Φυγή

Το νέο βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα μυθιστόρημα που απαρτίζεται από μία σειρά διηγημάτων.

«Μια ατελείωτη φυγή», ο τίτλος του.

Η συγγραφέας –σε αντίθεση με τα προηγούμενα βιβλία της– επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία της ηρωίδας της σε πρώτο πρόσωπο. Μέσα από το προσωπικό της ημερολόγιο η Μάγδα, που πάντα λαχταρά να φεύγει, ξετυλίγει τη ζωή της, εξομολογείται τις μύχιες σκέψεις και τις επιθυμίες της, αλλά ταυτόχρονα δίνει και βήμα στους φίλους της, αυτούς που σημάδεψαν την πορεία της στη Γη, ώστε να μιλήσουν για τις δικές τους προσωπικές ιστορίες.

Με όχημα μια σειρά από εγκιβωτισμούς, η μία ιστορία διαδέχεται την άλλη, καθώς  πολλοί, διαφορετικοί άνθρωποι δίνουν το «παρών». Η κυρία Σένια –από το Εισοδεία– των κοσμικών κύκλων, η κυρα-Ουρανία, η ηλικιωμένη που μοιράζει τη σύνταξή της στα παιδιά της, ο «εγκλωβισμένος» στον εαυτό του νεαρός Πάνος, η Νίνα από την Ουκρανία, η πουτάνα Θένια –από το Παρθένα(!)–, ο γερο-ροκάς Στάθης, ο άγγελος με το όνομα Αλέξης… Άνθρωποι καθημερινοί, της διπλανής πόρτας, άνθρωποι πονεμένοι και στιγματισμένοι από τη Μοίρα, που είχαν την τύχη να συναντηθούν με τη Μάγδα, να τακιμιάσουν, να την εμπιστευτούν και να της πουν τα κρυφά της ψυχής τους.

Μια τοιχογραφία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, ένας θίασος αποτελούμενος από τους βασικούς χαρακτήρες της, ένα αιχμηρό σχόλιο πάνω στη σημερινή κατάσταση της χώρας, ιδωμένη με καυστικό χιούμορ, λεπτή ειρωνεία και αλήθεια.

Σε ξεχωριστά κεφάλαια, που το καθένα μπορεί να διαβαστεί και ως αυτοτελές διήγημα.

Πατώντας στέρεα στη γη, με περισσότερα στοιχεία ρεαλισμού και λιγότερες ποιητικές νότες –το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Παπαδάκη– και με τη γνώριμη  ιδιότυπη γραφή της, η αφήγηση καταρχήν αποπνέει «αρνητικά» συναισθήματα, πίκρα, θλίψη, μίσος, μιζέρια. Οι ήρωες όμως στο τέλος πάντα βρίσκουν τη δύναμη να σηκωθούν από το χώμα, να ορθώσουν το ανάστημα, να κοιτάξουν χαμογελαστοί τον ήλιο.