Βrave new world

Μία μόνο Γη, ένας μόνο λαός, μία μόνο γλώσσα… Άρθρο 1, Παγκόσμιο Σύνταγμα της 29^ης Μαΐου 2058.

Τέλη του 21^ου αιώνα. Η ανθρώπινη τηλεμεταφορά είναι γεγονός. Κάθε άνθρωπος έχει ένα προσωπικό ηλεκτρονικό βραχιόλι που μπορεί να τον τηλεμεταφέρει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου ανά πάσα στιγμή, δίχως να υπάρχουν περιορισμοί στη ελεύθερη μετακίνηση των ατόμων (άρθρο 3 του Παγκόσμιου Συντάγματος του 2056). Τα σύνορα των χωρών έχουν καταργηθεί, τα κράτη επίσης, οι εθνικές ταυτότητες απαλείφονται στο πέρας του χρόνου, οι εθνικιστικές τάσεις ομοίως και πλέον ο κόσμος στη Γη λογίζεται ως ένας ενιαίος λαός με μια ενιαία γλώσσα.

Ο Γκαλιλέο Νεμρόδ, πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετακινήσεων, ετοιμάζει ένα πελώριο κτίριο εν ονόματι Νέα Βαβέλ που οικοδομείται στο νησί Τριστάν ντα Κούνια στον νότιο Ατλαντικό ωκεανό, για τον εορτασμό των εκατό ετών από την πρώτη τηλεμεταφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εκεί φιλοδοξεί να φιλοξενήσει τα δέκα δισεκατομμύρια κατοίκους της Γης, προκειμένου να απολαύσουν το γιγάντιο δημιούργημα και να γιορτάσουν τον πρώτο αιώνα της τηλεμεταφοράς.

Τρεις αστυνομικοί ειδοποιούνται για κάποιο σοβαρό γεγονός σε κάποιο απομονωμένο νησί της Πολυνησίας. Μόλις τηλεμεταφέρονται στο σημείο διαπιστώνουν ότι δέκα συνταξιούχοι έχουν δολοφονηθεί. Ανάμεσα στα στοιχεία που συλλέγουν βρίσκουν κι ένα βιβλίο με τον τίτλο «Το δίκαιο του αίματος», στο οποίο ο συγγραφέας κατακεραυνώνει την προσπάθεια ομαδοποίησης των λαών και ομοεθνοποίησης των ανθρώπων. Μήπως αυτή η πολλαπλή δολοφονία αποτελεί την απαρχή μιας κίνησης ενάντια στα ιδεώδη της Νέας Βαβέλ;

Παράλληλα, ένας φιλόδοξος δημοσιογράφος προσπαθεί να ανακαλύψει τι συμβαίνει με μια μερίδα ανθρώπων που βρίσκονται εξορισμένοι και απομονωμένοι στην περιοχή του Καζακστάν, μην έχοντας το δικαίωμα να τηλεμεταφερθούν εξαιτίας αξιόποινων πράξεων. Για ποιο λόγο βρίσκονται αποκλεισμένοι σ’ ένα μέρος απ΄όπου δεν μπορούν φύγουν, ούτε μπορεί να τους επισκεφτεί κανείς, ξεχασμένοι σχεδόν από τον κόσμο;

Το βιβλίο του Μισέλ Μπυσσί είναι ένα μυθιστόρημα φουτουριστικό ως προς το πλαίσιο, αλλά βαθιά πολιτικό στον πυρήνα του. Με αφετηρία τη δυνατότητα της τηλεμεταφοράς –ασφαλώς και δεν πρόκειται για κάτι καινούριο καθ’ ότι το γνωρίζουμε από βιβλία επιστημονικής φαντασίας προηγούμενων δεκαετιών, αλλά και μέσω των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών επίσης αρκετών χρόνων πίσω–, ο Μπυσσί στήνει ένα πολιτικό σκηνικό που βασίζεται στην αρχή της παγκοσμιοποίησης, προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα: καταλύοντας τα κράτη, τις ηπείρους, τα έθνη. Στηριζόμενος στο κλασικό αφηγηματικό του ύφος, τριτοπρόσωπη αφήγηση, δομημένα κεφάλαια, χαρακτήρες που εξελίσσονται προϊούσης της πλοκής, ο Μπυσσί διαμορφώνει μια εικόνα που ως προς το φουτουριστικό-επιστημονικό κομμάτι της μοιάζει θελκτική –ποιος δεν θα ήθελε αν πάθει κάτι μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, ή κατοικώντας σε μια πόλη της Αυστραλίας να περάσει το απόγευμά του στη Νέα Υόρκη κι έπειτα να επιστρέψει– η οποία, όμως, ως προς την πολιτική υφή της δίνει πλούσια τροφή για σκέψη δημιουργώντας μια σειρά από προβληματισμούς.

Μια ιστορία που ο Μπυσσί αφηγείται αριστοτεχνικά –άλλωστε η επιτυχία των βιβλίων του ποιοτικά κι εμπορικά το αποδεικνύει περίτρανα– προκαλώντας τον νου να σκεφτεί, να αναρωτηθεί για την πορεία της ανθρωπότητας στο μέλλον, ένα μέλλον όπου η επιστήμη και η τεχνολογία μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά, αλλά ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να ομοιάζει με τον ουροβόρο όφι.