Ο Γιάννης Ξανθούλης θυμάται τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του. Συνοδοιπόρος σ’ αυτό το ταξίδι είναι η Σιλάνα, μια γηραιά κυρία άνω των 100 ετών, ένα alter ego, που εμφανίζεται όποτε το επιθυμεί η ίδια ή όποτε την καλεί νοητά ο συγγραφέας.

Δώδεκα πολύ μικρές ιστορίες, σαν πεζά ποιήματα, σαν εικαστικά παραμύθια. Ας μην περιμένει ο μικρός αναγνώστης ιστορίες με συναρπαστική πλοκή, κατορθώματα ηρώων ή την αιώνια σύγκρουση καλών και κακών δυνάμεων. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της κάθε ιστορίας δίνεται από την αρχή. Από την «ιδρυτική συνθήκη» της που είναι απότοκο της παιδικής φαντασίας.

Η ιστορία τοποθετείται στην κατεχόμενη από τους Γάλλους Πρωσία, το 1807. Σε ένα απομονωμένο σπίτι βρίσκονται δολοφονημένα τρία μικρά παιδιά, ενώ η μητέρα τους έχει εξαφανιστεί. Λίγο αργότερα, το πτώμα μιας παραμορφωμένης γυναίκας ανακαλύπτεται σε μια αποθήκη. Ο τοπικός εισαγγελέας και ένας Γάλλος εγκληματολόγος θα πρέπει να εξιχνιάσουν το έγκλημα.

Με φόντο ένα εργαστήριο με κατεστραμμένα πιάνα αναπτύσσεται η ζωή και η ιστορία μιας οικογένειας, με τα περιστατικά που λαμβάνουν χώρα να αποτελούν την απογύμνωση και την ταυτότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Το συγκεκριμένο βιβλίο φέρνει στο φως τις συναντήσεις της Εύας Νικολαϊδου με τη σπουδαία συγγραφέα των έργων «Αδριανού απομνημονεύματα», «Χαριστική βολή», «Φωτιές» και άλλων μυθιστορημάτων και δοκιμίων, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ.

Ένα υποδειγματικό νουάρ μυθιστόρημα από την πένα του πρόωρα χαμένου Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ - αστέρι του σύγχρονου γαλλικού αστυνομικού μυθιστορήματος: ακολουθώντας μια κλασική συνταγή, τον μοναχικό ιδιωτικό ντετέκτιβ που αναζητά την αλήθεια σε μια σκοτεινή υπόθεση εξαφάνισης, ο Μανσέτ στήνει αριστοτεχνικά έναν περίπλοκο ιστό ψεύδους και μυστηρίου...

Ένα απολαυστικό και πανέξυπνο μυθιστόρημα, χτισμένο με υλικό τις μισές αλήθειες, τις παρεξηγήσεις και τις λάθος επιλογές στα σταυροδρόμια της ζωής. Τοποθετώντας στον πυρήνα της πλοκής το ανθρώπινο δράμα των δύο ηρώων του, ο Κάρεϊ αναδεικνύει τα διαχρονικά ζητήματα της προσωπικής ευθύνης απέναντι στα γεγονότα και της δύναμης της αγάπης.

Σε ένα χωριό που βρίσκεται σε ένα νησάκι δυτικά της Σκοτίας, ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει στο Μεσαίωνα και οι κάτοικοι επιβιώνουν χάρη στη σκληρή δουλειά τους. Ο Υβ Γκουτρόν είναι εφευρέτης και σεβαστός από όλους. Ώσπου εμφανίζεται η Ρουθ, μια νεαρή ανθρωπολόγος που έχει ακούσει για το χωριό και θέλει να μελετήσει τους κατοίκους του.

Όταν πεθαίνει ο Βίλχελμ Μπολτ, ένας γέρος και εκκεντρικός επιστήμονας, η ανιψιά του Λέα, η οποία τον κληρονομεί, βυθίζεται στις σημειώσεις και τα κιτάπια του θείου της. Στις σελίδες αυτών των τετραδίων θα βρει την καταγραφή εκατοντάδων περιστατικών με μοιραίες συμπτώσεις που επηρεάζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τις ζωές των ανθρώπων.

Η Μέλπω βλέπει για πρώτη φορά το Μάριο σε μία δεξίωση και λίγο καιρό μετά παίρνει ένα μήνυμά του στο μέιλ της. Έτσι αρχίζει μια ηλεκτρονική αλληλογραφία και μια ερωτική σχέση μεταξύ δύο παντρεμένων που γνωρίζει όλα τα στάδια: απογείωση, σταθεροποίηση, προσγείωση. Παράλληλα, ο Στέφανος γνωρίζει τη νεαρή Μάνια.

Στο μυθιστόρημα ο ήρωας πεθαίνει και, αφού η ψυχή του πάρει τη μορφή μιας πεταλούδας, αρχίζει τις περιπλανήσεις του στο σύμπαν. Ξεκινά ένα μεταθανάτιο απολογισμό της ζωής του και των πράξεών του. Ο συγγραφέας καταθέτει τους προβληματισμούς του για την αλλοτρίωση του ανθρώπου στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις σε σύγκριση με την ποιοτική ζωή στο χωριό.

Το «Χρονικό του Δαρείου» είναι μια πολιτική παρωδία, η οποία περιγράφει την πραγματικότητα που το ίδιο δημιουργεί. Το «Χρονικό» του προέδρου, του Παπανδρέου δηλαδή, το γράφει μετά το θάνατό του ο έμπιστος γραμματικός του. Περιγράφεται η γενεαλογία του κινήματος και οι διάφορες φάσεις της εξέλιξής και της ανάδειξής του στην εξουσία.