Τι αξίζει περισσότερο στον κόσμο;

Με άξονα μια ιστορία τρέλας, έρωτα και φόνων, ο Μιχαήλ-Αλέξανδρος Μαλαχιάς, χτίζει ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα με ιδιαίτερη γραφή, το οποίο στον πυρήνα του έχει τα κλασικά υπαρξιακά ερωτήματα: Τι αξίζει περισσότερο στον κόσμο; Και ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξης, η αναζήτηση της ανθρώπινης ευτυχίας ή αναζήτηση της ψυχής;

Ένας γιατρός, όπως και ο συγγραφέας, φτάνει στην ακριτική περιοχή μιας φανταστικής και παράξενης κωμόπολης, του Ορεινού, για να αναλάβει τα πρώτα ιατρικά του καθήκοντα. Θα παντρευτεί την κόρη του δημάρχου αλλά θα ερωτευτεί μια άλλη γυναίκα, μια femme fatale που δημιουργεί πάθη σε κάθε βήμα της. Το αρχικό ερωτικό τρίγωνο, θα γίνει ένα ιδιάζον ερωτικό κουαρτέτο: οι ήρωες παραδέρνουν ανάμεσα σε προδοσίες και ψέματα, διχάζονται ανάμεσα σε πάθη και ηθικά διλήμματα, αναζητούν την εκδίκηση και ελπίζουν στην εξιλέωση. Τα γεγονότα εξιστορεί εκ των υστέρων κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του, ένας «αναξιόπιστος αφηγητής», ένας σχιζοφρενής με τη βούλα όπως χαρακτηρίζει τον εαυτό του ο ίδιος, ο οποίος κατηγορείται για το φόνο που κορυφώνει το δράμα.

Η παραπάνω ιστορία, που θα μπορούσε ως προς την πλοκή να χαρακτηριστεί ψυχολογικό θρίλερ, είναι μόνο η αφορμή για το συγγραφέα για να ξετυλίξει τη χειμαρρώδη -γεμάτη εικόνες, παρεκβάσεις και εγκιβωτισμένες διηγήσεις-, γραφή του, που ως μίτος οδηγεί τον αναγνώστη στους σκοτεινούς διαδρόμους του λαβύρινθου στα υπόγεια της ανθρώπινης ψυχής. Το «Πικραμύγδαλο» έχει «ρίζες» που διακρίνονται σαφώς στο κείμενο (Φουκώ, Κάφκα και αρκετοί σημαντικοί Λατινοαμερικανοί συγγραφείς που τόσο έχουν αγαπηθεί στην Ελλάδα) καθώς και πολλά επίπεδα αφήγησης και ανάγνωσης: ως ανθρωπολογικό ή κοινωνιολογικό δοκίμιο, ως ψυχογράφημα, ως μεταμοντέρνο λογοτεχνικό πείραμα. Η προσωπική μου εκτίμηση, η εντύπωση που αποτυπώθηκε μέσα μου από την ανάγνωσή του, είναι εκείνη ενός πολύχρωμου υφαντού υψηλής αισθητικής και τέχνης, του οποίου το σχέδιο μπορείς να το διακρίνεις μόνο όταν ολοκληρωθεί. Κρατώ επίσης την αγάπη του συγγραφέα για τη γοητεία της γλώσσας και την περιπέτεια της γραφής και την τόλμη του να γράψει ένα βιβλίο που ζητά από τον αναγνώστη να το διαβάσει «εις βάθος» σε μια εποχή μάλλον αντι-αναγνωστική. Συμπερασματικά, θεωρώ το ντεμπούτο τού Μιχαήλ-Αλέξανδρου Μαλαχιάς,  στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία πολλά υποσχόμενο για το μέλλον.