Είναι γνωστό ότι ως λαός έχουμε μια έντονη σχέση με την ιστορία μας, απόρροια προφανώς του μακροχρόνιου και ταραγμένου παρελθόντος που περιλαμβάνει πλείστες όσες διακυμάνσεις – πόλεμοι, εθνικές και κοινωνικές αναταραχές, κατακτήσεις και ταπεινώσεις, εσωτερικές προδοσίες και εξωτερικές επεμβάσεις, κατορθώματα μεγάλων ανδρών και απίστευτες μικροπρέπειες προσωπικού ωφελιμισμού, σελίδες πρωτοφανούς δόξας και εθνικές καταστροφές. Είναι επίσης γνωστό ότι συνηθίζουμε να αντικρίζουμε αυτά τα γεγονότα στο μεγάλο τους πλαίσιο, υιοθετώντας μια συνεκτική εθνική αφήγηση συχνά απλουστευτική, που απαλείφει λεπτομέρειες και εσωτερικές αντιφάσεις.

Πώς θα ήταν όμως αν δεν ξεχνούσαμε τις λεπτομέρειες της Ιστορίας; Ποια θα ήταν η εικόνα που θα είχαμε για το παρελθόν μας αν αντί για έναν περιληπτικό, δοκιμιακό λόγο διαβάζαμε τα γεγονότα μέσα από τα ιστορικά «παραλειπόμενα», αυτά που φωτίζουν από πιο κοντά πρόσωπα και καταστάσεις, αυτά που θα έδιναν τον τόνο και θα αποτελούσαν το υλικό μιας καθημερινής ειδησεογραφίας; Σε αυτά τα ερωτήματα απαντούν με τα βιβλία τους οι καθηγητές Ιωάννης Γρυντάκης, Γεώργιος Δάλκος, Άγγελος και Έκτορας Χόρτης. Έτσι, μετά το «Η άγνωστη πλευρά του Βυζαντίου – Ιστορικά Παράδοξα» και το «Όσα δεν γνωρίζατε για την Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του 1821», έρχεται τελευταίο το «Όσα δεν γνωρίζατε για τα χρόνια του Καποδίστρια, του Όθωνα και του Γεωργίου Α’», αποθησαυρίζοντας προσωπικά χαρακτηριστικά, συμπεριφορές και στιγμιότυπα, που συχνά αφήνονται στη λήθη στερώντας από την ιστορική αφήγηση το πιο ζωντανό και ουσιαστικό κομμάτι της.

«Κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας οι έλληνες υπουργοί ήταν διακοσμητικά στοιχεία… Οι αντιβασιλείς έπαιρναν τις αποφάσεις μεταξύ τους και στη συνέχεια καλούσαν τους υπουργούς να υπογράψουν απλώς τα σχετικά διατάγματα. Αυτά ήταν γραμμένα στα γερμανικά και με μολύβι ήταν σημειωμένη η θέση στην οποία έπρεπε να βάζουν την υπογραφή τους. Μόνο έπειτα από αυτή την διαδικασία γινόταν η μετάφραση των εγγράφων και έβλεπαν οι υπουργοί τι είχαν υπογράψει… »

Όπως στα δύο προηγούμενα, έτσι και σε αυτό το τρίτο βιβλίο, περιλαμβάνονται ιστορικά «ανέκδοτα» από διάφορες πηγές, τα οποία μας μεταφέρουν πιο άμεσα στην ατμόσφαιρα της κάθε εποχής και μας κάνουν να νιώσουμε το κλίμα της με ιδιαίτερο τρόπο. Στιγμιότυπα από ιστορικά πρόσωπα, σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα, συνήθειες της καθημερινής ζωής και ιδιοτροπίες που επηρέασαν καταστάσεις φωτίζονται έτσι με έναν μοναδικό τρόπο και μας οδηγούν στο να μάθουμε κάποιες αλήθειες που εκούσια ή ακούσια η ιστορική έρευνα αντιπαρέρχεται ή αποσιωπά.

