Ένα θρίλερ με πολλές προεκτάσεις

Όπως έχω ξαναγράψει, το αστυνομικό είδος κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος τόσο στο αναγνωστικό κοινό, όσο και στην προτίμηση των συγγραφέων. Ειδικά μετά την τριλογία του Λάρσον και την έξαρση του σουηδικού θρίλερ, επανήλθε με σθένος στο προσκήνιο και μαγνητίζει ένα διαρκώς αυξανόμενο κοινό.

Το μυθιστόρημα του Ζαν – Κριστόφ Γκρανζέ ξεκινάει με το πτώμα ενός Χιλιανού διευθυντή χορωδίας σε μια αρμένικη εκκλησία του Παρισιού. Ο Λιονέλ Κασντάν, ένας βετεράνος αστυνομικός, βρίσκεται λίγο μετά στον τόπο του εγκλήματος. Τα στοιχεία ελάχιστα. Εκείνο όμως που κινεί το ενδιαφέρον του Λιονέλ είναι ότι στον τοίχο είναι γραμμένη με αίμα η φράση «Ελέησόν Με».

Μια σειρά από δολοφονίες, που τελούνται με ιδιαίτερα τελετουργικά, θα οδηγήσουν τον Λιονέλ σε ένα αδιάκοπο κυνήγι και μαζί με έναν νεαρό αστυνομικό, εθισμένο στα ναρκωτικά, θα βρεθούν σε μονοπάτια των οποίων τις προεκτάσεις δεν μπορούν να αντιληφθούν…

Πρόσωπα και καταστάσεις που οδηγούν πίσω στο χρόνο, την εποχή της χούντας στη Χιλή, καθώς και στην εμπλοκή πρώην ναζί σε πειράματα. Και το χειρότερο όλων είναι ότι γρήγορα αντιλαμβάνονται ότι πλέον δεν αναζητούν ένα δολοφόνο, αλλά μια ομάδα που ενεργεί μεθοδευμένα και με στοχευμένη στρατηγική.

Το έργο του Ζαν – Κριστόφ Γκρανζέ είναι άρτιο από κάθε άποψη. Έχει ρέουσα πλοκή, εξαιρετική δομή, οι διάλογοι προωθούν την εξέλιξη της υπόθεσης, ενώ και οι χαρακτήρες δομούνται με μαεστρία και είναι άκρως ρεαλιστικοί. Ένα αστυνομικό θρίλερ, με θρησκευτικό υπόβαθρο, πολιτικές προεκτάσεις και επιστημονικές πινελιές, στοιχεία που συνθέτουν ένα ποικίλο και ενδιαφέρον έργο.

Άλλωστε ας μη λησμονούμε ότι μιλάμε για το μυθιστόρημα ενός συγγραφέα που έχει αποδείξει την ικανότητά του να συνθέτει εξαιρετικής ατμόσφαιρας θρίλερ, καθότι έργα του έχουν μεταφερθεί και στον κινηματογράφο, όπως «Η αυτοκρατορία των λύκων», «Πορφυρά ποτάμια».

Ο μόνος ενδοιασμός μου σχετικά με το βιβλίο θα έλεγα ότι είναι το τέλος της ιστορίας. Προσωπικά μου φάνηκε λίγο υπερβολικό και κατά σημεία τυπικό. Δηλαδή ενώ μέχρι λίγο πριν την τελευταία πράξη η εξελικτική πορεία της υπόθεσης σε αφήνει με το στόμα ανοικτό, στο τέλος υπάρχει ένα κλείσιμο που δεν απογειώνει το κείμενο, ενώ αφήνει ένα κενό στον αναγνώστη.

Πρόκειται για ένα αρκετά καλό θρίλερ που απλώνει τα πλοκάμια του σε διάφορους τομείς της πραγματικότητας και σε μεγάλο βαθμό ικανοποιεί τους λάτρεις και μη του είδους.