Ένας Πολωνός αξιωματικός αρνείται να συμμετάσχει στα ρωσικά στρατεύματα με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί σε στρατόπεδο αιχμαλώτων. Η αγαπημένη του ξεκινά να τον βρει και να μείνει μαζί του. Παντρεύονται, αποκτούν δυο παιδιά αλλά νιώθουν μια θλίψη γιατί βρίσκονται μακριά από την πατρίδα τους. Θα καταφέρουν να αποδράσουν;

Ένα κλασικό πολάρ μυθιστόρημα για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα με αρνητικούς ήρωες τρία μέλη της γενιάς του Πολυτεχνείου, που κάποιος άγνωστος τιμωρός αποφασίζει να τους σκοτώσει.

Δέκα διηγήματα σύγχρονα και διαχρονικά με πρωταγωνιστές ανθρώπους μιας πραγματικότητας που παίρνει τη μορφή μας. Δέκα διηγήσεις που διεκδικούν φως, αυτό που διαβάζοντας θα δείτε να χρωματίζει μαγικά το ασπρόμαυρο παράθυρο του όμορφου εξωφύλλου.

Στην παρούσα και πρώτη του ποιητική συλλογή ο Διονύσης Μαρίνος στέκεται και ψιθυρίζει με στίχους τις αναμνήσεις της ψυχής. Με τόνο ήρεμο, μεστό, υποβλητικό, ανθίσταται στην ισοπέδωση της ρηχότητας.

Οι έξεις που γίνονται λέξεις και οι λέξεις που μεταπλάθονται σε ψυχότροπο και ψυχανθές και άλλος σεισμός από την άοκνη δημιουργία δεν υπάρχει και δεν αξίζει να (υπάρχει). Γράφουμε ό,τι ζούμε ή, άλλως πως, πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε. Ένα μότο που φέρει ο Ίκαρος Μπαμπασάκης και σ’ αυτό το νέο αιφνίδιο ντοκιμαντέρ υπό τον τίτλο «Ιστορία των παθών».

Η ποίηση του Nicanor Parra είναι ποίηση της ανθρώπινης κατάστασης. Είτε πολιτικά είτε υπαρξιακά, είτε ειρωνικά-σατιρικά τα ποιήματά του είναι πάντα βαθιά ανθρώπινα και στα μέτρα τα ανθρώπινα δομημένα. Ανήκει σε εκείνη την πάστα ποιητών που είναι εδώ «για να μη γενεί στραβό το δέντρο». Κι αυτή την ποίηση την έχουμε πράγματι ανάγκη.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι η μεταναστευτική του διαδρομή, η εσωτερική μετανάστευση που θα γίνει εξωτερική, η προσωπική ιστορία που σηματοδοτεί την Ιστορία μιας εποχής με τον κύκλο αριστουργηματικά να κλείνει.

Με τον έξυπνο τίτλο «Κύρους κατάβαση» κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Νίκου Μπατσικανή από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, η οποία περιλαμβάνει ποιήματα που ξεκινούν από το γενικό και το σύγχρονο για να καταλήξουν στο αυτοαναφορικό και το παλαιότερο.

Η ποίηση του Νίκου Ερηνάκη είναι έντονα συναισθηματική, με ένα ιδιόμορφο και εντελώς προσωπικό κράμα μελαγχολίας και πεισματικής αισιοδοξίας, όχι γιατί ελπίζει ότι η πραγματικότητα που βιώνουμε θα αλλάξει, αλλά γιατί κατανοεί ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να την αλλάξουμε, «ταΐζοντας» το θηρίο με το αίμα μας.

Υπάρχουν εποχές πρόσφορες για ποίηση και εποχές αντιποιητικές; Κι ο τόπος του ποιητή ποιος είναι, η εποχή του ή οι στίχοι του; Πάνω σε αυτά τα ερωτήματα η Ασημίνα Ξηρογιάννη «χτίζει» την τρίτη της προσωπική ποιητική συλλογή.

Ίσως ο πιο ταιριαστός ποιητής στην τρυφερή μελαγχολία του φθινοπώρου είναι ο κόμης Τζιάκομο Λεοπάρντι: Ιταλός ποιητής, φιλόλογος και φιλόσοφος, που πέθανε πρόωρα στα 39 του χρόνια. Στη δίγλωσση συλλογή «Η νύχτα απομένει», την επιλογή των ποιημάτων από το έργο του δημιουργού και τη μετάφρασή τους έκανε η ποιήτρια Λένα Καλλέργη.

Ένας δημοσιογράφος δέχεται απειλές εξαιτίας των αντιρατσιστικών κειμένων του. Ένας αστυνόμος αναζητά τον δολοφόνο ενός πρώην υπουργού. Οι δύο άντρες θα κάνουν μια συμφωνία: ο δημοσιογράφος θα ενημερώνει τον αστυνόμο για ό,τι σχετικό με τη δολοφονία του υπουργού και ο αστυνόμος θα προστατέψει τον δημοσιογράφο από τις απειλές των νεοναζιστών.