«Ο βαυαρός Άβελ, ένας από τους αντιβασιλείς, ζήτησε κάποτε από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χριστόδουλο Κλωνάρη να πάρει μέτρα… Όταν ο Άβελ θύμωσε και άρχισε να τον μαλώνει, εκείνος γύρισε το κεφάλι του από την άλλη πλευρά.

“Εγώ σας μιλώ και σεις δεν με προσέχετε;”

“Στην Ελλάδα ακούμε με τα αυτιά και όχι με τα μάτια!”

Το ίδιο βράδυ ο Κλωνάρης παύθηκε από υπουργός… »

Ένα μεγάλο προτέρημα του βιβλίου είναι ότι διαβάζουμε μέσα από αυτό την ιστορία της χώρας μας, διά μέσου πραγματικών γεγονότων και μικρών λεπτομερειών, με έναν τρόπο λογοτεχνικά αφηγηματικό, χωρίς να έχουμε την αίσθηση ότι όντως διαβάζουμε Ιστορία. Ταυτόχρονα, το περιεχόμενο του βιβλίου, χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες (Τα χρόνια του Καποδίστρια, Τα χρόνια της Αντιβασιλείας, Τα χρόνια του Όθωνα, Τα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου του Α΄), με ένα μικρό εισαγωγικό κομμάτι σε κάθε ενότητα, παρά την αποσπασματικότητα των διάφορων επεισοδίων, ακολουθεί τη χρονολογική σειρά των γεγονότων, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε ομαλά το ξεδίπλωμα της αντίστοιχης χρονικής περιόδου και να αποκτούμε σταδιακά τη συνολική εικόνα.

«Μετά την ψήφιση του συντάγματος, επί πρωθυπουργίας Κωλέττη, οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας έγιναν τυραννίσκοι, παίρνοντας την σκυτάλη από τις οπλισμένες συμμορίες… Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ακούγοντας να καταγγέλλονται παρανομίες και κλοπές, σε κάποια στιγμή ξέσπασε ως εξής: “Ε! Μήπως τα κλέπτουν ξένοι; Οι Ελληνάδες μου!”»

Παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα γνωρίζουμε καλύτερα και τα ιστορικά πρόσωπα, που έδρασαν και έπαιξαν ρόλο, μικρό ή μεγάλο, στην κάθε εποχή. Ο Καποδίστριας και ο Κολοκοτρώνης, ο Όθωνας και η Αμαλία, οπλαρχηγοί της Επανάστασης και προεστοί του τόπου, ξένοι διοικητές και πρεσβευτές, ο Κωλέττης, ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Δηλιγιάννης, ο βασιλιάς Γεώργιος, ο Εμμανουήλ Μπενάκης, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Παπαδιαμάντης και ο Γεώργιος Σουρής είναι μόνο μερικά από τα πρόσωπα που παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου.

«Όταν οι άλλοι του ζήτησαν να πει λεπτομέρειες, αυτός τους περιέγραψε πώς ακολούθησε μια Αθηναία που συνάντησε στην Ακρόπολη. Τη χαιρέτησε με σεβασμό και αυτή έφυγε προς την πόλη… Τέλος, έφτασε σε μια αυλόπορτα και, πριν μπει μέσα, γύρισε προς το μέρος του με τα 10 δάχτυλα των χεριών της τεντωμένα.

“Μου έδωσε δηλαδή ραντεβού για σήμερα το βράδυ στις 10!” συμπέρανε ο Βέμπερ θριαμβευτικά.»

Τελικά, το «Όσα δεν γνωρίζατε για τα χρόνια του Καποδίστρια, του Όθωνα και του Γεωργίου του Α΄» αποτελεί ένα απολαυστικό και εθιστικό ανάγνωσμα, που κερδίζει εύκολα την προσοχή του αναγνώστη αναδεικνύοντας λιγότερο γνωστές και άγνωστες πτυχές της περιόδου 1828-1913, με τρόπο έμμεσα διδακτικό και ευχάριστο.