«Το μέρος αντί του όλου…». Μιλώντας για έναν τόπο, όταν σκύψουμε βαθιά στην ψυχή των ανθρώπων, ακραγγίζουμε, ο καθένας με τον τρόπο του, την παν-ανθρώπινη κατάσταση, το μυστήριο εκείνο δέντρο της Ζωής, του οποίου όλοι διατελούμε πρόσκαιρα φύλλα.

Ας μου συχωρεθεί η ποιητική εισαγωγή, αλλά όταν μιλάω για έναν σεμνό ποιητή του Λόγου, έναν ευγενικό χειριστή των λέξεων, εισέρχομαι κι εγώ με προσδοκία σε ένα σύμπαν υψηλότερης δόνησης.

Ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης είναι ένας πνευματικός άνθρωπος που ασχολείται με τη σχολική εκπαίδευση, με μεταπτυχιακά και περγαμηνές από το εξωτερικό, με πίστη και συνέπεια στα ουμανιστικά ιδανικά του. Αυτό αποπνέει όλο το έργο του, είτε πρόκειται για διηγήματα είτε για κριτικές βιβλίων και δοκίμια – και τώρα με ένα επιτυχημένο πεζογράφημα που μας ξεναγεί στην Άρτα του Μεσοπολέμου και στα σκληρά χρόνια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, που ευχόμαστε να μην ξαναζήσουμε τις θηριωδίες του, όσο κι αν η εποχή μας προσομοιάζει δραματικά με τα πέτρινα χρόνια εκείνα.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι πάντα ένα θέμα προσφιλές στους λογοτέχνες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ειδικά όταν κωλύεται από φυλετικές, κοινωνικές, θρησκευτικές ή άλλες ιδιαιτερότητες. Εδώ πρόκειται για έναν Ρωμιό που αγαπάει μια Εβραία. Ο έρωτας στα χρόνια της αδέσποτης φωτιάς. Σκληρές, πρωτότυπες, ανατριχιαστικές οι περιγραφές του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Νταχάου. Η απ-ανθρωποποίηση των όντων, η απαξίωση του πολιτισμού μας, η επιστροφή στα σπήλαια της ανθρώπινης απληστίας, αλαζονείας, δοκησισοφίας, μισαλλοδοξίας, τυφλότητας και ιδιωτείας – εν τέλει. Γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι –ζωντανοί και πεθαμένοι– είμαστε αλληλένδετοι και γι’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας (πρωτίστως) και τον συνάνθρωπό μας με άκρα τρυφερότητα, ταπεινότητα και προσήλωση.

Ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης μεταφέροντας δημιουργικά γνώσεις που αντλήθηκαν με πολλή σπουδή από συγγράμματα και μαρτυρίες άλλων ανθρώπων, επιτυγχάνει έναν λογοτεχνικό άθλο: να προσομοιάζει τόσο επιτυχώς την άμεση, βιωμένη εμπειρία έτσι ώστε να παρασέρνει τον αναγνώστη του σε μια καταβύθιση στο σκοτάδι εκείνης της όχι και τόσο μακρινής εποχής προκαλώντας του τον αριστοτελικόν «έλεον και φόβον» εκείνον που ελπίζουμε να οδηγήσει στη δημιουργία της κρίσιμης μάζας αφυπνισμένων συνειδήσεων για την αποτροπή καινοφανών ολοκαυτωμάτων.

Αυτό το βιβλίο διαβάζεται με προσοχή, αργά, σε μικρές γουλιές κρυστάλλινου λόγου. Στα πέτρινα, στα ασφυκτικά, στα προκλητικά χρόνια που σπρώχνουν τις μέρες μας και δοκιμάζουν τις όποιες αντοχές μας, ας κάνουμε την ελπίδα και τη χαρά της ζωής αντίδοτο στο φόβο του θανάτου. Το όνομα του συγγραφέα, Ελπιδοφόρος, καθόρισε θαρρώ και την τονικότητα της ματιάς και το λογοτεχνικό του στίγμα. Ανακαλύψτε τον. Διαρκώς.