Οκτώ διηγήματα από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς (Τατιάνα Αβέρωφ, Αριστείδης Αντονάς, Βασίλης Γκουρογιάννης, Δήμητρα Κολλιάκου, Αχιλλέας Κυριακίδης, Αλέξης Πανσέληνος, Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, ΦαίδωνΤαμβακάκης), με ήρωες σπουδαίων, έως και κλασικών, λογοτεχνικών έργων, σε ένα ακόμη «βιβλιοφιλικό» βιβλίο με αξιώσεις.

Δύο άγνωστοι μεταξύ τους νέοι συναντιούνται για μια στιγμή κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες και φιλιούνται – και είναι το πρώτο τους φιλί για τον καθένα τους. Χωρίζουν αμέσως και παραμένουν άγνωστοι μεταξύ τους.

Η Ιστορία σε μια παρτίδα σκάκι και σ’ ένα τανγκό. Ένα βιβλίο σαγηνευτικά αργό, γοητευτικά λεπτομερές, ρυθμικό σαν το τανγκό της Παλιάς Φρουράς που αλλάζει ακριβώς για να απομείνει ο μύθος του.

Διαβάζοντας τη συλλογική έκδοση των ποιημάτων του Μπόρχες στον τόμο αυτό, σε εξαιρετική μετάφραση του ποιητή Δημήτρη Καλοκύρη που έκανε και την ανθολόγησή τους από το σύνολο των ποιητικών βιβλίων του, αισθάνεσαι ότι βιώνεις ένα είδος μεταφυσικής εμπειρίας: αποτελούν ταυτόχρονα προφητείες, χρησμούς και «περικοπές από απόκρυφα ευαγγέλια».

Στον Καναδά ένα Ελληνόπουλο μετανάστης, μαθητούδι της Β΄ Δημοτικού, είναι ερωτευμένο με την Άννυ, μια συμμαθήτριά του, η οποία όμως δεν του δίνει σημασία. Θέλει να της γράψει ένα γράμμα, αλλά δεν ξέρει ακόμη καλά τη γλώσσα.

Ένα παιδί μεγαλώνει σε μια παιδόπολη, έξω από τη Θεσσαλονίκη. Τον παρακολουθούμε καθώς περνά από κυπαρίσσι σε κυπαρίσσι, μέσα από τα Σύρματα. Εδώ όλα γράφονται με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα: τα κτίρια, οι διάδρομοι, οι αίθουσες, οι ομάδες στις οποίες στοιχίζονται τα παιδιά. Σεπτέμβριος του 1975, το αγόρι θα πάει στην πέμπτη τάξη.

Φόντο, η Αθήνα του σήμερα. Η γκρίζα Αθήνα λόγω κρίσης, λόγω διαληλώσεων και τρομοκρατίας και λόγω απέραντης βαθιάς μοναξιάς. Κυρίαρχο συναίσθημα, η ανθρώπινη ανασφάλεια που καταλήγει να είναι επισφάλεια πολιτική και κοινωνική, σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη δακρυγόνα και διφορούμενους ανθρώπους.

Επάλληλες ιστορίες που αποδομούν τον χρόνο. Ιστορίες ανθρώπων που πατούν σε ένα συναισθηματικό μεταίχμιο. Μια πολυπρόσωπη νουβέλα – σχόλιο στην ανθρώπινη περίπτωση (κωμωδία).

Οι τρεις γενιές γυναικών που αποτελούν τις ηρωίδες του βιβλίου, μοιρασμένες αντίστοιχα σε τρεις διαφορετικές εποχές που συναντώνται και συγκρούονται χάρη στους δεσμούς αίματος που τις ενώνουν, «λυγίζουν», «κλαδεύονται» και «υποσιτίζονται» μέσα σε θεσμούς και στερεότυπα που προσπαθούν να ακρωτηριάσουν τη διάθεσή τους για αυτονομία.

Στο βιβλίο «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο», ο Άρτουρ Σοπενχάουερ παραθέτει μια σειρά συμβουλών που βοηθούν τον αναγνώστη να αναπτύξει τη διαλεκτική του μέθοδο, προκειμένου να έχει θετική για τον ίδιο έκβαση σε κάθε λεκτική αντιπαράθεση.

Τρεις ιστορίες που με απλότητα θίγουν καίρια σοβαρά θέματα όπως η φιλία, η διαφορετικότητα, το όνειρο ζωής, η οικολογία... Η έμπειρη πένα της Δικαίου αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι στα παιδιά μπορούμε να πούμε τα πάντα με τον κατάλληλο τρόπο.

Ο Μάνος Κοντολέων στο νέο του πόνημα κατορθώνει να δημιουργήσει μια μυθιστορηματική αλληγορία της παρακμής που αγγίζει κάθε έκφανση της ανθρώπινης δράσης, όταν οι ιδέες εκφυλίζονται και μεταφράζονται σε χρήμα. Σύμβολο αυτής της πορείας προς την ηθική αποτελμάτωση και την καταρράκωση των ιδεών, η Μέλω του.