Το 1972, η Τομόκο είναι δώδεκα χρονών και έχει ήδη χάσει τον πατέρα της. Η μητέρα της θέλει να μετακομίσει για έναν χρόνο στο Τόκιο, από την Οκαγιάμα όπου ζουν, και να μάθει εκεί τη μοδιστρική τέχνη. Πείθει την κόρη της να μείνει το ίδιο διάστημα με την οικογένεια των θείων της στην Ασίγια, όπου θα πάει ταξιδεύοντας μόνη της με το τρένο. Η Τομόκο σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα βρισκόταν να ζει σε μια έπαυλη. Την είχε χτίσει ο παππούς της, ιδιοκτήτης μεγάλης ποτοποιίας, ο οποίος μάλιστα είχε φτιάξει, για χάρη του γιου του, ολόκληρο ζωολογικό κήπο – από τα ζώα εκείνα, η Τομόκο θα προφτάσει μόνο έναν ιπποπόταμο νάνο, την Ποτσίκο. Στο γοητευτικό και παράξενο αυτό σπίτι ζουν επίσης η γιαγιά Ρόζα, η κυρία Γιονέντα η μαγείρισσα, ο κύριος Κομπαγιάσι ο κηπουρός και η Μίνα, η συνομήλικη ξαδέλφη της, μια τολμηρή, ασθματική μικρούλα, που αγαπά τα βιβλία και κυκλοφορεί καβάλα στον ιπποπόταμο. Τα δύο κορίτσια θα συνδεθούν με βαθιά φιλία. Μέσα από την αγάπη της Μίνα για τη λογοτεχνία, τις ιστορίες της γιαγιάς Ρόζα, τις τηλεοπτικές αναμεταδόσεις των Ολυμπιακών αγώνων του 1972 στο Μόναχο (με την τραγική επίθεση της τρομοκρατικής οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης), η Τομόκο θα ανακαλύπτει τον κόσμο, ενώ θα αρχίζει συγχρόνως να αντιλαμβάνεται τα μυστικά που μπορεί να κρύβονται πίσω από την επίφαση της ευμάρειας και της οικογενειακής ευτυχίας... Ένα μυθιστόρημα για μια μεταβατική εποχή στην ιστορία της σύγχρονης Ιαπωνίας, λίγο πριν η χώρα αποκτήσει πλήρη εθνική συνείδηση, ένα βιβλίο ύμνος στις φιλίες των παιδικών χρόνων.

Μια ένοπλη ληστεία, ένας φόνος, μια ανεξιχνίαστη υπόθεση εξαφάνισης παιδιού, και εν μέσω όλων αυτών ο Βαργ Βέουμ, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ με έδρα το Μπέργκεν. Ένας χαρακτήρας που έχει γίνει σημείο αναφοράς στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια από τότε που η τρίχρονη Μέτε εξαφανίστηκε από την αυλή του σπιτιού της. Με την παραγραφή της υπόθεσης να πλησιάζει, η μητέρα της, Μάγια, ζητάει από τον ­Βέουμ να κάνει μια τελευταία προσπάθεια για να βρει την αλήθεια. Μια αλήθεια καλά κρυμμένη σε ζωές γεμάτες μυστικά. Συγκλονιστικό, ανησυχητικό και με εξαιρετικές ανατροπές, Τα ρόδα δεν πεθαίνουν ποτέ επιβεβαιώνει εκ νέου ότι ο Gunnar Staalesen είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς αστυνομικού μυθιστορήματος στον κόσμο. Με άψογη και ελεγχόμενη πλοκή, η οποία επιφυλάσσει αρκετές σκοτεινές εκπλήξεις στην πορεία, ξαφνιάζοντας τον αναγνώστη, και με τη γοητευτική φιγούρα του Βαργ Βέουμ στο επίκεντρό της, ο Staalesen δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη σειρά. Ένας μεγάλος δημιουργός που καθόρισε την πορεία του νορβηγικού νουάρ και ταυτόχρονα ανέδειξε κοινές προβληματικές της δικής του κοινωνίας με τη δική μας.

