Γεννημένη το 1961, η Αγγέλα Καστρινάκη, γνωστή μας από το πεζογραφικό και φιλολογικό της έργο, επιλέγει να γράψει ένα «Αφήγημα για τη Μεταπολίτευση», όπως το επιγράφει, μ’ έναν τίτλο που παραπέμπει κατευθείαν στην αισιοδοξία. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ακριβές: η Ειρήνη, η ηρωίδα της, προσπαθεί να βρει σημεία επαφής με τους συνομήλικούς της αρχικά, με κάπως μεγαλύτερους έπειτα, σε μια εποχή που αλλάζει. Η διαδρομή της από το 1973 έως το 1979, στα χρόνια του παλιού εξατάξιου Γυμνασίου, οριοθετεί (ή σηματοδοτεί) ουσιαστικά το πέρασμα από το ατομικό στο συλλογικό: η μανιώδης βιβλιόφιλη και κατόπιν πρόεδρος της τάξης, η οποία προσπαθεί να φέρει τους συμμαθητές της σε επαφή με την τέχνη, εντάσσεται στο μαθητικό κίνημα και μέσα από τη μαθητική εφημερίδα της ανανεωτικής αριστεράς ανοίγεται στις ιδέες και στον κόσμο. Η συνέχεια μένει ανοικτή, καθώς τα χρόνια της νεότητας και της δημιουργίας έπονται – ίσως μια άλλη μαρτυρία να τα καταγράψει.

Η περιοδολόγηση που κάνει στο βιβλίο της η Καστρινάκη θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα λέει όλα. «1973: Το τέλος της δικτατορίας», «1974-1975: Η πρώτη χρονιά της Μεταπολίτευσης», «1975-1976: Το μαθητικό κίνημα», «1976-1977: Η χρονιά των αποφθεγμάτων», «1977-1978: Η χρονιά της ήττας», «1978-1979: Απόπειρα ανασυγκρότησης» (παρεμβάλλεται ανάμεσα στο 1976-1977 και το 1977-1978 το «Προεκλογικό καλοκαίρι» και ακολουθεί στο τέλος ο «Επίλογος»). Σε αυτά τα κεφάλαια εντάσσονται ολιγοσέλιδα, ως επί το πλείστον, κείμενα από τη διαδρομή, κυρίως της Ειρήνης, αλλά και άλλων νέων που θα συναντήσει στην πορεία. Εύγλωττοι κι εδώ οι τίτλοι, εξάπτουν το αναγνωστικό ενδιαφέρον, καθώς αναγνωρίζουμε με συγκίνηση σημεία αναφοράς μιας εποχής που ίσως ήταν, εντέλει, μεταβατική. Κι όπως και στο βιβλίο, αισθανόμαστε, κάπου λίγο μετά τη μέση, τον ενθουσιασμό να πέφτει και το νήμα να χάνεται στις διάφορες διασπάσεις που συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας.

Θ’ αναρωτηθείτε (και δικαίως): Αλλάζει ο άνθρωπος; Η απάντηση φαίνεται πως είναι εκ προοιμίου θετική.