Φοβισμένοι άνθρωποι περιφέρονται στους δρόμους.

Απλά ήρθαμε 

(σελ. 15)

Ο Χρήστος Πυθαράς γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1981. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στο Εδιμβούργο. Του αρέσει να κολυμπάει και να παίζει μπάσκετ. Στην Ισλανδία είδε πώς θέλει να ζει. Στις δουλειές του χρησιμοποιεί αναφορές. Με τις μικρού μήκους ταινίες του έχει συμμετάσχει σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2011 σκηνοθέτησε την παράσταση «Ο κωδικός» και το 2012 το «Ηρόστρατος», βασισμένο σε διήγημα του Jean-Paul Sartre.

Διαβάζοντας το βιογραφικό του Χρήστου Πυθαρά, νομίζω ότι γίνεται αντιληπτό ότι δεν έχουμε να κάνουμε μ’ έναν συμβιβασμένο άνθρωπο. Θα είμαι απολύτως ειλικρινής: όταν παρέλαβα το βιβλίο και το ξεφύλλισα, σκέφτηκα «οχ, ή έχουμε να κάνουμε με κάποιον που νομίζει ότι έχει γράψει αριστουργήματα χωρίς επ’ ουδενί να συμβαίνει κάτι τέτοιο ή ο τύπος γράφει πραγματικά καλά». Κι ευτυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση το δεύτερο σκέλος της σκέψης μου ήταν εκείνο που βγήκε πραγματικό.

Η ποιητική συλλογή του Χρήστου Πυθαρά, με τον πολύ ενδιαφέροντα τίτλο «Λευκές μέρες», χωρίζεται σε πέντε πράξεις. Κάθε πράξη, μια γροθιά στην καθημερινότητα. Σκηνικά ανθρώπινης τρέλας που αποδίδονται στη συγκαταβατικότητα των ημερών μας, απεγνωσμένες –ή εγνωσμένες– κινήσεις για μια καθάρια και λυτρωτική ανάσα, γέφυρες από την ατομικότητα στο επέκεινα του περιβάλλοντος και τέλος, μια άγνοια απλής επιβίωσης που μετουσιώνεται εύστοχα και καταλυτικά σε μια δίψα αληθινής ζωής.

Οι στίχοι του Χρήστου Πυθαρά, καταφανώς εμπνευσμένοι από τον σπουδαίο Charles Bukowski, είναι γεμάτοι από μια αφοπλιστική αγριάδα που ταρακουνά τον αναγνώστη, σαν να του φωνάζει «Ζήσε!», αλλά και με μια υποβόσκουσα ευαισθησία για την ιδιαίτερη εκείνη αντίληψη που διαχωρίζει τους ανθρώπους οι οποίοι σκέφτονται οικουμενικά από εκείνους που δρουν και πράττουν αποκλειστικά σε ατομικό επίπεδο. Όμως δεν παραμερίζει την προσωπική του ανάγκη να εκφράσει όσα βαραίνουν μια ανθρώπινη ψυχή, αγάπη, συνύπαρξη, όνειρα, ανάγκες.

Το μόνο που θα μπορούσα να σημειώσω ως αρνητικό στοιχείο είναι ότι κατά σημεία –ευτυχώς πολύ λίγα– φαίνεται ο ποιητής να υπερβάλλει στο ύφος και στη γλώσσα, να γίνεται δηλαδή πιο καταιγιστικός και άγριος απ’ όσο πραγματικά χρειάζεται.

Ως κατακλείδα θα παραθέσω ένα ποίημα που μου άρεσε πολύ, από τα καλύτερα της συλλογής:

Διάλογος με έναν δράκο

Μίλησα μ’ έναν φίλο.

Για να δημιουργήσει κάποιος

Πρέπει να έχει υποφέρει

Είπε.

Για να φτιάξεις τέχνη

Πρέπει να έχεις πληγωθεί

Συμπλήρωσε.

Άρα, τι είναι προτιμότερο

Να είσαι ευτυχισμένος ή να είσαι καλλιτέχνης

Αναρωτήθηκε.

Εύκολη απάντηση

Σκέφτηκα.