Εικονογράφηση: Φωτεινή Στεφανίδη

Τέσσερις ιστορίες ακούμε από τη φωνή της Πέτρας. Είναι η ιστορία της μινωικής Κρήτης, των Μυκηναϊκών βασιλείων, της Αρχαίας Αθήνας και της Επιδαύρου. Το νήμα που τις ενώνει είναι η φωνή του υλικού, της πέτρας. Με όρους  μεθοδολογίας της Ιστορίας, είναι μια προσέγγιση του παρελθόντος μέσα από τη «μακρά διάρκεια», μέσα από τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό (όψεις του ίδιου πράγματος στην ουσία), σε αντιδιαστολή προς την ιστορία των προσώπων, των νικητών, των μεγάλων γεγονότων και των χρονολογιών. Από την εποχή της «Νέας Ιστορίας» των Γάλλων ιστορικών, η ιστορική έρευνα του 20ού αιώνα φωτίζει νοοτροπίες λαών, δομές και σχήματα λειτουργικά που κάνουν τις κοινωνίες να ευημερούν ή να αποδομούνται. Σαν τις πέτρες που στέκονται περήφανες, ακίνητες και ανίκητες στα ψηλά βουνά ώσπου μια μέρα έρχεται η θύελλα ή ο σεισμός και τις ρίχνει κάτω. Γιατί κανείς δεν είναι νικητής για πάντα. Κάποτε ηττάται. Το λέει η Πέτρα καθαρά αυτό.

Πώς όμως αυτή η «νέα» προσέγγιση της Ιστορίας γίνεται βιβλίο για παιδιά; Ως τώρα η συνηθισμένη λύση ήταν να δίνεται φωνή σε πρόσωπα ανώνυμα, φανταστικά πρόσωπα από χαμηλές κοινωνικές τάξεις μάλιστα, που μιλάνε. Ένας δούλος στην Αρχαία Αθήνα, ένας  πειρατής στο Βυζάντιο, ένα παιδί στην Τουρκοκρατία. Άλλες φορές πάλι στήνεται μια πλοκή ικανή να φωτίσει την καθημερινή ζωή μιας εποχής: ένα μυστήριο στην Αρχαία Αγορά, μία πλεκτάνη στο βυζαντινό παλάτι. Εδώ όμως μιλάει η Πέτρα, ένα στοιχείο της φύσης που αποτέλεσε τη βάση του υλικού πολιτισμού, των τεχνουργημάτων, των έργων του πολέμου και της ειρήνης. Οι διαφορετικές  χρήσεις του ίδιου υλικού δίνουν και το μέτρο της διαφοράς των κοινωνιών. Αλλιώς χρησιμοποίησαν την πέτρα οι «Μίνωες», οι βασιλείς της μινωικής Κρήτης, αλλιώς οι Αχαιοί, αλλιώς οι Δωριείς κι αλλιώς ο Φειδίας κι ο Πολύκλειτος. Αυτό που δυσκολεύονται να πετύχουν τα Μουσεία, οι ναοί του υλικού πολιτισμού, μία αφήγηση συνεκτικών ιστοριών για κοινωνίες μέσα από τα υλικά κατάλοιπα του παρελθόντος, το πετυχαίνουν οι ιστορίες της Πέτρας.

Λείπει λοιπόν από τις ιστορίες της Πέτρας το ένα και μοναδικό συμβάν, το σασπένς, η πλοκή με την κλασική έννοια. Εμφανίζονται πρόσωπα και τόποι της Ιστορίας, ο Αγαμέμνονας, ο Περικλής, ο Φειδίας, η Κνωσός, ο Παρθενώνας, το θέατρο της Επιδαύρου. Αλλά πρωταγωνιστές είναι τα κράνη, οι ασπίδες, οι λόγχες, η σμίλη, οι λύρες, τα σάνδαλα, τα ωδεία, τα λουτρά, τα δωμάτια, οι καμάρες, οι μετώπες κι οι ζωφόροι. Και οι άνθρωποι που τα φτιάχνουν και τους δίνουν νόημα.

Η Πέτρα λέει αλήθειες, δεν είναι σαν την Αγάπη που λέει Παραμύθια. Γήινη, στέρεη, απαιτητική, δεν της αρέσουν οι φιοριτούρες και τα στολίδια. Έτσι είναι και η γλώσσα και το ύφος του κειμένου. Δωρικό ύφος, λακωνικός λόγος, σύντομος και περιεκτικός. Σαν την πέτρα που όμως μέσα της κρύβει πολύτιμα μέταλλά. Λόγος σμιλεμένος σαν τους κρυστάλλους. Κάθε λέξη στη σωστή θέση, με ρυθμό και αρμονία.

Τέσσερις ιστορίες όπου η Ιστορία και το ιστορείν συναντιούνται, επιτέλους, σε έναν ευτυχή γάμο. Παρανυφάκια καλόγουστα και ταιριαστά οι ζωγραφιές. Η μόνη ιστορία Αγάπης αυτού του βιβλίου.

Η Μαρία Αγγελίδου σπούδασε κλασική φιλολογία. Τα βιβλία της περιλαμβάνουν «ιστορικά» παραμύθια που διευκολύνουν τα σημερινά παιδιά στην προσέγγιση της Ιστορίας και της Μυθολογίας. Ασχολείται επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση και έχει μεταφράσει πάνω από 400 βιβλία. Έχει διασκευάσει πολλά κλασικά έργα λογοτεχνίας για παιδιά. Έχει αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις για το λογοτεχνικό και μεταφραστικό της έργο.

Η Φωτεινή Στεφανίδου σπούδασε ζωγραφική και νωπογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές. Έχει εικονογραφήσει πάνω από 60 παιδικά βιβλία. Έχει γράψει και η ίδια οκτώ βιβλία. Έχει αποσπάσει πολλές διεθνείς και ελληνικές διακρίσεις.