Ποιήματα, γραμμένα από τον εμβριθή, συμπαθή και λεπταίσθητο ποιητή Ντίνο Σιώτη, για τους εμπρησμούς και τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2009 που οδήγησαν στις καταστροφικότερες πρόωρες εκλογές που οδήγησαν την ωραία χώρα μας σε ένα κακόγουστο ριάλιτι Κρίσεως διαρκείας. Η απόλυτη ειρωνεία, ο ποιητικός σαρκασμός, το σουρεαλιστικόν οξύμωρον (δική μου νεολογιστική μανία), αντάμα με λιτότητα στη χρήση των εκφραστικών μέσων απαράμιλλη, τόσο που κάποια κείμενα θυμίζουν θυμόσοφα γνωμικά, στη μακρά σειρά των αρχαίων επιγραμμάτων (όπως το ποίημα «Ταινία» της σελ. 68)…

Ναι, ο Ντίνος Σιώτης ξεδιπλώνει σ’ αυτό το μετα-εκδοθέν πόνημα (έξι χρόνια μετά τη συγγραφή του) τη φιλοσοφική εκείνη αίσθηση της θνητότητας και του πρόσκαιρου εξαίροντας το στοιχείο της γελοιότητας. Η ανθρώπινη κατάσταση, μακράν πολύ της «Θείας Κωμωδίας» ενός Δάντη, κατακεραυνώνεται, καταπλακώνεται κι απανθρακώνεται, έρμαιο στη φθαρτότητα της Ύλης κάτω από το κυνικό μεσογειακό φως. Μοναδικοί οπαδοί του τραγικού: «οι απλοϊκοί άνθρωποι της Φύσης». Όλοι οι άλλοι είμαστε παθητικοί τηλεθεατές, ωσεί νεκροί, πτώματα περιπατούντα, όντας αποκομμένοι από τη Φύση, βυθισμένοι στη ματαιοδοξία του πολιτισμού, καταναλώνοντας πανάκριβα αγαθά που δεν αξίζουν φράγκο, παρακολουθώντας υπνωτισμένοι τα non-stop ριάλιτι, σε ένα φρενιτικό ζάπινγκ, εμετικό…

Η Φύση «σαν σκηνή θεάτρου που του έχει μείνει μόνο η κουρτίνα» (σελ. 31). Ο σπαραγμός τού «είναι» στην επιπολαιότητα τού «φαίνεσθαι», οξύνεται και παροξύνεται από τον τεχνίτη του Λόγου.

Στο ποίημα «Έρωτας» της σελ. 32, το ερωτικό υποκείμενο, η ομιλούσα-γράφουσα φωνή βλέπει την ιστορία του χωρισμού από το αντικείμενο του πόθου της, απ’ έξω, σα να πρωταγωνιστεί εκούσα-άκουσα σε ένα κακόγουστο ριάλιτι.

Στο ποίημα «Η σάρκα» της επόμενης σελ. 33, αποκομμένος από το εγώ και το σώμα του, ο αντι-ήρωας νιώθει ότι ο καθρέφτης δεν αντανακλά πλέον το ναρκισσιστικό (;) είδωλό του.

Στη σελ. 34 (ποίημα «Το σόι»), δύο τύποι του ίδιου ρήματος δίπλα δίπλα (λέγειν λένε) δημιουργούν μιαν έντονη μορφική παρατυπία αλλά και μια πανίσχυρη παρήχηση, προκαλώντας την προσοχή του αναγνώστη. Όπως και με το στοιχείο της αντίθεσης (σελ. 50) επιτυγχάνεται το ανάλογον ποθητόν ταρακούνημα του αποδέκτη της ποιήσεως.

Γιατί ο καταξιωμένος ποιητής κι εκδότης πάμπολλων περιοδικών στην Αμερική και στην Ελλάδα, γνωρίζει κι ομολογεί την αποτυχία της Ποίησης να επιτύχει στον μοργανατικό της γάμο με τον λαϊκό, απλό, καθημερινό άνθρωπο. Κι αυτή η απελπισία τονίζεται ιδιαίτερα σε δύο κείμενα (στις σελίδες 58 και 61), τα οποία, χωρίς να μπορούν να χαρακτηριστούν «ποιήματα ποιητικής», αποκαλύπτουν ωστόσο επακριβώς αυτή τη συνειδητοποίηση του ανεπίδοτου, του άστοχου αλλά επίκαιρου της δράσης των στιχοπλόκων ποιητών (σε αντιδιαστολή με τους σιγαλούς). Καρυωτακικόν το ποίημα της σελ. 64.

Ώριμος ποιητής πλέον, ο Ντίνος Σιώτης ποιεί ήθος, με όλες τις ποιητικές και πνευματικές εκδηλώσεις-δράσεις του.