«Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει τον άνθρωπο όσο ο εαυτός του… Και κανένας δεν μπορεί να τον λυτρώσει παρά μόνο ο εαυτός του».

Ναγκίμπ Μαχφούζ

Ο Ανδρέας Μήτσου γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1950. Σπούδασε αγγλική φιλολογία και ελληνική φιλολογία – φιλοσοφία – κοινωνιολογία (εκπόνηση διδακτορικής διατριβής με θέμα: καθημερινότητα και λογοτεχνία). Έχουν εκδοθεί οκτώ βιβλία του (έξι συλλογές διηγημάτων και δύο μυθιστορήματα). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής και υπεύθυνος ύλης του εκπαιδευτικού περιοδικού “Νεοελληνική Παιδεία”, που εκδιδόταν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, και μέλος της επιτροπής κρατικών βραβείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Διηγήματα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά και ολλανδικά, καθώς και το μυθιστόρημά του “Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου” στα αγγλικά, το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο μυθιστορήματος το 1996. Η νουβέλα του «Ο κύριος Επισκοπάκης» τιμήθηκε το 2007 με το Βραβείο Αναγνωστών.

Ο καθηγητής Μπρούνο Γκούσταφσον κολυμπά σε μια παραλία της Ναυπάκτου, παρατηρώντας το τοπίο γύρω του. Ξαφνικά αντικρίζει έναν άντρα να μπαίνει στην θάλασσα. Καθώς τον κοιτάζει, αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται για έναν οποιονδήποτε άντρα, αλλά κάποιον που του μοιάζει πολύ. Πιάνουν την κουβέντα, γνωρίζουν ο καθηγητής και η κόρη του, τη γυναίκα και τον γιο του «σωσία» και από εκείνη τη στιγμή οι πέντε άνθρωποι γίνονται αχώριστοι. Ώσπου τις επόμενες ημέρες ο «σωσίας» εξαφανίζεται. Η οικογένειά του με τη συνδρομή του καθηγητή τον αναζητούν, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Χρόνια αργότερα ο καθηγητής έχει παντρευτεί πλέον τη γυναίκα του σωσία του και κατοικούν στην Ολλανδία μαζί με το γιο του «σωσία» του, την κόρη του και την εγγονή του. Οι καταστάσεις όμως αρχίζουν να παίρνουν μια περίεργη τροπή, όταν πλέον η μικρή κοπέλα, η εγγονή του καθηγητή, βρίσκει μια φωτογραφία του «σωσία» και αναρωτιέται για την ομοιότητα των δύο αντρών.

Το βιβλίο του Ανδρέα Μήτσου είναι μια υμνωδία στη στάση του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο. Το ύφος του συγγραφέα, εμπλουτισμένο με τον μοραλισμό του Έσσε και την διείσδυση στην απεραντοσύνη της ανθρώπινης ψυχής σαν τον Μάρκες, είναι εκείνο που προάγει την εξέλιξη της υπόθεσης, αλλά και αναγάγει το συγκεκριμένο μυθιστόρημα σ’ ένα τύποις δοκίμιο για την αγωνία του ανθρώπου να ξεγελάσει τον χρόνο. Οι διάσπαρτες διακειμενικές αναφορές δίνουν μια πιο φιλοσοφική χροιά στο κείμενο, ενώ οι διάλογοι προωθούν την πλοκή με τρόπο λιτό και σαφώς σαρκαστικό προς τον ίδιο τον άνθρωπο.

Το βιβλίο του Ανδρέα Μήτσου είναι ένα εξαιρετικό έργο, πρωτίστως για την απογύμνωση της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας και της φοβίας του χρόνου που περνάει, ενώ οι φιλοσοφικές ίριδες που το διαπερνούν, τον αναγάγουν σ’ ένα έργο εξαιρετικής σύλληψης και κρίσης.