Ο Γιάννης Ν. Μπασκόζος είναι ένας νέος «παλαιός» συγγραφέας, προσεκτικών και μετρημένων επιδόσεων, χωρίς υψιπετείς ματαιοδοξίες κι ανέξοδους πειραματισμούς. Αξίζει να διαβαστεί αυτή του η συλλογή διηγημάτων με προσοχή, κατανυκτικά.

Από τη Θράκη μέχρι την Αθήνα, ακολουθούμε την ιστορία μιας οικογένειας αγροτών που αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ εμπλέκονται στην περιπέτεια της Αριστεράς. Αν και μη ολοκληρωμένο, είναι ένα αξιόλογο μυθιστόρημα-τοιχογραφία της κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας, από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα έως τη μετεμφυλιακή περίοδο.

H Κανή Καραβά, εκπονεί ένα λεπτουργημένο αφηγηματικό κέντημα, χρησιμοποιώντας βεβαίως τεχνικές του παρελθόντος και «δρόμους» που έχουν ανοίξει οι μεγάλοι του μυθιστορηματικού είδους, αναμειγνύει με αξιοσημείωτη ευελιξία το λαϊκό με το λόγιο, το αναμενόμενο με το απρόβλεπτο, τον μελοδραματισμό με την αποδραματοποίηση.

Ο Μένης Κουμανταρέας, με εξαιρετική οικονομία λόγου και συμπαγή γραφή, δίνει έναν πλούτο εικόνων και περιγραφών χωρίς καμία υπερβολή και βλέποντας τα γεγονότα από απόσταση, αποτυπώνει την τρυφερότητα εκείνης της ηλικίας, εντοπίζοντας παράλληλα και το σκοτεινό της ψυχής των ηρώων. Ο συγγραφέας γεννιέται, δεν γίνεται. Με τα χρόνια, απλώς θριαμβεύει.

Ο Τουρκοκύπριος γιατρός Ορχάν μαθαίνει ότι αναγνωρίστηκαν, με τη μέθοδο του DNA, τα οστά του παιδικού και εφηβικού του φίλου, του Ελληνοκύπριου Οδυσσέα, που ήταν αγνοούμενος από τον Αύγουστο του 1974. Η είδηση αυτή θα αποτελέσει το έναυσμα για μια αναδρομή στην πορεία του μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Μέσα από τη ζωή τριών γενεών της οικογένειας Γιώργη και Ευτυχίας Καραμάνου, η συγγραφέας αφηγείται την Ελληνική Ιστορία από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι την εδραίωση της δημοκρατίας. Ένα βιβλίο συγκινητικό με εικόνες που ρέουν άλλοτε σαν νερό και άλλοτε σαν κινηματογραφική ταινία αφήνοντας πόνο, νοσταλγία και ανακούφιση.

Το βιβλίο του Γιάννη Βαρβέρη είναι μια συλλογή ποιημάτων που χωρίζεται σε τρία μέρη, κοινό στοιχείο των οποίων είναι η μορφή της υπέργηρης μητέρας. Μια συλλογή γεμάτη συναισθήματα, ειλικρίνεια και ανθρωπισμό.

Ένας εικοσάχρονος Αφροαμερικανός, που δεν κατονομάζεται, μας λέει την ιστορία του σε πρώτο πρόσωπο και τις περιπέτειές του καθώς πρωταγωνιστεί στο κίνημα των Αφροαμερικανών για κοινωνική αλλαγή στο Χάρλεμ. Το μήνυμα είναι κοινωνικό και αφορά τα στερεότυπα τα οποία τυφλώνουν τους ανθρώπους και τους καθιστούν ανίκανους να δουν.

Με γλαφυρότητα, ποιητικότητα και με τρόπο γραφής που παραπέμπει σε κείμενα κλασικής λογοτεχνίας, η συγγραφέας αποτυπώνει θαυμάσια μιαν άλλη εποχή, δίνοντας μια ματιά της Κέρκυρας γεμάτη από φύση, ανθρώπους, κατοικίδια και συνταγές. Ένα μείγμα ζωής και ευλογίας, όπου έρωτας, θάνατος, γεύμα, είναι οι άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ζωή.

Στο βιβλίο του με τον τίτλο «Νερό», ο ήρωας είναι αποκλεισμένος στο διαμέρισμά του από τους ήχους των σωματικών του υγρών και τους ήχους του νερού που διατρέχει εσωτερικά τους τοίχους του σπιτιού του. Ταυτόχρονα το νερό είναι και η μόνη σύνδεσή του με τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας όπου ζει μόνος.

Το παρελθόν βαραίνει στη σχέση του Γερμανοελβετού Μαξ με την Ελληνίδα Ρέα, που ένα βράδυ αποφασίζει να τον εγκαταλείψει παίρνοντας μαζί τον μικρότερο γιο του. Ο Μαξ λυγίζει από το βάρος ενός οικογενειακού μυστικού που του έκρυβαν χρόνια. Η Ρέα ανησυχεί για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η συμπεριφορά του στον μικρό Στέφεν.

Ο ήρωας του «Δεν ήξερες… δε ρώταγες» επιθυμεί διακαώς να γράψει ένα μπεστ σέλερ. Παράλληλα παρασύρεται στις δίνες των γυναικών, ενώ διεισδύει στον κόσμο του ίντερνετ και ειδικότερα του facebook. Εκεί πιστεύει ότι έχει γνωρίσει έναν απρόσμενο έρωτα μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν να συγκατοικήσουν.