Ένας άντρας κείτεται νεκρός στην παραλία της περιοχής των Δύο Ποταμών. Κανένα στοιχείο που να υποδεικνύει την ταυτότητά του δεν υπάρχει πάνω του. Μόνο ένα τατουάζ στον λαιμό του που απεικονίζει ένα άλμπατρος. Ο ντετέκτιβ Μάθιου Βεν αναλαμβάνει ως επικεφαλής την πρώτη του μεγάλη υπόθεση.

Η ιστορία αυτής μιας γαλλοσυριακής οικογένειας ξεδιπλώνεται μέσα από τις εναλλασσόμενες αφηγήσεις του μεγάλου και του μικρού αδερφού, οι οποίοι με το ιδιαίτερο αφηγηματικό ύφος τους ο καθένας αλληλοσυμπληρώνουν τόσο την οικογενειακή ιστορία, όσο και τη γενικότερη κατάσταση στη Γαλλία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015.

«Όχι» στον Πινοτσέτ, «Ναι» στην ελευθερία και τη ζωή, το μότο του Οι μέρες του ουράνιου τόξου του Αντόνιο Σκάμερτα, ενός βαθιά πολιτικού κειμένου.

Μια ιστορία από τον αμερικανικό Νότο των αρχών του 20ού αιώνα, με δύο Αφροαμερικανές αδερφές που, παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες που συναντούν, δεν σταματούν να πιστεύουν η μία στην άλλη.

Καλκούτα, 1916. Ένας άντρας τρέχει μέσα στη νύχτα με δυο βρέφη στην αγκαλιά του. Ρίχνει ανήσυχες ματιές πίσω του. Κάτι απόκοσμο και σκοτεινό τον κατατρέχει.  Φθάνει στο κατώφλι ενός σπιτιού, χτυπά την πόρτα. Ανοίγει μια ηλικιωμένη κυρία, η οποία αμέσως τον αναγνωρίζει. Ο άντρας παραδίδει τα βρέφη στην ηλικιωμένη και εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα.

Δύο είναι τα νήματα που δένει ο Βάργκας Λιόσα για να υφάνει την πλοκή στο μυθιστόρημά του «Ο άνθρωπος που έλεγε ιστορίες»: η ιστορία της φυλής των Ματσιγκένγκα στην περουβιανή Αμαζονία κι η ιστορία ενός συμφοιτητή του αφηγητή, με μια εκ γενετής δυσμορφία στο πρόσωπο.

Βρισκόμαστε ανάμεσα στα παλιά τείχη και στα λιθόστρωτα σοκάκια του παλιού πετρόχτιστου χωριού, στη Μαρέμμα της νότιας Τοσκάνης, στην ορεινή ιταλική ενδοχώρα, με το όνομα Σπίτια, και στις βουνοκορφές Σαν Μαρτίνο και Δύο Φτερούγες του όρους Αμιάτα που αιωρούνται πάνω του. Σε αυτόν τον ήδη πεθαμένο τόπο με τις χαραμισμένες ζωές ζει ένας ανήσυχος κοινωνικός μικρόκοσμος.

Λονδίνο, 1938. Ο αστυφύλακας Ουότκινς συναντά μια φιγούρα, μαυροντυμένη με μάσκα γιατρού της πανώλης, σ’ ένα σκοτεινό σοκάκι να κοιτάζει μέσα σ’ έναν κάδο απορριμμάτων. Ο αστυφύλακας ζητά από τη φιγούρα να απομακρυνθεί και ελέγχοντας τον κάδο διαπιστώνει ότι είναι άδειος. Έπειτα από μια σύντομη στιχομυθία η φιγούρα απομακρύνεται προτρέποντας τον αστυφύλακα να κοιτάξει ξανά στον κάδο. Ο Ουότκινς διαπιστώνει ότι μέσα βρίσκεται ένα πτώμα.