«Η γοητεία του μαγικού διαφορετικού»

Η Γιόκο Ογκάουα γεννήθηκε το 1962 στην Οκαγιάμα της Ιαπωνίας. Έχει τιμηθεί με όλα τα σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία της Ιαπωνίας. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά New Yorker, A Public Space και Zoetrope. Έχει γράψει επίσης το «Άρωμα πάγου», το «Ξενοδοχείο Ίρις» και τον «Παράμεσο». Το «Μικρό εξάγωνο δωμάτιο» είναι ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1994.

Σε μεγάλο βαθμό το είναι μας καθορίζεται από τα βιώματά μας, τα συναισθήματα που νιώσαμε σε μικρές μοναδικές στιγμές, τα λόγια που ειπώθηκαν και όσα δεν ειπώθηκαν, τις σκέψεις που κάναμε, όσα κάναμε και όλα όσα θέλαμε να κάνουμε. Πόσο, όμως, εύκολα τα μοιραζόμαστε αφού τα αποδεχθούμε;

Στο Μικρό εξάγωνο δωμάτιο οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους κατά βάση, με τις μύχιες σκέψεις τους σε έναν εξομολογητικό τόνο. Κανείς δεν πρέπει να γνωρίζει όλα όσα θα πουν και θα εξομολογηθούν στο δωμάτιο αυτό.

Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε οκτώ κεφάλαια (I έως VIII). Το όνομα της πρωταγωνίστριας δεν αναφέρεται, είναι μια γυναίκα που εργάζεται ως γραμματέας σε ένα Πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Ένας δυνατός πόνος στην πλάτη μετά τον πρόσφατο χωρισμό της και η επίσκεψη σε έναν ορθοπεδικό την οδηγούν στο να ξεκινήσει το κολύμπι στο τοπικό κολυμβητήριο. Εκεί εντυπωσιάζεται από μια γυναίκα, τη Μιντόρι, η οποία συνοδεύει μια ηλικιωμένη κυρία. Μια μαγική έλξη, αναπάντεχη και μοναδική την οδηγεί στο να τις ακολουθήσει κρυφά… Περνούν το πάρκο και βρίσκονται σε ένα συγκρότημα κτιρίων. Εκεί μέσα στο κτίριο υπάρχει ένα μικρό εξάγωνο δωμάτιο όπου μπαίνουν οι επισκέπτες και αφηγούνται τις εμπειρίες τους με ειλικρίνεια. Η ηρωίδα μπαίνει και η ίδια μέσα στο δωμάτιο και αφηγείται την προσωπική της ιστορία κοιτάζοντας στον καθρέφτη που υπάρχει εκεί. «Στην ουσία, αυτό μοιάζει με μονόλογο, σωστά; Ένα κουτί όπου μπορεί κανείς να ψιθυρίζει όσο θέλει, με όποιο ύφος θέλει, χωρίς να νοιάζεται για τα βλέμματα των άλλων» (σελ. 62).

Οι αναγνώστες βιώνουν σε πραγματικό χρόνο το μυστήριο και έρχονται σε επαφή με την αλήθεια του εαυτού τους χωρίς υπεκφυγές με έναν τρόπο λυτρωτικό. Τα ανομολόγητα συναισθήματα και οι ανομολόγητες σκέψεις μέσα στο δωμάτιο παίρνουν σάρκα και οστά. Ιστορίες, όνειρα, παρελθόν, φόβοι, ενοχές, εμμονές, λάθη, όλα αυτά στο μικρό εξάγωνο δωμάτιο με τον καθρέφτη.

Υπάρχει αναφορά στο τυχαίο και στο πεπρωμένο: «Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν το πεπρωμένο με τη βούλησή τους ή την ενέργειά τους. Όμως νιώθω ότι η βούληση και η ενέργεια αποτελούν ήδη μέρος του πεπρωμένου» (σελ.64.)

Η εστίαση αφορά το ίδιο το δωμάτιο και στον τρόπο που γίνεται η διαδικασία ενδοσκόπησης και όχι τόσο στα λεγόμενα της ηρωίδας, πράγμα που αποδεικνύει τον φετιχιστικό χαρακτήρα του μυθιστορήματος.