Η ψυχή μου, χωρίς το σώμα μου, θα είναι η πιο υπέροχη αποκάλυψη

Κωστούλα Μητροπούλου

Ο Χάρης Μαυρομάτης γεννήθηκε το 1946 στην Άρτα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έζησε για ένα διάστημα στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε θέματα διεθνών σχέσεων. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες “Ελεύθερος Τύπος” και “Απογευματινή”. Διετέλεσε διευθυντής διεθνών δραστηριοτήτων της Τράπεζας ΒΝΡ, της Bank Saderat Iran και της Τράπεζας Αττικής. «Ο κήπος των νεκρών» είναι το πρώτο του βιβλίο.

Η νουβέλα του Χάρη Μαυρομάτη είναι ένα ταξίδι στο χρόνο και το χώρο, ένα παραμύθι στο οποίο οι ήρωες ανήκουν κατά το ήμισυ στην πραγματικότητα. Όταν πεθαίνει η νονά Αικατερίνη, η τελευταία μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας,  εμφανίζεται η μητέρα του αφηγητή, η οποία έχει πεθάνει σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, για να την υποδεχτεί στον άλλο κόσμο. Παράλληλα η θανούσα μητέρα προετοιμάζει τη νονά για το επόμενο βήμα, την αιωνιότητα. Τις ημέρες που έπονται της κηδείας, τις περνούν στον κήπο του κτήματος, συζητώντας, ανασύροντας αναμνήσεις και συνάπτοντας φιλίες με τους υπόλοιπους θανόντες, οι οποίοι βρίσκονται στον κήπο. Ο αφηγητής στέκοντας με το ένα πόδι στην πραγματικότητα και με το άλλο στην άλλη πλευρά, αναγνωρίζει πρόσωπα από καιρό ξεχασμένα, και γίνεται παρατηρητής ενός κόσμου που σε πολλά σημεία συμπίπτει με τον επί γης.

Η ανάγνωση του βιβλίου είναι σαν ένα φύσημα του αέρα, που προς στιγμήν σε αποδιοργανώνει και σε μεταφέρει σε μια διάσταση, που αγνοείς και από καιρό έχεις ξεχάσει. Γραμμένο σε εξαιρετική γλώσσα, που φέρνει νοσταλγία, τα πρόσωπα του κήπου εναλλάσσονται γοργά, σκιαγραφώντας σε δεύτερο πλάνο μια ιστορία περασμένης εποχής. Οι διάλογοι λιτοί, αλλά τόσο περιεκτικοί, γεφυρώνουν με έντεχνο τρόπο το χάσμα ανάμεσα στους δύο κόσμους και ταυτόχρονα διατηρούν την ισορροπία. Πρόκειται για ένα από τα βιβλία εκείνα που δεν ενδιαφέρουν τον αναγνώστη τα πρόσωπα και οι καταστάσεις, παρά μόνο του διεγείρουν την ανάγκη να βυθιστεί στην μοναδική εμπειρία του διαβάσματος.

Πέρα από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη νουβέλα αφήνει μια ιδιαιτέρως γλυκιά γεύση με την ανάγνωση της τελευταίας σειράς, το κυριότερο και σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι αφήνει το θάνατο να εισχωρήσει στην πραγματικότητα και τη ζωή να διεισδύσει στην άλλη πλευρά, αφ’ ενός θέτοντας τα θεμέλια μιας γέφυρας μεταξύ των δύο κόσμων και αφ’ ετέρου καταδεικνύοντας με πολύ ώριμο και υποβόσκοντα τρόπο, ότι το ένα είναι η συνέχεια του άλλου (και με τη σειρά που ο καθένας επιθυμεί).