Ο επιφανής ιστορικός Πωλ Βεν «εξηγεί» τις γενικές αρχές του φουκωικού στοχασμού. Ο Φουκώ άλλωστε, όπως διαφαίνεται, έχει επηρεάσει τη δουλειά του Βεν. Ποια είναι η σχέση της Ιστορίας με την υποκειμενικότητα και την αλήθεια; Πώς αλληλεπιδρούν οι «αισθητικές της ατομικότητας», «οι τεχνολογίες του εαυτού», διά των οποίων τα άτομα οδηγήθηκαν να εστιάσουν και να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους; Πώς κωδικοποιούν τα υποκείμενα τον εαυτό τους, πώς τον αναγνωρίζουν και πώς τον αποδέχονται ως υποκείμενα επιθυμίας; Ο Πωλ Βεν υπήρξε φίλος και μαθητής του. Τον γνωρίζει καλά και τον «αποκαλύπτει».

Ο Βεν εξετάζει το επιστημονικό του πεδίο, διασκελίζοντάς το με τις μεθόδους του Φουκώ. Καταθέτει τις γενικές φιλοσοφικές, επιστημολογικές και ηθικές αρχές του έργου του. Αποπειράται να αναδιφήσει, μέσω διαφόρων ερμηνευτικών στρωμάτων που διακεκριμένοι ειδήμονες έχουν εναποθέσει στην ιστορία και στον πολιτισμό. Τοποθετεί τελικά τον φουκωισμό στα πλαίσια της «εμπειρικής ανθρωπολογίας» που βασίζει την «αυθεντικότητά» της στην ιστορική κριτική σκέψη.

Έτσι, τον αποκλείει από τη φιλοσοφία. Προηγουμένως, όμως, έχει αποκλείσει τη φιλοσοφία από την υψηλή επιθυμία της να ερμηνεύσει με καθολικές ιδέες την ύπαρξη αφενός και τον άνθρωπο ως φαινόμενό της, αφετέρου. Δεν υπάρχει καθολική ερμηνεία στην οποία μπορεί κάποιος να φτάσει ως να ήταν η  «αλήθεια» και να τη διαμεσολαβήσει κατόπιν προς τους ανθρώπους. Δεν «υπάρχει τίποτα έξω», «τίποτα επάνω» και ο «ποιμήν της ύπαρξης», ο άνθρωπος του Χάιντεγκερ, δεν διαθέτει ένα κοπάδι γενικής ύπαρξης, έχει να κάνει με μοναδικότητες, που δημιουργούνται από την αρχαιολογία της γνώσης, με την επιγένεση του πολιτισμικού, σε χρόνο ύστερο και αυθαίρετα ερμηνευμένο, από την αρχική εκδήλωση των ανθρωπίνων ενορμήσεων. Ο πολιτισμός μπορεί να είναι ή να μην είναι, ένα κιτς παραμύθι για το τι είναι ο άνθρωπος. Σημασία έχει η σκοπιά θεώρησης και ο φουκωικός άνθρωπος είναι παρατηρούμενος και παρατηρητής. Το ψάρι μες τη γυάλα και ο παρατηρητής της γυάλας. Αρκετά συγκεχυμένο και συγχυστικό. Αδύνατον να φτάσεις σε απόλυτες αλήθειες.

Για τον Βεν, ο Φουκώ είναι ο επίγονος του Νίτσε. Ο λόγος; Προσπαθεί να αποδείξει ότι όλα τα θέματα που εμφανίζονται να διαθέτουν ιστορική εξέλιξη και βάθος είναι διαρκώς «τωρινά». Επιπλέον, η  απαρχή τους δεν έχει τίποτα το εξιδανικευμένο και λεπταίσθητο, το οποίο εξελισσόμενο έλαβε μια «πάγια» μορφή. Ο Φουκώ, εξηγεί ο Βεν, δεν είναι στρουκτουραλιστής, έχει διαβάσει λίγο Χάιντεγκερ, καθόλου «Φιγκαρό» ή Μπουρντιέ, δεν είναι αντι- ανθρωπιστής, δεν προσπαθεί να εξαλείψει το ανθρώπινο, δεν είναι νιτσεϊκής ερμηνείας αριστερός, στους εκάστοτε αγώνες του βρήκε όμως συντρόφους ανάμεσα στους αριστερούς της «Λιμπερασιόν». Προσπαθεί να αποσείσει έτσι την κατηγορία του γενικού αρνητισμού που του προσάπτουν, την κατηγορία του άγονου σκεπτικιστή και του ανένταχτου. Του επικίνδυνου ανένταχτου. Το ένατο από τα έντεκα  κεφάλαια του βιβλίου, που επιγράφεται «Είναι ο Φουκώ επικίνδυνος για τη νεολαία;», αντηχεί το σωκρατικό τέλος.

Ένα παράθεμά του τα λέει όλα, και για τη μέθοδο και για τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν: «Η πολιτική και η οικονομία, δεν είναι ούτε πράγματα που υπάρχουν ούτε σφάλματα ούτε αυταπάτες, ούτε ιδεολογίες, είναι κάτι που δεν υπάρχει και που ωστόσο είναι εγγεγραμμένο στο πραγματικό, υπόκειται σ’ ένα καθεστώς αλήθειας που διαχωρίζει το αληθές από το ψευδές».

Αντιπαραθέτοντας ο Βεν τη Φιλοσοφία με την Ιστορία προσπαθεί να βρει «πώς φτιάχτηκε», «τι έγινε», ποια ήταν η διαδικασία της «ιστορικής κατασκευής» διαφόρων ορισμών που αφορούν το ανθρώπινο. Οι «όροι», φιλοσοφικοί και ιστορικοί, με τους οποίους αναφερόμαστε στους ανθρώπους έχουν «γίνει/φτιαχτεί»: αυτή την κατασκευή αναζητά ο Βεν στην αντιπαράθεση φιλοσοφίας-ιστορίας με τον φουκωικό στοχασμό.

Και αυτή είναι η ερώτηση που θα έπρεπε να θέσουν, ίσως, τα ψάρια στη γυάλα: Καταντούν τελικά τα φιλοσοφικά ερωτήματα να μετατρέπονται σε ιστορικά ζητήματα; Και ποιο είναι το κόστος για την αναζήτηση της Αλήθειας; αναρωτιέται ο Βεν.