Οι μέρες περνούν

Η Βαλεντίνα είναι μια κοπέλα που έχει ήδη περάσει πολύ δύσκολα στη ζωή της. Ο πατέρας της την παράτησε εσώκλειστη σε ένα σχολείο, δίχως να την επισκέπτεται καθόλου. Οι ημέρες εκεί είναι πραγματικό βασανιστήριο, καθώς η διευθύντρια του σχολείου μαζί με τη βοηθό της υποβάλλουν σε 24 επίπονες δοκιμασίες (μία για κάθε ημέρα του Δεκεμβρίου πριν από την έλευση των Χριστουγέννων) τη Βαλεντίνα και τον Όλε, το μοναδικό στήριγμά της στο απάνθρωπο περιβάλλον όπου βρίσκεται. Καιρό αργότερα, όταν η Βαλεντίνα αποκτά την ανεξαρτησία της, απομονώνεται σ’ ένα σπιτάκι στο δάσος της Φραγκονίας. Όμως κι εκεί διαπιστώνει ότι δεν έχει ξεφύγει από το παρελθόν, η φρίκη την έχει ανακαλύψει και σ’ αυτήν την απομονωμένη γωνιά.

Χρόνια αργότερα, η Ολίβια, καθηγήτρια ψυχολογίας, ψάχνει τρόπο για να σώσει την υιοθετημένη κόρη της που πάσχει από λευχαιμία, αναζητώντας συμβατό δότη. Ως απέλπιδα προσπάθεια ξεκινά την αναζήτηση των βιολογικών γονιών της κόρης της. Στο γραφείο υιοθεσιών της εξηγούν ότι τέτοιοι φάκελοι είναι απόρρητοι. Με τη βοήθεια του Ελίας, ενός φοιτητή της που έχει ψυχολογικές διακυμάνσεις, βρίσκει την άκρη του νήματος, έναν αστικό θρύλο που ακούει στο όνομα «Το κορίτσι του Ημερολογίου». Όσο προσπαθεί να ξετυλίξει τον μίτο τόσο περισσότερο αγκιστρώνεται σε μια επικίνδυνη αναζήτηση, με μυστικά καλά κρυμμένα στο υπέδαφος του παρελθόντος. Μόνη της ελπίδα, να έχει η αναζήτηση ένα θετικό αποτέλεσμα για την κόρη της.

Ο Σεμπάστιαν Φίτσεκ, πολύ αγαπητός και στο ελληνικό κοινό, μας παρουσιάζει άλλο ένα βιβλίο που εντάσσεται στο είδος των ψυχολογικών θρίλερ. Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη, κινούμενη σε δύο χρονικούς άξονες, της Βαλεντίνα στο παρελθόν και της Ολίβια στο παρόν. Τα κεφάλαια είναι μικρά και περιεκτικά σε νόημα και στην εξέλιξη της ιστορίας. Φυσικά, δεν λείπουν οι ανατροπές, ειδικά προς το δεύτερο μισό του βιβλίου, ενώ καθ’ ολοκληρίαν το κείμενο διαπνέεται από μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η ροή είναι καταιγιστική, οι εξελίξεις ραγδαίες και εν τέλει η ανάγνωση απολαυστική.

Για ακόμα μια φορά ο Φίτσεκ απογυμνώνει τον ευάρεστο κοινωνικά ανθρώπινο μανδύα, αφήνοντας τους χαρακτήρες να βγάλουν τα σκοτεινότερα στοιχεία των προσωπικοτήτων τους. Η ύφανση μιας τέτοιας διαδικασίας γίνεται αριστοτεχνικά από τον συγγραφέα, απελευθερώνοντας σπιθαμή προς σπιθαμή τα ζωώδη ένστικτα των ηρώων του.