«Μια κραυγή επιβίωσης της ταυτότητας πολιτιστικών μειονοτήτων»

Ο Φρεντερίκ Ρου γεννήθηκε το  1947 στη νοτιοδυτική Γαλλία. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, μεταξύ των οποίων μιας βιογραφίας του Μάικ Τάισον και δύο μυθιστορημάτων. Επίσης, είναι καλλιτέχνης, κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος. Το μυθιστόρημα «Ινδιάνικος χειμώνας» απέσπασε το βραβείο Prix Cine Roman Carte Noire (2008).

Ο «Ινδιάνικος χειμώνας» βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Μια σχεδόν εξαφανισμένη φυλή, οι Ινδιάνοι Μάκα, ζουν στην περιοχή Νία Μπέι, στη νοτιοδυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής -στην πολιτεία της Ουάσινγκτον-, πάνω από 3.500 χρόνια. Η πόλη τους είναι ένα μικρό λιμάνι στον Ειρηνικό ωκεανό, ενώ πίσω τους έχουν μόνο δάση και λίμνες. Σύμφωνα με τις προφορικές παραδόσεις της φυλής τους και με τα έθιμά τους, οι πρόγονοί τους ζούσαν από το κυνήγι της φάλαινας. Η φαλαινοθηρία ήταν η κύρια ασχολία τους και σε αυτήν στηριζόταν η οικονομική και πολιτιστική επιβίωση της φυλής. Η δραστηριότητα όμως αυτή απαγορεύθηκε τη δεκαετία του ΄20 καθώς η φάλαινα θεωρήθηκε προστατευόμενο είδος. Όταν όμως στα τέλη της δεκαετίας του ’90 το κυνήγι της γκρίζας φάλαινας επιτράπηκε, προσπάθησαν μερικά μέλη της φυλής Μάκα να το αναβιώσουν.

Τα αδέρφια Γκορτς, ο Πέρσι και ο Σταντ, Ινδιάνοι της φυλής των Μάκα, ζουν μέσα στο δάσος κυνηγώντας παράνομα ζαρκάδια και ζώντας από το επίδομα ανεργίας. Ο Σταντ, ο μεγαλύτερος αδερφός, όταν αποφυλακίζεται έπειτα από τριετή ποινή προτείνει στον Πέρσι να αρχίσουν το κυνήγι της φάλαινας, πράγμα το οποίο στον τελευταίο φαντάζει ουτοπικό και ανεδαφικό. Ωστόσο, το αίτημά τους εγκρίνεται από το συμβούλιο της πόλης παρ’ όλο που οι ίδιοι δεν φημίζονται για τη νομιμότητα των πράξεών τους στην καθημερινότητά τους, καθώς πίνουν συνεχώς, παρεκτρέπονται συχνά  και σπαταλάνε άσκοπα τα λίγα χρήματά τους.

Μαζί με έναν διανοούμενο, τον Χάουαρντ, έναν καλό σκοπευτή, μια εγκληματική φυσιογνωμία, τον Γρεγκ Μπίσοπ και τον Κρις, που είναι καλός στην κωπηλασία, οργανώνουν το σχέδιο για το κυνήγι των φαλαινών. Όλοι μαζί θα ξανάδιναν στην κοινότητα τη χαμένη της αξιοπρέπεια κατορθώνοντας κάτι που θεωρούνταν ιερό από τους προγόνους τους. Στην προσπάθειά τους όμως αυτή ήρθαν αντιμέτωποι, όπως ήταν επόμενο, με τις κάθε είδους οικολογικές οργανώσεις, τους δημοσιογράφους και το πλοίο μιας ακτιβιστικής οικολογικής οργάνωσης, το “Whale Will” του φανατικού «οικολόγου» συνταγματάρχη Χολμς. Το θέμα παίρνει τεράστιες διαστάσεις και γενικότερα η αμερικανική κοινή γνώμη είναι φανατικά εναντίον της ιδέας των Ινδιάνων. Έτσι, παρ’ όλο που είχε εγκριθεί, η επιχείρηση λόγω των πολλαπλών αντιδράσεων αρχίζει να φαίνεται ουτοπική. «Το κυνήγι της φάλαινας ήταν η μόνη εναλλακτική για να ξαναβρούν κάπως την ταυτότητά τους και την περηφάνια τους …επρόκειτο για μια μάχη χαμένη εκ των προτέρων και διά παντός». Οι αντιήρωες του βιβλίου είναι όμως αποφασισμένοι να κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να συμβάλουν στην επιβίωση της φυλής τους. Είναι ταγμένοι μέχρι τέλους στο στόχο τους αυτό.

Ο συγγραφέας μέσα από την αλληγορία και το συμβολισμό στηλιτεύει με τον ειρωνικό και άμεσο τρόπο γραφής του τους οικολόγους, την απουσία κριτικής και ορθής σκέψης, τους δήθεν προοδευτικούς Αμερικανούς, την εγκληματική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στο θέμα των Ινδιάνων, ενώ αναδεικνύει την ουτοπική προσπάθεια επιβίωσης της χαμένης ταυτότητας μιας φυλής που την καταδίκασαν σε αφανισμό. Προκαλεί με αυτό τον τρόπο συναισθήματα συγκίνησης και προβάλλει την αντίθεση του φαίνεσθαι και του είναι. Τελικά οι αντιήρωες μήπως είναι οι κύριοι και βασικοί πρωταγωνιστές της σύγχρονης θεατρικής παράστασης που με το ρόλο τους και τη δράση τους  μας οδηγούν κοντά στην Αλήθεια;