Συγκινητικό πόνημα, σχεδόν μετεφηβικό, με ευοίωνες οραματικές προβολές για έναν καλύτερο, δικαιότερο, ανθρωπινότερο κόσμο σε ισορροπία με τη φύση και τον βαθύτερο, εσώτερο εαυτό μας.

Η νεοπλατωνική έννοια της ψυχής πρωταγωνιστεί εδώ σε αυτόν τον ευτοπικό οραματισμό.

Η ποιητική φιλάνθρωπη κοινωφελής πνευματική πρόθεση αποκαλύπτεται στο ποίημα με τίτλο «Κυνηγημένη» (χωρίς άρθρο), όπου η ομιλώσα ποιητική φωνή επιχειρεί να νουθετήσει κάθε κακοποιημένη ύπαρξη προκειμένου να σταθεί στα πόδια της και να αντέξει με δυναμικά εποικοδομητικό τρόπο το υπόλοιπο του επίγειου βίου χωρίς να δραπετεύσει προηγουμένως.

Το ποίημα «Θ-έρως» στη σελίδα 28 εντάσσεται στην ίδια ουμανιστική προοπτική, με το καταληκτικό τρίστιχο απολύτως δοξαστικόν, θαυμαστικόν: «[…] Είναι να απορεί κανείς. / Πώς δημιουργείται ολόκληρο σύμπαν / μονάχα με δύο κορμιά κι ένα σεντόνι;».

Τελείως ερωτικό, τετελεσμένο εκφραστικό το ποίημα της σελίδας 26 με τον παραπειστικό τίτλο «Επικίνδυνη επιθυμία». Η επιθυμία εδώ δεν είναι διόλου επικίνδυνη αλλά ένα όνειρο στο οποίο ενδίδεις μετά σωφροσύνης κι άνευ επιφυλάξεων.

Ρητορικό και βαθιά υπαρξιακό το ερώτημα «Άραγε, πότε θα ξημερώσει;» στο ομότιτλο ποίημα της σελίδας 36 που λήγει με τον ίδιο στίχο, κυκλικά.

Δραματική προφορικότητα και ευσύνοδος εξανθρωπισμός των ενστίκτων χαρακτηρίζουν αυτή την ισοσκελή ανεμορριπή στίχων, ήχων, αισθημάτων, συναισθημάτων, μεταισθημάτων, αναθημάτων…

Η γνώσις είναι εν-θύμησις σύμφωνα με τον Πλάτωνα και με κάθε ποιητή που γεννιέται η Ανθρωπότητα ολάκερη ανασαίνει, διασκεδάζει, ψυχ-αγωγείται.

Όσο κι αν είναι επισφαλής η άμεση χρηστική, οικονομική λειτουργικότητα των σύγχρονων Ποιητών στα χρόνια της Ρομποτικής, τι θα κάναμε χωρίς αυτούς τους ονειροπόλους, επίμονους Δον Κιχώτες που υπομένουν τον αραμπά και το μαγγανοπήγαδο του βίου προκειμένου να μπορέσουν να πετάξουν έστω και για μια στιγμή έξω από τον βάλτο που έγινε η ζωή μας;

Επιλέγω επίσης τρία ποιήματα χαρακτηριστικά της θεματικής, της ρυθμολογίας και της υφολογίας του όλου εγχειρήματος:

«Ενθύμια πανσέληνος» (σελίδες 44-45).

«Αντίστροφη μέτρηση» (σελίδα 48):
Ο κόσμος είναι πολύχρωμα μπαλόνια
Που σκορπίζονται στο πουθενά.
Ο χρόνος είναι η βελόνα.
Άραγε, μπορούμε να ξεφύγουμε;

Και «Ψυχή» (σελίδες 58-59).

Η αποσπασματική παράθεση εκτενών αποσπασμάτων θα αδικούσε τη συνθετική μουσικότητα του πρωτοτύπου.

Κατατοπιστικά νεορομαντικός και απόλυτα καίριος ο ευθύστομος πρόλογος που φιλοτέχνησε ο ποιητής Ηλίας Δ. Παπακωνσταντίνου.

Αυτό είναι το δεύτερο ποιητικό βιβλίο της λεπταίσθητης Στέλλας Ζωγραφοπούλου, μητέρας ενός κοριτσιού, που –ως συνάγεται– λατρεύει.

Το θέμα της ψυχικής αλλοτρίωσης και της αποκοπής του ανθρώπου από το απαξιωμένο κακοπαθημένο σώμα του ΚΥΡΙΑΡΧΟ!!!

Ο νεολογισμός του τίτλου εκλαμβάνεται με θηλυκό άρθρο: (η) Αστροσιδηρά [κι όχι (τα) Αστροσιδηρά]. Ή μήπως όχι;