Σε αυτό το αγωνιώδες ψυχολογικό θρίλερ, η Ίζαμπελ και ο Μάρκους είναι το τέλειο ζευγάρι. Ώσπου η Ίζαμπελ θα ανακαλύψει με επώδυνο τρόπο ότι μοιραζόταν τη ζωή της με έναν άγνωστο. Καθώς τα πάντα γύρω της καταρρέουν και τα πτώματα πληθαίνουν, εκείνη θα αναγκαστεί να βρει μόνη της την άκρη του νήματος που θα την οδηγήσει από τη Νέα Υόρκη στην Πράγα...

Στο «Μυστήριο της δρύινης κουζίνας» κάποιος διέπραξε ένα στυγερό έγκλημα. Η γαλλική μπαγκέτα βρίσκεται κατακρεουργημένη! Στο «Πίκρα στο ζαχαροπλαστείο», πάλι, στη γαμήλια δεξίωση της κόρης του Μαρούλη, όλοι οι καλεσμένοι δηλητηριάζονται από τα αμυγδαλωτά. Δυο απολαυστικές αστυνομικές ιστορίες με ήρωες τα τρόφιμα και τον επιθεωρητή Σέλοκ το σέλινο.

Ο Νίκολας Φλαμέλ γεννήθηκε το 1330 στο Παρίσι και ήταν ένας από τους πιο ξακουστούς αλχημιστές της εποχής του. Ταξίδευε είκοσι χρόνια στην Ευρώπη προσπαθώντας να μεταφράσει το βιβλίο του Μάγου Αβραάμ, όπου φέρεται να ανακάλυψε τελικά τα δύο μεγάλα μυστικά της Αλχημείας: τη δημιουργία της φιλοσοφικής λίθου και την κατάκτηση της αθανασίας.

Στο συγκεκριμένο έργο ο Ναγκίμπ Μαχφούζ καταπιάνεται μ΄ ένα θέμα που προκαλεί ενδιαφέρον από κάθε άποψη. Ενώπιον του θρόνου, του θεϊκού δικαστηρίου οδηγούνται όσοι επηρέασαν έντονα την Αίγυπτο από τα πρώτα χρόνια της χώρας έως τη σύγχρονη εποχή, Η ολομέλεια του δικαστηρίου απαρτίζεται από τον Όσιρι, την Ίσιδα, τον Ώρο και τον Θωθ, το γραμματέα.

Στην πλατεία Ηλίου ζούνε τις μικρές καθημερινές ιστορίες τους δέκα παιδιά, πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια από τεσσάρων έως πέντε χρονών. Στις δέκα μικρές περιπέτειες που εκτυλίσσονται στη γειτονιά, παρακολουθούμε τα πάθη των μικρών ηρώων.

Ο Βρετανός Ρόμπερτ Χάρις χρησιμοποιεί τη μυθοπλασία για να αναδείξει την Ιστορία και τα πρόσωπα που τη δημιουργούν αλλά και τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από τα γεγονότα. Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά ζωντανή ιστορική αφήγηση, βασισμένη σε πολυετή έρευνα, που διαβάζεται απνευστί ως αριστοτεχνικά γραμμένο μυθιστόρημα.

Η Τζοάν Χάρις πρωτοτυπεί με τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, το οποίο αποτελείται από μικρές ιστορίες που διαφέρουν πολύ από το είδος της νουβέλας. Οι ήρωες είναι καθημερινοί, συνηθισμένοι άνθρωποι, άλλοι αλλόκοτοι και άλλοι διασκεδαστικοί. Καταγράφονται στιγμιότυπα και αυθόρμητες σκέψεις που μπορεί να απασχολούν έναν συνηθισμένο και μη, άνθρωπο.

Η πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη Καναδή συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ μας δίνει ένα νέο μυθιστόρημα, σκοτεινό και τρυφερό μαζί: ''Η χρονιά της πλημμύρας'' είναι μια μελλοντική δυστοπία, βασισμένη στο σενάριο της οικολογικής κατάρρευσης του πλανήτη και της διάλυσης των κοινωνικών δομών, με επιστροφή του ανθρώπινου είδους σε μια μορφή πρωτογονισμού.

Πριν από πολλά χρόνια, τα τέσσερα έθνη του Κόσμου, η φωτιά, το νερό, η γη και ο άνεμος, ζούσαν ειρηνικά μεταξύ τους. Μέχρι που το έθνος της φωτιάς αποφάσισε να κατακτήσει τον κόσμο και κήρυξε τον πόλεμο στα υπόλοιπα. Ο μόνος που μπορεί να αποκαταστήσει την τάξη είναι ο Άβαταρ. Όμως ο τελευταίος Άβαταρ έχει εξαφανιστεί για πολύ καιρό  - ή μήπως όχι;

Στην Κιβωτό, στο pet shop του κυρίου Δημήτρη, καταφτάνει ένας καινούργιος ένοικος. Ένας παπαγάλος. Η Αστραπή, η Τίνα, η Κομανέτσι, ο Χνουδωτός, ο Μπετόβεν, όλα τα ζώα περιμένουν το νέο τους φίλο με φιλόξενη διάθεση και ανοιχτή καρδιά. Όμως ο παπαγάλος Φρανσουά είναι ψηλομύτης και ακατάδεχτος. Η αρμονία που τους συνδέει αρχίζει να διαταράσσεται.

Ο τάφος του Αλεξάνδρου αναζητήθηκε σχεδόν παντού, αλλά περισσότερο στις γειτονιές της Αλεξάνδρειας. Δύο ερευνητές όμως τον αναζήτησαν μακριά από την πόλη που ίδρυσε. Για τη Λιάνα Σουβαλτζή ο τάφος βρίσκεται στην όαση Σίβα, ενώ για τον Α. Μ. Τσαγκ ό,τι έχει απομείνει από το σώμα του Αλεξάνδρου βρίσκεται στη βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.

Ο τίτλος του βιβλίου, «Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα», προέρχεται από μια φράση, μια φωνή μάλλον, του Αντόνιο Πόρτσια, του στοχαστή-ποιητή από την Καλαβρία. Είναι περιττό να εξηγηθεί τι σημαίνει αυτή η φράση, γιατί πρόκειται για λόγια που μόνο με όσα ανιχνεύει κανείς μόνος του στην προσωπική του αναπόφευκτη ασκητική, μπορεί να εννοήσει.