Eικονογράφηση: Λιάνα Δενεζάκη

Χαρούμενη η οικογένεια Πασχαλίνου περιμένει τη γέννηση του νέου τους παιδιού. Φευ, όμως, η πασχαλίτσα-βρέφος που θα φέρει ο πελαργός έχει πράσινα φτερά. Σκάνδαλο. Μόνο η μητέρα, η κυρία Πασχαλίνα, αφού ξεπεράσει και η ίδια το πρώτο σοκ, αναλαμβάνει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Έστω και με πράσινα φτερά, το βλαστάρι της δεν παύει να είναι μέλος της οικογένειας. Όπως όμως γίνεται συνήθως, ας λέει η δασκάλα στα παιδιά να παίζουνε τον ξένο ή τον ανάπηρο συμμαθητή τους. Χρόνια τώρα οι παραινέσεις αυτές φέρνουν μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα. Κι έτσι ο Πρασινοπασχαλιάς, αποκλεισμένος από τα παιχνίδια και την αλάνα του Πασχαλοχωριού, περνάει ατελείωτες ώρες μοναξιάς κρυμμένος στα φύλλα των δέντρων. Μέχρι που μια μέρα εμφανίζεται εκείνος. Είναι ο Σάλης, το σαλιγκάρι, που έχει ξεχάσει τα γυαλιά του και δεν ξεχωρίζει λεπτομέρειες, ούτε βλέπει τα χρώματα. Αμέσως οι δυο τους έγιναν φίλοι. Όλα κυλούσαν ήρεμα ώσπου μια μέρα εμφανίστηκε ένας επικίνδυνος ιπτάμενος εχθρός: το κοράκι. Ο μόνος που δεν είχε τίποτα να φοβάται ήταν ο …Πρασινοπασχαλιάς, αφού μπορούσε να κρυφτεί ανάμεσα στα πράσινα φύλλα. Θα μείνει όμως ο «ήρωας» με δεμένα τα φτερά του; Ο Πρασινοπασχαλιάς έχει μεγάλη καρδιά αλλά και μυαλό. Συλλαμβάνει ένα μεγαλοφυές σχέδιο, σε συνεργασία με τον Σάλη αναλαμβάνει δράση. Θα τα καταφέρουν οι δυο φίλοι;

Εξαιρετικά επιτυχημένη σε αυτό το βιβλίο, που απευθύνεται σε παιδιά έως 7 ετών, είναι η ισορροπία κειμένου και εικόνας. Μικρό κείμενο και ολοσέλιδες ζωγραφιές που αναπτύσσονται ενιαία σε κάθε δισέλιδο σαλόνι μας εισάγουν στο Πασχαλοχωριό. Χίλιες δυο λεπτομέρειες αφηγούνται με χιούμορ όλα όσα παρέλειψε, και σωστά, το κείμενο. Τα παιδιά της οικογένειας Πασχαλίνου έχουν μακριές φράντζες, στυλ emo, ακούνε δυνατά μουσική αλλά είναι ενεργά μέλη της οικογένειας, συμμετέχουν, είναι κρίκοι μιας γερής οικογενειακής αλυσίδας. Οι αξίες που προβάλλει το «περικείμενο» (ό,τι δεν είναι κείμενο στο βιβλίο) είναι εύγλωττες. Από τα κάδρα στον τοίχο του σπιτιού ώς το στολισμό του για την υποδοχή του νεογέννητου, όλα συνθέτουν ένα ασφαλές οικογενειακό πλαίσιο. Το απολαυστικό χιούμορ δίνει τον τόνο. Το στιγμιότυπο της «μοιραίας» αποκάλυψης των πράσινων φτερών του μωρού είναι εξαιρετικό. Ο Πρασινοπασχαλιάς αμέριμνος χαμογελά από το κρεβατάκι του, ενώ αδέρφια και γονείς χτυπιούνται και σπαράζουν στο κλάμα. Είναι όμως τόσο αστείοι όλοι που γελάς μαζί τους και συνειδητοποιείς το κωμικό του πράγματος. Κλαυθμός και οδυρμός για ένα ζευγάρι, πράσινα αντί κόκκινα φτερά! Καθαρό σχέδιο, ζωντανά χρώματα και γραμμική αφήγηση γεγονότων μέσα από τις ζωγραφιές δίνουν στην εικονογράφηση τον πρώτο ρόλο σε αυτό το βιβλίο. Ο γονιός που θα το διαβάσει στο μικρό παιδί προσχολικής ηλικίας θα ευχαριστηθεί να σχολιάζει με το παιδί του τις εικόνες και να ανασυνθέτουν μαζί την ιστορία.

Επί της ουσίας, βέβαια, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς γιατί πρέπει πάντα τα διαφορετικά παιδιά να κάνουν κάποιο κατόρθωμα και να επιδεικνύουν μια ιδιαίτερη ικανότητα για να γίνουν αποδεκτά. Καμία θέση για τους διαφορετικούς με μέσο όρο λοιπών ικανοτήτων; Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα γενικότερo στην παιδική λογοτεχνία της διαφορετικότητας.

Η Χρύσα Δημουλίδου γεννήθηκε στις Σέρρες και στην Αθήνα. Συγγραφέας ενήλικης λογοτεχνίας, με εννέα μυθιστορήματα κοινωνικού περιεχομένου στο ενεργητικό της (κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη), στράφηκε στην παιδική λογοτεχνία για να μεταδώσει μηνύματα τρυφερότητας, ευαισθησίας και αγάπης σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και ψυχρή εποχή, όπως αναφέρει η ίδια.

H Λιάνα Δενεζάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε σπουδές ζωγραφικής σε συνδυασμό με γραφιστική και εφαρμοσμένες τέχνες. Έχει επιμεληθεί και εικονογραφήσει περισσότερα από εκατό βιβλία και λευκώματα για παιδιά και μεγάλους. Ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς της αφορά το παιδικό βιβλίο και την εκπαίδευση.