Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσες από τις αναμνήσεις μας είναι πιστές καταγραφές των όσων βιώσαμε; Μήπως οι αναμνήσεις τείνουν να ωραιοποιούν καταστάσεις ή μήπως θυμόμαστε όσα είναι προς το συμφέρον μας να θυμόμαστε; Σε αυτό το ευαίσθητο και υποκειμενικά ερμηνεύσιμο πεδίο κινείται το πιο πρόσφατο μυθιστόρημα της πολύ επιτυχημένης Αμερικανής συγγραφέως Αν Πάτσετ.
Είναι η περίοδος της πανδημίας και οι τρεις κόρες του Τζο και της Λάρα έχουν επιστρέψει στο κτήμα της οικογένειας στο Μίσιγκαν μια και η ζωή τους έχει μπει σε αναμονή. Παράλληλα, βοηθούν στο κτήμα αφού οι εποχικοί εργάτες που έρχονται κάθε χρόνο, τώρα δεν μπορούν να έρθουν. Για να περάσει η ώρα καθώς μαζεύουν κεράσια, τα κορίτσια ζητούν από τη μητέρα τους να τους μιλήσει για τα νεανικά της χρόνια, την εποχή που ξεκινούσε μια καριέρα στην υποκριτική και συμμετείχε στον θερινό θίασο Τομ Λέικ. Κυρίως, όμως, θέλουν να μάθουν για το καλοκαιρινό της ειδύλλιο με τον μετέπειτα σταρ του Χόλλυγουντ Πίτερ Ντιουκ. Η Λάρα δεν θα τους χαλάσει το χατίρι, έχει έρθει η ώρα να αφηγηθεί ένα παρελθόν τόσο διαφορετικό από το παρόν της. Ένα παρελθόν που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με έναν ρόλο και ένα θεατρικό έργο∙ η επαφή της με την υποκριτική άρχισε μέσα από τον ρόλο της Έμιλυ στο «Η μικρή μας πόλη» του Thornton Wilder ‒ένα από τα πιο αγαπημένα και πολυπαιγμένα έργα στις ΗΠΑ‒ και έμελλε να ολοκληρωθεί μέσα από αυτόν τον ρόλο. Η σχέση της με τον Πίτερ Ντιουκ καθόρισε το καλοκαίρι που έπαιξε με τον θίασο Τομ Λέικ. Ο Πίτερ, χαρισματικός. ταλαντούχος, επικοινωνιακός αλλά και εγωκεντρικός, της ανοίγει τον δρόμο για ένα καλοκαίρι γεμάτο γνωριμίες, εμπειρίες και κυρίως τη συνειδητοποίηση ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να ακολουθήσει μια καριέρα στην υποκριτική.
Φυσικά, στην αρχή τουλάχιστον, οι κόρες της δεν μπορούν με ευκολία να αντιληφθούν την απόφαση της μητέρας τους που αποφάσισε να απορρίψει τις προτάσεις του Χόλλυγουντ και στη συνέχεια επέλεξε να ζήσει σε ένα κτήμα και να μαζεύει κεράσια. Μέχρι να τελειώσει, όμως, η αφήγηση της Λάρα, όλα τα κομμάτια του παζλ έχουν μπει στη θέση τους και μπορούν να διαπιστώσουν την ειλικρίνεια της μητέρας τους: δεν μετανιώνει για καμία από τις επιλογές της.
Η Αν Πάτσετ πατώντας πάνω στο κεντρικό θέμα του έργου του Wider, δηλαδή στην αξία και την ομορφιά της καθημερινής ζωής και των μικρών στιγμών, δομεί ένα μυθιστόρημα που ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων μιας μεσήλικης γυναίκας, όχι για να αναπολήσει τα νιάτα που παρήλθαν, αλλά για να εγκωμιάσει το μεγαλείο του τυχαίου, των συμπτώσεων, των μικρών αποφάσεων που ξαφνικά μετατρέπονται σε επιλογές ζωής. Η Λάρα αφηγείται τη νεότητά της μέσα από την κριτική ματιά της τωρινής της ηλικίας, ξέρει τη δύναμη των αναμνήσεων και την επίδραση που μπορούν να έχουν στους άλλους μόλις αρθρωθούν. Γι’ αυτό ξέρει ποιες είναι αυτές που πρέπει να μείνουν κρυμμένες και απόλυτα προσωπικές.
Η ομορφιά της αφήγησης δίνει έναν τόνο ήπιο και ρυθμικό ταυτόχρονα: τα μπρος-πίσω στον χρόνο δένουν αρμονικά μεταξύ τους, ενώ οι χαρακτήρες είναι ενεργοί ακροατές, προσπαθούν να διακρίνουν το μονοπάτι που οδήγησε στο τώρα. Σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται εξαιτίας της απομόνωσης λόγω της πανδημίας, το κτήμα της Λάρα και του Τζο και η αφήγηση ενός παρελθόντος αγνώστου γίνεται καταφύγιο για τα τρία κορίτσια, αλλά και για την ίδια που κοιτάζοντας πίσω δεν εντοπίζει αρνητικά συναισθήματα.
Το Τομ Λέικ είναι ένα μυθιστόρημα για τη ζωή, τις μυστηριώδεις διαδρομές της, τις δυσκολίες της, τις ομορφιές της, αλλά κυρίως τη μοναδικότητά της. Έξοχα μεταφρασμένο από τη Δέσποινα Κανελλοπούλου κερδίζει σίγουρα τον αναγνώστη.
