Ακάματος ερευνητής, μελετητής και σχολιαστής των νεοελληνικών μας πολιτιστικών πραγμάτων ο παθιασμένος Επτανήσιος Διονύσης Ν. Μουσμούτης, που γεννήθηκε το 1960 κι αφιέρωσε θαρρείς όλη του την ύπαρξη στη μαχόμενη πνευματική του πορεία προς το Φως και την Ιστορική Αλήθεια που είναι συνώνυμα –ως φαίνεται– γι’ αυτόν με το Κάλλος και την αισθητική ομορφιά.

Υψηλής αισθητικής άνθρωπος, τα επίθετα «καλλιεργημένος» και «μορφωμένος» φαντάζουν φτωχά μπροστά στην πολύχρωμη, πολυπρισματική, εύθυμη προσωπικότητά του. Ιδρυτής και ψυχή του περιοδικού «Ιστορία» που όλοι αγαπάμε, είναι πνευματικός πατέρας κι ενός έργου που τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 2011 με το Βραβείο Δοκιμίου του Ιδρύματος Ουράνη. Πρόκειται για το βιβλίο με τίτλο «Ούγκο Φόσκολο, Ιστορικά και βιογραφικά παραλειπόμενα».

Σήμερα, με αυτό του το εξαιρετικά ευαίσθητο και δίκαιο πόνημα, έρχεται να μας θυμίσει και να «αποκαταστήσει» τρόπον τινά ιστορικώς έναν μεγάλο Επτανήσιο και παν-ευρωπαίο συνθέτη, τον Παύλο Καρρέρ (1829-1896), που οποιαδήποτε χώρα θα του έστηνε αγάλματα και θα έδινε σε πλατείες και πολιτιστικά κέντρα το όνομά του. Πρώτον, γιατί ήταν υψηλής αισθητικής άνθρωπος, δεύτερον γιατί ήταν βαθύς γνώστης της μουσικής και τρίτον και σπουδαιότερο, γιατί κατέκτησε το δύσκολο και σοβινιστικό ιταλικό μουσικό κοινό από το 1850 έως το 1857 όπου δεν υπάρχει καμία αυτοβιογραφική του σελίδα.

Ο σπουδαίος και παλαίμαχος πλέον ερευνητής Διονύσης Ν. Μουσμούτης συμπληρώνει το «κενό» με αυτό το ευσύνοπτο πόνημά του αποτίοντας φόρον τιμής σε μια σημαντική μορφή, που μαζί με τον Αντίοχο Ευαγγελάτο θα έπρεπε να αναφέρονται καθημερινώς από τα ακουστικά μας ερτζιανά, τα διαδικτυακά και τηλεοπτικά μέσα.

Οι «ιταλικές» όπερες που συνέθεσε και παρουσίασε στο θέατρο Carcano του Μεδιολάνου (κοινώς, Μιλάνο) δείχνουν την αποδοχή και την καταξίωση που απήλαυσε εν ζωή ο συνθέτης Παύλος Καρρέρ. Καθόλου εύκολο κι αυτονόητο, φυσιολογικό όμως για κάθε ταλαντούχο κι ακάματο καλλιτέχνη που θεωρεί την εργασία τιμή και την εξέλιξη υποχρέωσίν του και υψηλό καθήκον.

Αυτό το βιβλίο θα πρέπει να το διδάσκονται απαξάπαντες οι σπουδαστές των ωδείων και των δραματικών σχολών, καθώς και όλοι οι φοιτητές θεατρικών και μουσικών σπουδών.