είναι μουσικοκριτικός. Νοσηλεύεται σε ένα σανατόριο στο Ζάλτσμπουργκ. Όταν ο φίλος και εργοδότης του, ο Χανς του ζητά να τον βοηθήσει στο πρόγραμμα του φεστιβάλ που θα διεξαχθεί τον Ιούλιο του 1940, εκείνος θα σκεφθεί πως αυτή είναι ίσως η ευκαιρία να κάνει αυτό που περνά από το χέρι του, για να «σώσει» τον αγαπημένο του Μότσαρτ.

Τα φωνήεντα δεν φωνάζουν, μα έχουν φωνή στους στίχους της Μαρίας Γερογιάννη: φωνή γυναικεία, σε μια ποιητική ώριμη που έχει δέσει καρπό.

Ο αρχετυπικός σπαραγμός και η αξιοπρέπεια του φυτικού βασιλείου καταδεικνύει εξ αντιθέτου την πατροπαράδοτη γελοιότητα του ανθρωπίνου είδους που είναι τραγικό εν τη αγνοία του, σαν τον Οιδίποδα πριν από την αποκάλυψη της πατρότητος/μητρότητός του. Δραματικότητα και ποιητική τέχνη σε μια γόνιμη συνάντηση απολύτως σύγχρονη και μελλοντική.

Ποιητική σύνθεση σε επτά διακριτά, απολύτως συναρμοζόμενα μέρη. Ο ψυχίατρος Σωτήρης Παστάκας ανακαλύπτει την ποιητική (και όχι μόνο). Ως ευθυμογράφος ξέρει να ξεφεύγει από τις συνήθεις παγίδες της τεχνικής. Ακόμα κι ο ελεύθερος ατονικός στίχος γίνεται στα χέρια του παιχνίδι που σπάει χάρη σε απρόβλεπτους διασκελισμούς.

Ο κριτικός είναι σαν την πλατιά γαλάζια θάλασσα αμέσως μετά το Δέλτα του Νείλου (ή του Φαλήρου): απορροφάει τα μικρά ποτάμια που κουβαλούν μαζί με τα φερτά υλικά και ψήγματα χρυσού και τα αφομοιώνει σε αμάλγαμα πολυπρισματικό κρυστάλλινης καθαρότητας. Κι αυτή είναι –όπως τη διαβάζω εγώ– η ποίηση του κριτικού και δοκιμιογράφου Κώστα Γ. Παπαγεωργίου.

Ιστορίες καθημερινές ανθρώπων της διπλανής πόρτας, συνηθισμένα γεγονότα πίσω από κλειστές ψυχές που αποκτούν διαστάσεις «μοναδικές» μέσα στο μυαλό εκείνων που τις βιώνουν. Αυτά και πολλά άλλα αφηγείται ο Διονύσης Μαρίνος στη νέα του συλλογή διηγημάτων «Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ».

Η Έλσα Κορνέτη φαίνεται να ανήκει πια οργανικά στο εικονοστάσιο των συγχρόνων μαχίμων ποιητών.

Τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα ψήφιζε «Όχι» στο δημοψήφισμα, αποχωρούσε από την ΕΕ και έπεφτε στα χέρια δικτατόρων; Μια πολιτική και κοινωνική δυστοπία στα μέτρα του Ροθ, του Ντικ και της Άτγουντ.

Το «Μαύρο εκλεκτό» είναι μια συλλογή διηγημάτων. Δεκατέσσερις ιστορίες με επίκεντρο τον άνθρωπο, τα συναισθήματά του, τις κρυφές σκέψεις, ο ρεαλισμός που καταδυναστεύει τη φαντασία, η μαδημένη λογική που υποκλίνεται στα συναισθήματα.

Τα  δέκα διηγήματα που περιλαμβάνονται στην παρούσα συλλογή φανερώνουν έναν νέο συγγραφέα (γεν. 1988) που κατέχει τις αφηγηματικές τεχνικές και χειρίζεται άνετα τη γλώσσα προσδίδοντας στα θέματά του φρεσκάδα, ενώ η μετάβασή του από την ποίηση φαίνεται πως πραγματοποιήθηκε χωρίς δυσκολία.

Στα 12 διηγήματα της συλλογής η Λουκία Δέρβη εισχωρεί σε ιστορίες ανθρώπων από διάφορες εποχές της πανανθρώπινης Ιστορίας και τις κάνει δικές μας με έναν λόγο λιτό, συγκροτημένο. Η αφήγηση είναι πότε πρωτοπρόσωπη πότε τριτοπρόσωπη, ενώ οι ιστορίες ολοκληρώνονται συνήθως χαμηλόφωνα, χωρίς δραματικές απολήξεις.