”Τα κορίτσια” εν δράσει

Διάβασα το γλυκόπικρο και άκρως τρυφερό μυθιστόρημα της Μαρίας Σούμπερτ ένα κρύο απόγευμα του Δεκέμβρη – έκλεισα το βιβλίο χαμογελώντας και ταξίδεψα στο παρελθόν: ”είδα” τη γιαγιά μου να ετοιμάζει το καλό σερβίτσιο για τον απογευματινό καφέ με ”τα κορίτσια”, τις φίλες και γειτόνισσές της που είχαν ζήσει μαζί τόσα και τόσα. Με την αλαζονεία της εφηβείας την πείραζα: ”ποια κορίτσια, βρε γιαγιά; αυτές είναι αρχαίες!”, για να εισπράξω το υποτιμητικό βλέμμα της. Η αλήθεια είναι πως, παρά τα ειρωνικά μου σχόλια, κατά τη διάρκεια του περίφημου καφέ (που ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία, διότι ”τα κορίτσια” ήθελαν να τους πει η γιαγιά μου και το φλιτζάνι), αν και έκανα ότι διάβαζα για το σχολείο, κρυφάκουγα τις συζητήσεις τους – κάποιες απ’ αυτές αστείες, άλλες πικρές και κάποιες ιδιαιτέρως τολμηρές…

Ένα παράθυρο σε αυτόν το κόσμο, των ηλικιωμένων γυναικών που έζησαν -καλά ή άσχημα- τη ζωή τους και τώρα βρίσκονται κοντά στο τέλος, μας ανοίγει ”Η συμμορία της Τήλας” – και παρά τη μελαγχολία του θέματος, η αφήγηση των περιπετειών που ζουν οι συμμορίτισσες γιαγιάδες είναι γεμάτη χιούμορ, θέληση για ζωή και αισιοδοξία. Οι έξι φίλες ενώνουν τις δυνάμεις τους για να σώσουν την έβδομη της παρέας, την Τήλα, από τη ζοφερή προοπτική που της ετοιμάζουν οι γιοι της: τον εγκλεισμό, παρά τη θέλησή της, στο γηροκομείο. Για να τα καταφέρουν θα κάνουν τα πάντα, από bazaar στις αυλές τους για να συγκεντρώσουν χρήματα μέχρι ”λάδωμα” του διευθυντή του γηροκομείου ώστε να μην δεχτεί την Τήλα, ενώ θα έρθουν αντιμέτωπες ακόμα και με την αστυνομία, που θα προσπαθήσει να τις επαναφέρει στην τάξη. Και μέσα από τον αγώνα τους θα ξαναζωντανέψουν και θα διεκδικήσουν το δικαίωμα στη ζωή, μέχρι την τελευταία ανάσα…

Οι γυναικείοι χαρακτήρες που έχτισε η Μαρία Σούμπερτ είναι απολύτως πειστικοί και η καθεμία ξεχωρίζει με τη δική της προσωπικότητα αλλά και τη δική της διαδρομή, όπως ξεδιπλώνεται μέσα από τις αναδρομές στη ζωή τους – αν και η αγαπημένη μου ήταν σαφώς η unstoppable Φωφώ, που στα 90 της μαθαίνει ξένες γλώσσες και κάνει μαθήματα ψυχολογίας. Και παρά το γεγονός ότι το στιλ της γραφής είναι ανάλαφρο και ρέον, το δύσκολο θέμα των γηρατειών και του τρόπου που οι κοινωνίες μας αντιμετωπίζουν τους ηλικιωμένους -ως άχθος αρούρης, πρώην ανθρώπους που απλά πιάνουν τόπο και μας εμποδίζουν (από τι άραγε;)-, αποδίδεται από τη συγγραφέα με επιτυχία χωρίς να γίνεται μελό ή να επιδιώκεται η εύκολη συγκίνηση. Αν το διαβάσετε, θα περάσετε καλά και θα γλυκάνει την ψυχή σας – και ίσως την επόμενη φορά που ένας μοναχικός παππούς ή γιαγιά σας πιάσει την κουβέντα στη στάση ή στην ουρά της τράπεζας, θα αφιερώσετε λίγο χρόνο για να τον ακούσετε…