Η αναζήτηση της αλήθειας

Ο Βαγγέλης Γιαννίσης μπήκε το 2014 στις βιβλιοθήκες των Ελλήνων αναγνωστών με το πρώτο του μυθιστόρημα, Το μίσος, με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη. Ακολούθησαν άλλα οχτώ βιβλία (Ο χορός των νεκρών, Το κάστρο, Η σκιά, Η γυναίκα του Ίσνταλ, Αμαρόκ, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173, Ίνκουμπους, Ο άλλος αδερφός), τα πέντε με πρωταγωνιστή τον Ελληνοσουηδό επιθεωρητή. Ο Βαγγέλης αρθρογραφεί τακτικά για το true crime στο blog του. Τα βιβλία του Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173 και Ο άλλος αδερφός έχουν μπει πολλές φορές σε λίστες με τα best sellers των βιβλιοπωλείων.

Ο Θέμης Αδάμ επιστρέφει στην Ελλάδα από την Αγγλία για την κηδεία του πατέρα του με τον οποίο είχε να μιλήσει πολλά χρόνια. Η επιστροφή στον τόπο που μεγάλωσε, την Ελευσίνα, σηματοδοτεί και το ξύπνημα των αναμνήσεων. Μνήμες που αγκίστρωσαν και διαμόρφωσαν την προσωπικότητά του, που διέλυσαν κυριολεκτικά την οικογένειά του, που προκάλεσαν όργιο φημών στις γειτονιές της Ελευσίνας.. Στον πυρήνα των αναμνήσεων βρίσκεται το γεγονός που πυροδότησε την ακολουθία των εξελίξεων: η εξαφάνιση του έφηβου αυτιστικού αδερφού του, του Ηλία, πριν από περίπου τριάντα χρόνια. Για την υπόθεση ο Θέμης είχε γράψει ένα βιβλίο όπου αφηγούνταν την ιστορία μέσα από τη δική του οπτική. Με εξαίρεση μια εκπομπή που αναζητά πρόσωπα, η υπόθεση γρήγορα ξεχάστηκε.

Όχι όμως και για τον πατέρα του Θέμη ο οποίος αυτοκτόνησε. Από την εξαφάνιση του Ηλία κι έπειτα θεωρούνταν από τους κατοίκους της περιοχής, από άγνωστους τηλεθεατές, ως ο κύριος ύποπτος για την εξαφάνιση του Ηλία. Ποτέ όμως δεν βρέθηκαν αποδείξεις που να ενοχοποιούν τον πατέρα του Θέμη. Κι έτσι η καταδίκη παρέμεινε στην προφορικότητα των ανθρώπων.

Ο Θέμης, ευρισκόμενος ύστερα από καιρό στον τόπο που μεγάλωσε θα έρθει σε επαφή με ανθρώπους του παρελθόντος, ενώ η υπόθεση του Ηλία επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο. Τι συνέβη πραγματικά με τον Ηλία Αδάμ;

Το μυθιστόρημα του Βαγγέλη Γιαννίση εντάσσεται στο αστυνομικό είδος με πλούσιο ψυχολογικό υπόβαθρο. Είναι σκοτεινό κυρίως από το ψυχολογικό πρίσμα που θέτει τους χαρακτήρες σ’ έναν ατελείωτο κυκεώνα – όσο η υπόθεση της εξαφάνισης του Ηλία δεν επιλύεται. Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη με εξαίρεση τα σημεία όπου εγκιβωτίζεται το βιβλίο του Θέμη για τον αδερφό του και τα κεφάλαια όπου συμμετέχει στην εξέλιξη της ιστορίας ο ίδιος ο συγγραφέας. Οι σχέσεις των χαρακτήρων διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο, στην αφήγηση αποτυπώνονται κυρίως από τις σκέψεις και τις κινήσεις των ίδιων των χαρακτήρων ως μονάδων. Το αφηγηματικό και γλωσσικό ύφος είναι άκρως ρεαλιστικό, χαράσσοντας βαθιά το ψυχολογικό αποτύπωμα των προσώπων, γιατί ίσως, τελικά δεν είναι μόνο η πράξη καθ’ εαυτή που βαρύνει τις συνειδήσεις, είναι οι κινήσεις των χαρακτήρων που στροβιλίζονται στη δίνη μιας ιστορίας που δεν τελείωσε ποτέ.

Το βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση, ειδικά στο πρώτο μισό, είναι ίσως το δυνατότερο αφηγηματικό μέρος που έχω διαβάσει μέχρι τώρα στα μυθιστορήματα του συγγραφέα – εξ όσων έχω διαβάσει. Και πέρα από την αστυνομική υφή είναι ένα εξαίρετο βιβλίο για τις σχέσεις των ανθρώπων, τα όριά τους, αλλά και το ψυχολογικό έρεβος που κατακρημνίζονται.