Το μυθιστόρημα αυτό έχει ως κεντρικό θέμα την τύχη και την περιπλάνηση των σπασμένων χεριών της Αφροδίτης της Μήλου. Διαπνέεται ολόκληρο από τη μυθολογική πίστη ότι όποιος κατέχει τα σπασμένα χέρια, έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, έχει τύχη στον έρωτα αλλά και ατυχία σε όλα τα άλλα.

Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι το πώς θυμήθηκαν και κατέγραψαν την Επανάσταση οι γυναίκες που έγραψαν απομνημονεύματα. Τι επέλεξαν να θυμηθούν και πώς μετέτρεψαν τις αναμνήσεις τους σε απομνημονεύματα. Είναι όλες γυναίκες που καταγράφουν τις προσωπικές τους ιστορίες στο ευρύτερο πλαίσιο ενός πολιτικού κατακλυσμού.

Το Παιδί εξιστορεί στον ενήλικα Γιάννη τα έξι χρόνια της ζωή του στις «παιδοπόλεις» της Φρειδερίκης: Καστρί, Νέα Σμύρνη, Δοβρά, Θεσσαλονίκη. Πειθαρχία, οργάνωση, αλλά και παιχνίδι και εκδρομές  στη φύση. Ο αφηγητής σχολιάζει, αφήνοντας όμως την πρωτοκαθεδρία στο Παιδί. Δεν ξεχειλίζει από πίκρα. Είναι (έγινε) ευτυχισμένος.

Ο Γιόζεφ Τρόττα ήταν ένας Σλοβένος στρατιώτης που έσωσε τη ζωή του αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Φραγκίσκου Ιωσήφ, στη μάχη του Σολφερίνο. Ο γιος του, ο Φραντς, έγινε έπαρχος στη Μοραβία. Και ο εγγονός του, ο Καρλ Γιόζεφ, στρατιωτικός. Η εύνοια του αυτοκράτορα περνά από γενιά σε γενιά υπό τους ήχους του εμβατηρίου Ραντέτσκυ.

Το βιβλίο αυτό, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο συγγραφέας, δεν είναι μια συλλογή στοχασμών γύρω από το θάνατο. Αντίθετα, είναι ένα βιβλίο που περιέχει όσα έμαθε για το πώς ξεπερνάμε τον φόβο για το θάνατο μέσα από την προσωπική του εμπειρία και τη δουλειά του με τους ασθενείς του.

Καφέ Αμάν ο ''Υπόγειος Παράδεισος'', Αθήνα, 1920: ψυχές παγιδευμένες στη λάσπη, κορμιά διαλυμένα από τις καταχρήσεις, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, όλοι με το ίδιο όνειρο - ''να γίνουν άνθρωποι'' κάποτε. Ο Πέτρος Πικρός δίνει με σκληρό ρεαλισμό και λυρική ευαισθησία μια εικόνα της ζωής των περιθωριακών αλλά και της κοινωνίας που τους γέννησε.

Η Ανν, μια γυναίκα στο κατώφλι της ωριμότητας, οργανώνει συνειδητά τη φυγή και την εξαφάνισή της, αφήνοντας πίσω της οτιδήποτε τη συνδέει με τον παλιό της εαυτό. Στρέφεται προς την ομορφιά και τη βρίσκει σ' ένα μικρό νησί στην Ιταλία - μαγεύεται από το τοπίο και ερωτεύεται ένα εγκαταλειμμένο σπίτι, τη Βίλα Αμάλια...

Ο Βέρθερος, ένας νέος γεμάτος όνειρα, ερωτεύεται τη Λόττε, η οποία είναι μνηστευμένη με τον Άλμπερτ. Οι ώρες που περνά μαζί της, όσο ο Άλμπερτ λείπει για δουλειές, αποτελούν για τον ίδιο μια διαρκή έκρηξη ευτυχίας. Όταν ο Άλμπερτ επιστρέφει, ο Βέρθερος, που δεν αντέχει να μην μπορεί να εκφράσει τον έρωτά του, να ζήσει το όνειρό του, αυτοκτονεί.

Στη χώρα της Κακοφαγίας, η Ανεμί δεν μπορεί να κατεβάσει μπουκιά. Μάταια οι γονείς της, ο βασιλιάς και η βασίλισσα, προσπαθούν να της δείξουν το σωστό δρόμο της μαρέγκας, της παχιάς πίτας από σπανάκι και λαρδί, των πουλερικών και των κρεατικών. Το πρόβλημα είναι η τροφή, αλλά η λύση έρχεται επίσης από την τροφή. Ο έρωτας ενδύεται τη μορφή του σεφ!

Ο Φρανκ Λέμαν εργάζεται ως μπάρμαν στο Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου, όταν οι γονείς του έρχονται για λίγες μέρες στην πόλη. Φεύγοντας, του αναθέτουν να επισκεφθεί μια συγγενή στο ανατολικό Βερολίνο και να της παραδώσει ως δώρο ένα χρηματικό ποσό. Ξαφνικά, ο φαινομενικά ακύμαντος κόσμος που περιβάλλει τον Φρανκ αρχίζει να καταρρέει.

Βασισμένος στο κλασικό στερεότυπο της femme fatale στη νουάρ λογοτεχνία, ο συγγραφέας Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ διηγείται με σκληρό ρεαλισμό και κινηματογραφική ροή την πορεία μιας επαγγελματία δολοφόνου στη Γαλλία της δεκαετίας του '70. Ένα δυνατό μυθιστόρημα και ένα πολιτικό κείμενο που ξεγυμνώνει την παραδομένη στο κυνήγι του χρήματος αστική τάξη.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα ένας γνωστός κριτικός τέχνης φτάνει σ’ ένα χωριό της βορειοδυτικής Γαλλίας, για να συναντήσει έναν παλιό φίλο του, ζωγράφο, που ζει αυτοεξόριστος, προκειμένου να ζωγραφίσει ο απομονωμένος καλλιτέχνης το πορτρέτο του κριτικού. Όμως ο ζωγράφος θα ξεδιπλώσει μετά από πολλά χρόνια τα συναισθήματα που τον οδήγησαν στην απομόνωση.