«Αν είμαστε ο οδηγός και όχι το αυτοκίνητο, ας μην ταυτιζόμαστε τόσο με το όχημα»
Ο Μπράιαν Βάις, είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Κολούμπια και της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γέιλ. Σήμερα κατέχει τη θέση του προέδρου στο Τμήμα Ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου Mount Sinai στο Μαϊάμι και είναι βοηθός καθηγητής στο Τμήμα Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι. Οι σπουδές του και η επί μακρόν πείρα του στην κλασική ψυχιατρική πήραν ένα νέο δρόμο εδώ και δέκα χρόνια, όταν ένας ασθενής του άρχισε να θυμάται τραύματα από προηγούμενη ζωή που έπαιζαν ρόλο στους εφιάλτες του και στο άγχος του και στη συνέχεια του μετέδωσε μηνύματα από το γιο του που είχε πεθάνει. Στις ΗΠΑ θεωρείται η κατ’ εξοχήν αυθεντία στη θεραπεία με αναδρομές σε προηγούμενες ζωές.
Στο βιβλίο του αυτό ο Βάις περιγράφει τις πορείες δύο ατόμων που πήγαν στο γραφείο του για να θεραπεύσουν τη θλίψη και τον πόνο που τους είχε προκαλέσει ο θάνατος αγαπημένων προσώπων. Και οι δυο, εκτός από την ανακούφιση των συμπτωμάτων τους, τα οποία εκτός από ψυχικούς περιελάμβαναν και σωματικούς πόνους (γυρνώντας χρονικά εκεί που απέκτησαν τον πόνο), ήθελαν να βελτιώσουν και τη συμπεριφορά τους όσον αφορά το αντίθετο φύλο που πάντα το αντιμετώπιζαν επιδερμικά και χωρίς ουσιαστική συμμετοχή. Τα δυο άτομα δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και μάλιστα είναι από άλλες χώρες. Ο ψυχίατρος, μετά από αρκετές συναντήσεις αναδρομών και ενώ τα συμπτώματα που τους ταλαιπωρούσαν έχουν εξαφανιστεί πια, συνδέει όσα του αφηγούνται, ο καθένας μόνος και σε άλλη ημέρα της εβδομάδας, και αντιλαμβάνεται ότι οι δυο τους έχουν ζήσει μαζί πολλές ζωές, έχοντας ένα ευχάριστο και γεμάτο αγάπη παρελθόν (αιώνες πίσω). Το δίλημμά του (δίλημμα κάθε θεραπευτή που έχει μια άλλη οπτική της ζωής) είναι μεγάλο: Θα τους φέρει σε επαφή ή όχι, γιατί ξέρει πως πολλές φορές δεν πρέπει να επεμβαίνει στην πορεία άλλων ψυχών. Θα το αποφασίσει; Και αν το αποφασίσει, τι θα γίνει;
Αν και σε βιβλία αυτού του είδους δεν έχει και τόση σημασία η πλοκή, ο Βάις καταφέρνει και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ειδικά αν ο τελευταίος δεν έχει διαβάσει πολλά παρόμοια βιβλία. Οι συναντήσεις του Πέντρο με τον ψυχίατρο που τον υπνωτίζει, οι αξιοσημείωτες τεχνικές υπνωτισμού και καθοδήγησης που έχει αναπτύξει και που είναι απαραίτητες για το «ταξίδι», οι περιγραφές μερικών ζωών του και η αγάπη του με τον αδελφό του που πέθανε, εναλλάσσονται με τις περιγραφές της Ελίζαμπεθ που έχει χάσει τη μητέρα της και μάταια προσπαθεί να δημιουργήσει αλλά και να κρατήσει μια σχέση. Ανάμεσα στις περιγραφές όσων «βλέπουν» από τα παλιά και στα όσα τους συμβαίνουν στο σήμερα, παρεμβάλλονται μικρά κείμενα -ακριβώς όπως τους δίδονται από την άλλη πλευρά- με οδηγίες και αναλύσεις, απλές και ξεκάθαρες, για τη σημασία της Αγάπης, αλλά και για τις ανόητες επιλογές.
Η γλώσσα του Βάις, -και η μετάφραση του Δημήτρη Κουτσούκη συμβάλλει σε αυτό στην ελληνική έκδοση- είναι απλή και εύκολα κατανοητή, ενώ οι μικρές προτάσεις επιτρέπουν στον αναγνώστη να αφεθεί στην ουσία όσων περιγράφουν οι λέξεις ή προσπαθούν να «διδάξουν» όσοι όχι μόνο γνωρίζουν αλλά και ξέρουν πώς να χειριστούν τη γνώση (σοφία). Μια άλλη ζωή περιμένει τους ανθρώπους αν, όπως του λένε, «αντί να μαθαίνουμε την αυταπάτη της ασφάλειας, αρχίζουμε να μαθαίνουμε την ασφάλεια της σοφίας και της αγάπης».
