Τρόμος και Φαντασία από τον Μετρ

Μπορεί ο «σκοτεινός βασιλιάς» να μας αφηγηθεί ακόμα πιο σκοτεινές ιστορίες έπειτα από δεκαετίες συγγραφικής πορείας με πάνω από 65 μυθιστορήματα και 200 διηγήματα; Λοιπόν, ο τίτλος της παρούσας συλλογής αυτό υπόσχεται και σε αρκετές από αυτές πράγματι το πετυχαίνει. Όπως γράφει ο ίδιος στον επίλογο –όπου αφού μας έχει τρομάξει καλά καλά, μας προσκαλεί για καφέ και κουβέντα στη «συγγραφική του κουζίνα»–, κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι καινούργιες (και μας αποκαλύπτει για μερικές πώς ακριβώς τις εμπνεύστηκε), ενώ άλλες προέρχονται από το αρχείο του, όπου περίμεναν μισοτελειωμένες να τις δουλέψει ξανά και τελικά βρήκαν τη θέση τους σε αυτόν τον τόμο.

Κι ας αρχίσουμε με αυτό που ο Κινγκ αναμφισβήτητα ξέρει να κάνει καλά, ήτοι να γράφει ιστορίες τρόμου. Κορυφαία της συλλογής στο είδος είναι το διήγημα Αυτοί που βλέπουν όνειρα: τοποθετημένο χρονικά στις αρχές της δεκαετίας του ’70, χρησιμοποιεί ως υλικό τα διάφορα κινήματα πνευματικής αναζήτησης των sixties που πειραματίζονταν με ψυχοτρόπες ουσίες προκειμένου να διευρύνουν την ανθρώπινη αντίληψη πέραν των ορίων του συνειδητού ενώ το ίδιο έκαναν και κάποιοι επιστήμονες για ερευνητικούς λόγους. Αυτό ακριβώς είναι το πλαίσιο της ιστορίας: ο αφηγητής, βετεράνος του Βιετνάμ, θα συμμετάσχει ως βοηθός ενός «τζέντλεμαν επιστήμονα» σε μια έρευνα για τα ανθρώπινα όνειρα: τα ανθρώπινα πειραματόζωα καθοδηγούνται σε ένα είδος ύπνωσης όπου μέσω των ονείρων, προσπαθούν να ανασηκώσουν το πέπλο της πραγματικότητας και μέσω του υποσυνείδητου να «κρυφοκοιτάξουν», ό,τι υπάρχει πέρα από τα όσα αντιλαμβανόμαστε με το συνειδητό. Όμως, όπως λέει και ο αφηγητής της ιστορίας, τα φράγματα υπάρχουν για κάποιο λόγο…

Ανησυχητικό κλίμα από τις πρώτες γραμμές, η αίσθηση της απειλής συνεχώς κορυφώνεται μέχρι το δραματικό φινάλε που φυσικά παραμένει ανοιχτό… γιατί ποιος μπορεί να ελέγξει τι βλέπει στα όνειρά του;

Οι Κροταλίες είναι η δεύτερη δυνατή ιστορία τρόμου της συλλογής, ένα κλασικό θρίλερ στοιχειώματος, όπου ένας ηλικιωμένος άντρας κατά τη διάρκεια των διακοπών του στις ακτές της Φλόριντα θα εμπλακεί άθελά του σε μια τραγική ιστορία από το παρελθόν της περιοχής, με τους πρωταγωνιστές της να τον επιλέγουν ως «εκλεκτό» τους… Αξίζει να σημειωθεί εδώ το ισχυρό οικολογικό μήνυμα, καθώς και το γεγονός ότι η ιστορία συνδέεται μέσω του αφηγητή με εκείνες του Κούτζο και του Ντούμα Κι.

