Το βιβλίο «Όχι εγώ, Ο Ναζισμός μέσα από τα μάτια ενός παιδιού» αποτελεί μια μαρτυρία του δημοσιογράφου και ιστορικού Γιόαχιμ Φεστ για τα παιδικά του χρόνια στη ναζιστική Γερμανία, σε μια οικογένεια που αρνήθηκε τον ναζισμό. Ο συγγραφέας βιώνει την εμφάνιση και την άνοδο του ναζισμού.

Ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα δοσμένο με απλά, λιτά και κατανοητά λόγια από ένα αυτιστικό παιδί που επιθυμεί να προσεγγίσει τους μη αυτιστικούς και να γίνει φίλος τους.

Εξορία, αναχωρήσεις, παλιννοστήσεις, συναντήσεις και χωρισμοί της οικογένειας, αυτοεξορία (στο Παρίσι, την περίοδο της δικτατορίας), πολιτική, καλλιτεχνική δημιουργία, ταξίδια, επιστροφές: αυτή είναι η ζωή της Άλκης Ζέη όπως ξεδιπλώνεται σε μια συζήτηση με τον Θανάση Θ. Νιάρχο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τον Απρίλιο του 2016.

Το «Μεταξύ τους» του Ρίτσαρντ Φορντ είναι μια τρυφερή, ειλικρινής ιστορία που αφηγείται τις ζωές δύο ανθρώπων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του: των γονιών του.

Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μιλάει για όλους και για όλα και κυρίως για τον εαυτό του σαν ένα πρόσωπο ενός μυθιστορήματος. Ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος και παραθέτει προσωπικές στιγμές του παρελθόντος ιδωμένες από την τωρινή συγγραφική του ματιά. Μας παρουσιάζει τα σημαντικότερα στάδια της πορείας της ζωής του με έμφαση στη συγγραφική του πορεία.

Το «Στ’ αμπέλια» του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι η προσπάθεια αποτύπωσης ενός κόσμου, αυτού της επαρχίας των δεκαετιών του ’50 και του ’60, που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Πολιτικός ακτιβιστής, μαχητικός αρθρογράφος, δεινός ρήτορας, δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός, ο Κρίστοφερ Χίτσενς, αυτός ο φίλος της Ελλάδας που «έφυγε» σε ηλικία 62 ετών το Δεκέμβριο του 2011, καταγράφει στο βιβλίο αυτό τη ζωή του «σε δύο διαφορετικά κατάστιχα», μαζί με την αγάπη του για τη λογοτεχνία και  για τους ανθρώπους που τον διαμόρφωσαν.

Θα έλεγα πως πρόκειται για έναν περιηγητικό διαλογισμό που συνεχίζεται και στην καταγραφή και στην έκδοση και στην προβολή των άκρως ενδιαφερόντων αυτών καλλιτεχνημάτων του Γιώργου Βέη, που διαστίζονται από σοφά χωροθετημένες εικόνες με έναν τρόπο που το αποτέλεσμα αποκόβεται από την αρχική πρόθεση, παύει να είναι διάβημα, γίνεται «παρά-στασις».