Ένας 39χρονος ζει μια περιορισμένη ζωή: δουλεύει σε ένα βίντεο κλαμπ, βλέπει φανατικά ταινίες και δεν έχει σχέση και κοινωνικό κύκλο. Ώσπου λαμβάνει ένα περίεργο τιμολόγιο από μία άγνωστη εταιρεία, που του χρεώνει 5.000.000 κορώνες για τα όσα έχει ζήσει μέχρι τότε στη ζωή του: από το ότι έχει σπίτι έως το ότι μεγάλωσε έχοντας και τους δύο γονείς.

Όσλο, 1969. Ένας πολυεκατομμυριούχος και πρώην μέλος της Αντίστασης, σωριάζεται νεκρός κατά τη διάρκεια ενός δείπνου που παραθέτει στην έπαυλή του. Ύποπτοι για τη δολοφονία του θα μπορούσαν να είναι και οι δέκα καλεσμένοι του.

Το τρίτο μυθιστόρημα του εκκεντρικού Νορβηγού συγγραφέα, σε μια σειρά που διαδραματίζεται στα τέλη της ταραγμένης και άκρως ενδιαφέρουσας δεκαετίας του ’60, με ήρωα τον επιθεωρητή της αστυνομίας Κόλμπιορν Κρίστιανσεν, γνωστού ως Κ2, και την ευφυή βοηθό του Πατρίσια, μια νεαρή με ένα λαμπερό μυαλό καθηλωμένη σε αναπηρική καρέκλα.

Λαϊκοί θρύλοι (τα “αλλαξοπαίδια”) και τοπικές παραδόσεις του Τάμεση (ο “Ήσυχος”, ο περαματάρης που σώζει ή οδηγεί στην άλλη ζωή όσους πέφτουν στο ποτάμι) μπλέκονται επιδέξια με το μυστήριο του αναστημένου παιδιού, με τα μυστικά των ανθρώπων που το διεκδικούν και με τις ατομικές ιστορίες όσων τυχαία βρέθηκαν εκεί όπου εκτυλίσσεται η ιστορία.

Από τη συγγραφέα του παγκόσμιου μπεστ σέλλερ «Eat Pray Love», ένα γοητευτικό ως προς την πλοκή του μυθιστόρημα που τοποθετείται στον κόσμο του θεάτρου στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’40.

Ο Γιου-τζιν είναι ένας υποδειγματικός γιος. Μέχρι που μια μέρα ανακαλύπτει στον κάτω όροφο του σπιτιού το πτώμα της μητέρας του μέσα σε μια λίμνη αίματος. Τι συνέβη την προηγούμενη νύχτα; Ο Γιου-τζιν δεν θυμάται τίποτα. Και ο εφιάλτης αρχίζει.

Η σάγκα της οικογένειας Κέλερ που από τη Ρωσία και τη Γερμανία μεταβαίνουν στη Ν. Αμερική. Τα δύο αδέλφια της οικογένειας δένει μια κατάρα που μοιάζει με την αρχετυπική ιστορία του Κάιν και του Άβελ.

Το βιβλίο «Ένας γιος» του Αλεχάντρο Παλόμας πλημμυρίζει από μαγεία. Κόντρα στη σκληρή πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν πατέρας και γιος, κινείται στο ονειρικό σύμπαν της Μαίρης Πόππινς εκπέμποντας αισιοδοξία και ελπίδα.

Με αυτό του το κείμενο ο Φίσερ απευθύνεται περισσότερο σε ενήλικες παρά σε παιδιά, χρησιμοποιώντας, ως τεχνική την επιστροφή στην παιδική αθωότητα και στο χιούμορ για να υπογραμμίσει την τραγικότητα της ενηλικίωσης και την απλή συνταγή της ευτυχίας που οι περισσότεροι ξεχνάμε απορροφημένοι στη στυγνή μας καθημερινότητα.