Οι υπόλοιπες ιστορίες της συλλογής κινούνται σε διάφορες εκδοχές του παράδοξου που φτάνει έως τη μαύρη σάτιρα ενώ σε κάποιες άλλες οι πρωταγωνιστές έρχονται αντιμέτωποι με τον σκοτεινό κόσμο του εγκλήματος ή και με τη σκοτεινή πλευρά εκείνων που διώκουν το έγκλημα, όπως στην πολύ καλή ιστορία ο Εφιάλτης του Ντάνι Κάφλιν, με έναν εμμονικό πράκτορα του FBI εμπνευσμένο όπως μας λέει ο συγγραφέας από τον διάσημο Ιαβέρη που έπλασε η πένα του Ουγκώ.

Για το τέλος άφησα τις δύο καλύτερες με διαφορά κατά τη γνώμη μου, ιστορίες της συλλογής: είναι εκείνες που ανοίγουν και κλείνουν τον τόμο και είναι ιστορίες φαντασίας και όχι τρόμου. Για την ακρίβεια είναι ιστορίες που διαδραματίζονται στις «πτυχές της πραγματικότητας», όπως πολύ εύστοχα περιγράφει τη μυστηριώδη ύπαρξή του ο Άνθρωπος Απάντηση που ρίχνει την αυλαία του βιβλίου: ένας νεαρός άντρας μπροστά στο δίλημμα ποια επιλογή είναι η καλύτερη για την επαγγελματική του καριέρα, θα συναντήσει σε έναν έρημο επαρχιακό δρόμο έναν άντρα που πουλάει απαντήσεις σε οποιαδήποτε ερώτηση, όπως ισχυρίζεται, σαν να γνωρίζει το μέλλον. Και πράγματι τα λεγόμενά του επαληθεύονται, αλλά ίσως τελικά να ήταν καλύτερο για τον πρωταγωνιστή να μην είχε μάθει τις απαντήσεις…

Πρόκειται για μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική: στον πυρήνα της τα γυρίσματα της Μοίρας που αποφασίζει για το μερίδιο τού καθενός στην ομορφιά και την τραγωδία, στο φως και το σκοτάδι.

Και φτάνουμε έτσι στην πρώτη ιστορία της συλλογής, με τον χαρακτηριστικό τίτλο Δύο ταλαντούχοι μπάσταρδοι, και αν θέλετε τη γνώμη μου, την πιο παράξενη και ταυτόχρονα την πιο αληθοφανή από όλες. Το γιατί δεν θα το γράψω εδώ γιατί πραγματικά δεν θέλω να επηρεάσω οποιονδήποτε διαβάσει αυτήν την παρουσίαση πριν διαβάσει τη συλλογή. Αφηγητής είναι ο γιος ενός διάσημου συγγραφέα όπου μετά τον θάνατο τον πατέρα του, ανακαλύπτει στις σημειώσεις του μια απίστευτη εξιστόρηση γεγονότων που ο πατέρας του ισχυρίζεται πως όχι μόνο τα έζησε, αλλά ότι του καθόρισαν τη ζωή. Το μόνο που θα πω παραπάνω είναι διαβάστε την προσεκτικά.

Κλείνοντας, θα πρέπει να ειπωθεί ότι ο Στήβεν Κινγκ δεν έχει βεβαίως ανάγκη ούτε συστάσεων ούτε αξιολογήσεων, έχει προ πολλού φτάσει στη συγγραφική κορυφή. Και δεν εννοώ ούτε τη δόξα ούτε το χρήμα, αλλά την προσωπική σχέση μέσω των έργων του που έχει διαμορφώσει με το κοινό του: όσοι αγαπάμε τις σκοτεινές ιστορίες μεγαλώσαμε μαζί του, μοιάζει στα μάτια μας σαν τον παράξενο θείο που θα σου πει τις ακραίες ιστορίες του για να σε τρομάξει και μετά θα σκάσει στα γέλια που τα κατάφερε. Και έπειτα θα σου κλείσει το μάτι, προκαλώντας σε να τσεκάρεις μόνος σου αν είναι αληθινές. Αν τολμάς…