Η Ελένη Λαδιά μας έχει συνηθίσει στη θεοποίηση αρχέτυπων συμβόλων όπως το νερό. Εδώ με τη μορφή ενός μυητικού ποταμού δηλώνεται ο Έρωτας και η Ζωή. Ωστόσο οι ήρωες διατηρούν τις Μυθικές Ουσίες και καταβολές τους. Η ιστορία τους θα μπορούσε να είχε συμβεί στην αρχαιότητα, στο Μεσαίωνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα, όμως τοποθετείται στο σήμερα.

Προσωπική επιστολή προς την αγαπημένη, δημόσια εξομολόγηση και το χρονικό μας σαγηνευτικής, τελικά, εποχής, ο «Διασυρμός» του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη αναπλάθει λέξεις, στίξη, χρόνο, τόπο, εποχή. Επειδή η ρήξη σήμερα είναι Ευγένεια, Φιλία, Αγάπη κι Αξιοπρέπεια μαζί.

Ο Βάλζερ δεν αγιοποιεί τον ηλικιωμένο Γκαίτε, δεν τον στεφανώνει με το απόμακρο φως ενός πνευματικού ογκόλιθου. Τον παρουσιάζει τρωτό, εγωπαθή,  περιδεή ερωτιδέα. Εκκινεί από το πραγματικό ειδύλλιο του Γκαίτε (σε ηλικία 73 ετών) με την παιδούλα Ουλρίκε φον Λέβετσβο για να προσυπογράψει τη μυθοπλαστική ανατομία ενός δαιμονικού μυαλού.

Η Ελένη Λαδιά, μοναδική στη γραφή των διηγημάτων, προσεγγίζει τα προσφιλή της θέματα κάθε φορά από άλλη οπτική γωνία με αποτέλεσμα ο πιστός της αναγνώστης, αν και πατά το ίδιο μονοπάτι –της Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Θρησκείας–, να αλλάζει τον βηματισμό του για να συγχρονιστεί μαζί της και να δει και πάλι τον κόσμο αλλοιώς.

Ο Γιάννης Μακριδάκης στην «Άλωση της Κωνσταντίας» με δυναμική και νοσταλγική γραφή κατακτά τον αναγνώστη και ξεκλειδώνει για μια ακόμη φορά το λαογραφικό σεντούκι της Χίου, ελευθερώνοντας τους πόνους και τις ρίζες του κοινωνικού της ιστού. Και όχι μόνο.

Στα διηγήματα του Δημοσθένη Κούρτοβικ ο αφηγητής είναι συνήθως και ο πρωταγωνιστής. Είτε ο ίδιος ο συγγραφέας είτε κάποιος άλλος, φανταστικός εαυτός του παίρνει τα ηνία της αφήγησης από την αρχή οδηγώντας μας, ενίοτε με παρεκβάσεις, στην πραγματική ή την επινοημένη «χώρα» του. Η γλώσσα ρέει αβίαστα, οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη.

Ο επιφανής ιστορικός Πωλ Βεν υπήρξε φίλος και μαθητής του Φουκώ: τον γνωρίζει καλά και τον «αποκαλύπτει», ενώ «εξηγεί» τις γενικές αρχές του φουκωικού στοχασμού.

Στο νέο βιβλίο του με τον τίτλο «Ανάπλους», που σημαίνει αντίστροφη πορεία προς το ρεύμα του ποταμού, ο Θανάσης Βαλτινός αυτοβιογραφείται. Επιλέγει τη συνέντευξη για να μην μακρηγορήσει προκειμένου να μπορέσει να μας εκθέσει τα βιώματά του από την παιδική και εφηβική του ηλικία στη Λακωνία και στην Αρκαδία την εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Ο Γιάννης Μακριδάκης, με τη δική του διαφορετική και ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή και με εμφανή τον έρωτα του για τη φύση, αφήνει τον ήρωα να αφηγείται χωρίς τελεία σχεδόν, φέρνοντας ταυτόχρονα τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τη γοητεία της αλλά και την απειλή της απώλειας της. Όχι μόνο για το δικό του χωράφι αλλά και για την πατρίδα πλέον.

Η περιφρόνηση και η απέχθεια που εμπνέουν στη δημόσια σκηνή υπήρξε η αφορμή για την ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ δύο ανδρών, «σκανδάλων» για τον δημόσιο γαλλικό βίο. Ο συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ και ο φιλόσοφος Μπερνάρ-Ανρί Λεβί απολογούνται ο ένας στον άλλον για το δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι τους κατηγορούν και να είναι αυτοί που είναι.

Η ηρωίδα Βάλια Σουρμελή, απογοητευμένη από τη δουλειά της στον ιδιωτικό τομέα και από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, βρίσκει καταφύγιο ως αναγνώστρια λογοτεχνίας στη βίλα «Νούφαρο» της Λόρας Μπραΐμη, μιας καλλιεργημένης μεσήλικης αστής που έχει χάσει την όρασή της πριν από λίγο καιρό σε ένα δυστύχημα στο μετρό του Λονδίνου.

Ο νεαρός καθηγητής Αλέξης Μπαλαφάρας επιστρέφει στη γενέτειρά του Κύπρο, έπειτ΄από χρόνια παραμονής στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μυείται από τους μαθητές του στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ κατά της βρετανικής κατοχής. Παράλληλα ερωτεύεται την Ελληνίδα Σύλβια, σύζυγο Βρετανού αξιωματούχου. Η ελληνική απάντηση στα «Πικρολέμονα» του Ντάρελ.