Εικονογράφηση: Θανάσης Τσαμπούκας

Η διαφορετικότητα και η αποδοχή του ξένου είναι θέματα ιδιαίτερα προσφιλή στους συγγραφείς παιδικών βιβλίων. Η σύγχρονη πολυπολιτισμική πραγματικότητα, όπως βιώνεται στα σχολεία, στις γειτονιές και στις παρέες των παιδιών, γέννησε την ανάγκη για βιβλία με μήνυμα ανοχής και αποδοχής του ξένου. Δεν είναι όμως μόνο τα «ξενάκια» που συναντούν προβλήματα ενσωμάτωσης στην ομάδα. Διαπιστώνεται συχνά στις τάξεις μια αυξανόμενη ψυχολογική, κυρίως, βία που ασκείται εις βάρος παιδιών που διακρίνονται από κάποιο «ελάττωμα» στην εμφάνισή τους. Πάντα ίσχυαν σκληροί κανόνες ενσωμάτωσης και αποκλεισμού στις παιδικές συντροφιές. Σήμερα όμως παρατηρείται, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα,  μια αυξημένη επιθετικότητα στις σχολικές τάξεις, στα όρια της ψυχολογικής τρομοκρατίας, με αποτέλεσμα κάποια παιδιά να αισθάνονται μεγάλο άγχος στην ιδέα μιας ακόμη μέρας στο σχολείο. Δεν εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι ακόμη και το απλό παράγγελμα «παιδιά ας δώσουμε τα χέρια να κάνουμε έναν κύκλο» μπορεί να ξεσηκώσει αναπάντεχες αντιδράσεις. «Κυρία εγώ δε δίνω το χέρι μου σ’ αυτόν».

Μια τέτοια κατάσταση αντιμετώπισε ο τσουρέκης, όταν ήρθε από το Ελ Μπασάν σε ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας.  Η πολυπόθητη είσοδος στη δυναμική παρέα της Μένιας, της Μυρσίνης, του Μάκη, του Μενέλαου και του Μηνά, των «5Μ», ήταν άπιαστο όνειρο. «Τσουρέκη» τον φώναζαν περιφρονητικά γιατί του άρεσε να τρώει τσουρέκια, πράγμα που φαινόταν και από τα κιλά του. Ο «χοντρός», ο «ξένος», ο «τσουρέκης», μάταια προσπαθούσε να πείσει τα παιδιά να τον φωνάζουν τουλάχιστον με το πραγματικό του όνομα, Ελία. Μια νύχτα ο άυπνος και μελαγχολικός Ελία  παρατήρησε ότι τα αστέρια είχαν, σ’ αυτόν τον τόπο, χάσει τη λάμψη τους. Το επόμενο βράδυ παίρνει μια λεκάνη με νερό κι ένα πανάκι και ανεβαίνει στην ταράτσα να πιάσει δουλειά. Ακόμη και στα όνειρα των «5Μ» σκέφτηκε να τρυπώσει ο τσουρέκης για να γυαλίσει μια άλλη θολούρα, την εσωτερική, που έστελνε στα παιδιά αυτά εφιάλτες. Στο μεταξύ επιστήμονες από όλον τον κόσμο καταφτάνουν στο χωριό για να εξηγήσουν το φαινόμενο των υπέρλαμπρων άστρων. Ο δρόμος όμως για να γίνει ο τσουρέκης πάλι Ελία είναι μακρύς ακόμη.

Ευαίσθητη η ματιά του συγγραφέα, με κάποιο χιούμορ, και αμεσότητα στην απόδοση των λεπτομερειών. Μυρίζουμε τα τσουρέκια, αγγίζουμε τα στιλπνά άστρα, ξενυχτάμε με τον Ελία στην ταράτσα παρέα με την κουκουβάγια και τη γάτα. Η μείξη όμως του ρεαλιστικού στοιχείου (κατονομάζονται συγκεκριμένοι τόποι) με το παραμυθένιο (το πλύσιμο των άστρων και η διείσδυση στα όνειρα των άλλων παιδιών) αποδυναμώνει κάπως τη λειτουργικότητα του παραμυθένιου στοιχείου. Επίσης οι παιδικοί εφιάλτες είναι πολύ ωραία δίοδος για να διεισδύσουμε στις αγωνίες των «κακών» παιδιών. Η αφήγηση όμως των ονείρων είναι πολύ στρωτή. Το κείμενο ήθελε λίγη από την ένταση της εικόνας για να αποδώσει κάτι από την αγωνία του εφιάλτη.

Στα συν της ιστορίας ότι τα τσουρέκια δικαιώνονται, ο Ελία δεν τα κόβει και δεν αδυνατίζει!

Εξαιρετικές οι ζωγραφιές-κολάζ  και το στήσιμο του βιβλίου, με γραφιστικά παιχνίδια και υψηλή ποιότητα εκτύπωσης.

O Γιώργος Τούλας (γεν. 1966) είναι δημοσιογράφος με πλούσια επαγγελματική δράση στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, σε περιοδικά και εφημερίδες. Από την ιδιαίτερη κλίση του στην αφήγηση παραμυθιών, με αποδέκτες τις κόρες του, προέκυψε και ο τσουρέκης. Ο Θανάσης Τσαμπούκας (γεν. 1971) σπούδασε γραφικές τέχνες. Απέσπασε βραβεία στον χώρο της εικονογράφησης ενώ, όπως λέει ο ίδιος, δανείζεται τις μπογιές της κόρης του για να δουλέψει!