Στο εστιατόριο ενός σιδηροδρομικού σταθμού, κάπου στην Ευρώπη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δύο πολιτικοί πρόσφυγες, ο βιοπαλαιστής Κάλε και ο αστός Τσίφελ, συναντιούνται σχεδόν τυχαία και συζητούν για θέματα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους: Ξεκινώντας από την καθημερινότητα της προσφυγιάς, όπου η μπίρα είναι αραιωμένη, ο καφές δεν είναι καφές και ο καπνός είναι κακής ποιότητας, φτάνουν να αναλύουν σημαντικά ζητήματα της πολιτικής και της ηθικής, μιλώντας για τα διαβατήρια, τον υλισμό, τις αρετές, την πορνογραφία, τον πόλεμο, το σχολείο, τον πατριωτισμό και τη Δημοκρατία. Στους Διαλόγους προσφύγων ο Μπρεχτ αξιοποιεί βιωματικό υλικό από την περιπλάνησή του ανά την Ευρώπη, όπου βρέθηκε ως πρόσφυγας διωκόμενος από το ναζιστικό καθεστώς, για να καυτηριάσει την υποκρισία των ισχυρών σε βάρος των ανίσχυρων, επιστρατεύοντας και τη σάτιρα στον μαχητικό αντιφασισμό. Η διευρυμένη θεματική των Διαλόγων, καθώς και η προσέγγισή τους από τη σκοπιά δύο διαφορετικών κόσμων, του εργάτη Κάλε και του διανοούμενου Τσίφελ, συνθέτουν ένα αδιάσπαστο σύνολο, συστήνοντας στον αναγνώστη τον Μπρεχτ ως διανοητή και άνθρωπο, αποκαλύπτοντας σημαντικά και εν πολλοίς άγνωστα στοιχεία της ζωής του.

Μοναδικό στα Ελληνικά Γράμματα πόνημα. Επιστημονικό σύγγραμμα διατμηματικού βεληνεκούς αλλά και ψυχαγωγικόν ανάγνωσμα για τους επαρκείς αναγνώστες. Βιβλίο αναφοράς, ένα κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη μορφωμένου ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του. Αυτό το επίτευγμα θα επηρεάσει άλλους και θα βρει μιμητές σε πολλά επίπεδα.

Σημαντικό πόνημα, χρήσιμο εργαλείο για κάθε βιβλιοθήκη, ερευνητή, θεατράνθρωπου, μελετητή και θεατρόφιλου.

«Τα καλά και συμφέροντα…», αυτός θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος αυτού του θεατρικού, όπου πρωταγωνιστούν τρία τέρατα, τρία εξαμβλώματα θα έλεγα «της διπλανής πόρτας».

Η Ζωή Σαμαρά, λογοτέχνις και φιλόλογος διεθνών προδιαγραφών και περγαμηνών, εκπόνησε μια τραγικά ακριβή στο πνεύμα του πρωτοτύπου μετάφραση του θεατρικού δοκιμίου «Κεκλεισμένων των θυρών». Ως άξια ακαδημαϊκός και έμπειρη καθηγήτρια, γνωρίζει πώς να καθιστά εύληπτο το θεωρητικό, πώς να μετατρέπει σε άκρως ενδιαφέρον το αφαιρετικό και το αφηρημένο.

Η ποιήτρια Ζωή Σαμαρά διδάσκει εδώ ήθος και γραφή, μετάφραση κι αναδημιουργία, ποίηση και θέατρο. Προτείνω αυτό το μονόπρακτο να μπει τάχιστα στο ρεπερτόριο ενός κρατικού μας θεάτρου. Τα μεγάλα ποιητικά δραματικά κείμενα δεν μπαγιατεύουν, δεν βγαίνουν ποτέ «εκτός εποχής», γιατί γράφονται κυριολεκτικά με αίμα.

Πρόκειται για μια μελέτη που εστιάζει στις επιστολές που στάλθηκαν από τον Διονύσιο Ταβουλάρη και την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου προς τον Κλέωνα Ρίζο Ραγκαβή στα τέλη του 19^ου αιώνα, την περίοδο που και οι δύο διεκδικούσαν την άδειά του για το ανέβασμα του έργου του Η Δούκισσα των Αθηνών.

Ένα ιστορικό αφήγημα σχεδόν μετα-μυθοπλαστικό. Διαβάζοντας πολλαπλώς και πλαγίως, επαναληπτικώς και «αφαιρετικώς» (αλλά ουχί και «αφηρημένως») αυτό το πόνημα σχηματίζεται στο μυαλό σου μια μυθ-ιστορία που αξιώνει την ανάπτυξιν μυθιστορήματος τινός με γλαφυράς και αναγλύφους προεκτάσεις.

Από τον σουρεαλισμό στο μεταμοντέρνο κι από το ποιητικώς υπερβατικόν στην πιο ρεαλιστική ηθογραφία. Παρωδία του κιτς και κριτική των αστικών μύθων, της αστικής κουλτούρας εν γένει. Και η Αλμπέρτα Τσοπανάκη είναι μια ποιήτρια του θεάτρου μας. Και μυθιστορηματικό πρόσωπο επίσης.