Εικονογράφηση: Kατερίνα Χρυσοχόου

Στην πλατεία Ηλίου ζούνε τις μικρές καθημερινές ιστορίες τους δέκα παιδιά, πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια από τεσσάρων έως επτά χρονών. Στις δέκα μικρές περιπέτειες που εκτυλίσσονται στη γειτονιά, παρακολουθούμε τα πάθη των μικρών ηρώων. Πότε η Άννα θέλει να μάθει τον παπαγάλο της να μιλάει και να διαβάζει, πότε η παρέα όλη στήνει ένα μανάβικο με ζαρζαβατικά που φέρνει από το σπίτι, πότε η Μάρω προσπαθεί να μάθει την ώρα αλλά τα «και τέταρτο» και «παρά δέκα» της φαίνονται βουνό, με αποτέλεσμα να κάνει γκάφες στη ρύθμιση των «ραντεβού» της, πότε είναι κάποιες αμυγδαλές που πρέπει να αφαιρεθούν και να σημειωθούν υποχρεωτικές απουσίες από το παιχνίδι στην πλατεία και πότε ένας καλοκάγαθος παππούς που τιμά τακτικά το παγκάκι της πλατείας, διηγείται ωραία παραμύθια στα παιδιά και διευθετεί δίκαια τις διαφορές τους. Άλλοτε πάλι οι περιπέτειες αφορούν πιο σοβαρά θέματα όπως το διαζύγιο των γονιών, την ανεργία και το συνακόλουθο στένεμα των οικονομικών της οικογένειας αλλά και τη ζήλια για το μικρό αδερφάκι που εκδηλώνεται με πισωγυρίσματα στη συμπεριφορά του πρωτότοκου. Όταν το λιγοστό πράσινο της πλατείας τίθεται σε κίνδυνο, για χάρη λίγης ακόμη «ανάπτυξης», τα παιδιά ξεσηκώνονται και ξεσηκώνουν και τους μεγάλους για την προστασία του.

Η τρυφερή ματιά της συγγραφέως στις έγνοιες της παιδικής ηλικίας κερδίζει τον αναγνώστη. Ποιος θα πρωτοπαίξει στις κούνιες, τι δώρα θα μου κάνουν στο πάρτι γενεθλίων, είμαι μεγάλος ή μικρός, γιατί πότε με λένε έτσι και πότε αλλιώς; Να βάλω τα καλά μου ρούχα γιατί είναι Κυριακή και θα έρθει ο μπαμπάς να με πάρει να πάμε λούνα παρκ. Η συγγραφέας ξέρει να βλέπει τον κόσμο με τα μάτια των παιδιών και να δίνει απαντήσεις απλές και κατανοητές. Απαντήσεις που συμβάλλουν στην εμπέδωση αξιών όπως η φιλία, η χαρά της μοιρασιάς, η γενναιοδωρία και η κοινή προσπάθεια για έναν καλό σκοπό. Πολύ σοφά η ιστορία με τη διάσωση του πράσινου της πλατείας τοποθετείται προς το τέλος του βιβλίου. Πρέπει να διαχειριστείς πρώτα τα του οίκου σου (στην προκειμένη περίπτωση τους φόβους και τους εγωισμούς) κι ύστερα θα μπορέσεις να ενδιαφερθείς για τα συλλογικά.

Η γειτονιά του Ήλιου μοιάζει να μας έρχεται από τα παλιά, όταν υπήρχαν γειτονιές και μάλιστα ασφαλείς. Όταν οι παππούδες έλεγαν παραμύθια και όταν τα παιδιά έβγαιναν στο δρόμο να παίξουν αντί να κατακτάνε πίστες στις οθόνες. Ωστόσο οι σημερινοί αναγνώστες θα βρούνε αιώνιες αξίες και ποιότητες της παιδικής ηλικίας και τελικά θα ταυτιστούν με τους ήρωες, ακόμη κι αν δεν έχουν παίξει παρά ελάχιστα σε κάποια γειτονιά. Οι ζωγραφιές της Κατερίνας Χρυσοχόου συντείνουν σε αυτό το κλίμα της ασφάλειας και της τάξης.

Η Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Γράφει βιβλία κυρίως για παιδιά και νέους και ασχολείται με τη μελέτη της παιδικής λογοτεχνίας. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας της Ακαδημίας Αθηνών, με δυο Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου, με τιμητικά διπλώματα από το πανεπιστήμιο της Πάντοβα και τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα καθώς και με άλλα δέκα πανελλήνια βραβεία. Ήταν δυο φορές υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο Hans Christian Andersen. Έργα της έχουν μεταφραστεί στα ιαπωνικά, στα αλβανικά, στα αγγλικά και στα κορεάτικα. Περισσότερα στο http://www.loty.gr