Αυτό θα είναι μάλλον το μετά το μεταμοντέρνο της ποιητικής γραφής: ένα αμάλγαμα από μοντερνιστική σκοτεινιά, χωροχρονική θολότητα, ασύντακτη ιδιόλεκτος και νεολογισμοί συγκεκομμένων φωνηέντων.

Μετέωρη μετ-εφηβική προσκόλληση στο έδαφος του τριαντάχρονου πλέον ποιητή.

Στυλιανός Καρέντζος, ένας ιστορικός μυθιστοριογράφος που θα μπορούσε να δει το πόνημά του αυτό ως σενάριο ταινίας του Χόλιγουντ, μετά πολλών αξιώσεων κι επαίνων.

Εδώ πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα που διασταύρωσαν τροχιές μαζί του κι άλλα που κινήθηκαν παράλληλα, αλλά σε απόσταση αναπνοής από το συν-πάσχον ποιητικό σώμα.

Πρωτότυπη ποίηση σε πτήση εξοικείωσης με τον Θάνατο, με μια δόση ναρκισσισμού κι απομυθοποίησης του ιδανικού αυτόχειρα. Ραλλού Γιαννουσοπούλου: ποιήτρια, ακόμα κι όταν δεν γράφει. Της εύχομαι να μακροημερεύσει δημιουργικώς. Αυτάρκης. Κι αληθινή. Για σκληρούς και βελούδινους αναγνώστες.

Ο Ταχτσής ήταν τραγικός, όχι εξαιτίας του θανάτου, αλλά της μαρτυρικής ζωής του.

Σημαντικό πόνημα, χρήσιμο εργαλείο για κάθε βιβλιοθήκη, ερευνητή, θεατράνθρωπου, μελετητή και θεατρόφιλου.

Στα εννέα διηγήματα με τους έντονα εικονοπλαστικούς τίτλους, η ποίηση παίρνει μορφή πεζογραφίας και η πεζογραφία μπαίνει στα ακριβά και εκλεπτυσμένα ρούχα της ποίησης. Εικόνες, αισθήσεις, νοήματα και σπάνιες αποχρώσεις του λόγου, χορεύουν σε έναν ιδιαίτερο ρυθμό και ο αναγνώστης θα πρέπει να αφήσει την ψυχή και την καρδιά του ν' ανοίξει φτερά.

Με την ιδιότυπη ματιά του ελληνιστή και καταξιωμένου μεταφραστή Mauro Giachetti ξαναζωντανεύει η Αναγέννηση με τις μεσαιωνικές δεισιδαιμονίες της σε μια απολαυστική νουβέλα του Νικολό Μακιαβέλι.

Ποιήματα ποιητικής είναι τα κείμενα του δεύτερου μέρους αυτού του «ημερολογίου γραφής» όπως θα το ονόμαζα, ενώ τα πεζά του πρώτου μέρους χαρακτηρίζονται από την ίδια τη Χαρά Κοσεγιάν ως «Ταξίδια στον τρικυμισμένο χωρόχρονο» με υπότιτλο εντός αγκύλης [Ημερολόγιο].

Η Μαριάννα Τυρέα-Χριστοδουλίδη έγραψε μια εύστοχη νουβέλα, ενώ θα μπορούσε να συγγράψει ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα-τοιχογραφία μιας ταραγμένης εποχής.