Πρόσκληση στον θάνατο

Ο πατέρας της Μάρλα Λίντμπεργκ αυτοκτόνησε, όμως η ίδια αισθάνεται συχνά την παρουσία του, σαν να την παρακολουθεί. Η Μάρλα δουλεύει ως κούριερ και καλείται να παραδώσει ένα δέμα σε συγκεκριμένη ώρα. Όταν φτάνει στον χώρο παράδοσης, διαπιστώνει ότι πρόκειται για μια, από καιρό, εγκαταλελειμμένη κλινική. Περνώντας την είσοδο φωνάζει μήπως και υπάρχει κάποιος άνθρωπος για την παραλαβή, όμως δεν βρίσκει ανταπόκριση. Καθώς περιδιαβαίνει τους χώρους, αποζητώντας μια απόκριση, εισέρχεται σ’ ένα δωμάτιο όπου ένα ανθρώπινο κορμί διαφαίνεται εντός μιας τεράστιας πλαστικής σακούλας. Όταν η Μάρλα επιχειρεί ν’ ανοίξει τη σακούλα, δέχεται επίθεση από το άτομο που βρισκόταν εντός. Φεύγει τρέχοντας από το σημείο και φτάνει στον δρόμο χωρίς να προσέχει όπου ένα αυτοκίνητο πέφτει πάνω της.

Χρόνια αργότερα η Μάρλα, με εμφανή τα χειρουργικά σημάδια στο πρόσωπό της, λαμβάνει μια πρόσκληση για τη συνάντηση παλιών συμμαθητών σ’ ένα καταφύγιο στις χιονισμένες Άλπεις. Η Μάρλα διστάζει, καθώς οι σχέσεις με τους συμμαθητές της δεν ήταν και οι καλύτερες. Καθώς περνούν οι ημέρες αποφασίζει να πάει. Όταν φτάνει στο καταφύγιο, συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει κανένας μέσα στο καταφύγιο. Τριγυρίζει τα δωμάτια, βλέπει τα πράγματα των συμμαθητών της, όμως καμία ζώσα ψυχή δεν φαίνεται να υπάρχει κάπου τριγύρω. Αναρωτιέται πού να βρίσκονται οι υπόλοιποι. Ώσπου μια υποψία κυριαρχεί στο μυαλό της, ότι η πρόσκληση δεν αφορούσε ουσιαστικά τη συνάντηση παλιών συμμαθητών, αλλά κυρίως την ίδια.

Ο Σεμπάστιαν Φίτσεκ είναι εις εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων συγγραφέων ψυχολογικών θρίλερ. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα προφανώς και εντάσσεται στο ίδιο είδος και είναι γραμμένο με το γνώριμο ύφος του συγγραφέα. Τριτοπρόσωπη αφήγηση, μικρά κεφάλαια, καταιγιστική ροή. Το κυριότερο, όμως, είναι η εμβάθυνση στην ψυχολογία του ανθρώπινου χαρακτήρα. Οι αντιδράσεις και οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις δεν στοιχειοθετούν απλώς τις προσωπικότητες των χαρακτήρων, αλλά αναδύουν από το ενδότερο έρεβος τα στοιχεία της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας που οι περισσότεροι προσπαθούν να θάψουν ή να κατευνάσουν. Η πλοκή είναι δαιδαλώδης, καθιστώντας αδύνατη την επίλυση από μέρους του αναγνώστη, ενώ τα σκηνικά και οι τόποι διαδραματίζουν ουσιωδώς τον ρόλο τους, περικλείοντας την εξέλιξη της ιστορίας, χωρίς εκτεταμένες αναφορές, δίνοντας στον αναγνώστη όσο και όπου χρειάζεται τις απαραίτητες εικόνες.

Για τον Φίτσεκ ο άνθρωπος βρίσκεται πάντοτε στο επίκεντρο. Παίρνει έναν χαρακτήρα ρηγματώδη, τον αποδομεί καθ’ όλη την εξέλιξη της πλοκής, ώστε προς το τέλος να συνθέσει τα κομμάτια του σ’ ένα τραυματισμένο μεν, σύνολο δε. Και η συνάρτηση προσώπων και πλοκής αποδίδει ένα ιδανικό αποτέλεσμα που αναδεικνύει την ικανότητα και τη σπουδαιότητα του συγγραφέα στο συγκεκριμένο είδος.