Ένα αφήγημα υπεράνω κατηγοριών, ειδών και ταξινομήσεων. Μεταξύ ποιήσεως, φιλοσοφικού δοκιμίου και πεζογραφίας, με στοιχεία υπερ-πραγματικά, συμβολιστικά, υπαρξιακά, ρεαλιστικά, νατουραλιστικά («έτσι θα μιλούσε η ζωή αν μιλούσε» – «φέτα ζωής»), το βιβλίο αυτό είναι θαρρώ η σύνοψη της πνευματικής πορείας του Τάσου Φάλκου μέσα από επιστημονικά ιστορικά μελετήματα, πεζογραφήματα και «ποιήσεις». Με την άκρα σεμνότητα που τον διακρίνει διήνυσε μία λαμπρά πανεπιστημιακή πορεία δίχως ναρκισσισμούς κι εγωκεντρικές εξάρσεις. Η ταπεινοφροσύνη του είναι παροιμιώδης, αφού αν και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το πόνημά του το σχετικό με τον αρχαίο ελληνικό αθλητισμό, δεν διεκδίκησε έδρες και οφίτσια, δεν απασχόλησε τις εφημερίδες με τεχνητά σκάνδαλα… Αντιθέτως, δαπάνησε όλη την προσωπική του περιουσία (τη δική του και της συζύγου του, Τιτίκας Αρβανιτάκη) για να φτιάξει το πολιτιστικό κέντρο «Υδρία» σε μια γειτονιά, στη Θεσσαλονίκη, που  θυμίζει πολύ τη γειτονιά του Καβάφη στην Αλεξάνδρεια.

Η μυθική «λίμνη» του τίτλου και του έργου είναι το συλλογικό ασυνείδητο, με όλα τα τέρατα, τη βιαιότητα, την επιθετικότητα και τον πρωτογονισμό «Λαιστρυγόνων και Γοργόνων», τρομακτικών, αλλά κι απαραίτητη προϋπόθεση για να διαβείς προς το Φως, αφού αντιμετωπίσεις τον Τρομερό Φύλακα στην Πύλη, τον απόκοσμο τσακαλόμορφο Άνουβι, τον κυνόμορφο Κέρβερο…

Μυητική διαδικασία η ανάγνωση αυτού του πλούσιου σε σύμβολα, νοήματα κι αναζητήσεις πονήματος, που όσο «μεταφυσικό» είναι άλλο τόσο προς την ειρωνεία, τον σαρκασμό και τον κυνισμό εκτρέπεται, έτσι για να διατηρηθεί μια κάποια ισορροπία. Κι όχι μόνον η αφηγηματική, αλλά και η συναισθηματική, αφού το θυμικό του αναγνώστη κατακλύζεται διαρκώς από ισόποσα σήματα και μηνύματα αντίρροπα.

Τελικά, όπως όλοι οι μεγάλοι λογοτέχνες, ο συγγραφέας Τάσος Φάλκος (ψευδώνυμο) αφήνει «ανοικτό» το τέλος, ευεπίφορο σε πολλές εναλλακτικές περαιώσεις (όσοι και οι συνδημιουργικοί «επαρκείς» αναγνώστες).

Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο δολοφόνος ή οι δολοφόνοι του αδελφού ενός αφηγητή που ψάχνει όχι για εκδίκηση, δεν ζητά την τιμωρία των ενόχων, αλλά να μετρήσει και να σταθμίσει την ανθρώπινη φύση, άλογη, παράλογη, πλεονασματική και άπληστη, κατά τεκμήριον…

Όταν όμως σκοτώνεται ένας ποιητής, όταν δολοφονείται άνανδρα ο Λόρκα γιατί είναι διαφορετικός κι αποτελεί σκάνδαλο για τη (θεοποιημένη) κοινή λογική, τότε βλάπτεται και ζημιώνεται ολάκερο το ανθρώπινο είδος, το τραυματισμένο, το τραυματικό, το ανάπηρο, το εξορισμένο από την Εδέμ.

Το «ωκεάνιο συναίσθημα» είναι προνόμιο των ποιητών, των εκστατικών και των σοφών. Αλίμονό τους όμως αν πέσουν στον φθόνο των άλλων…

Με τεχνικές δανεισμένες από το πανάρχαιο «θέατρο σκιών» κι από το «θέατρο εν θεάτρω» του σαιξπηρικού «Άμλετ», ο Τάσος Φάλκος φιλοτεχνεί ένα έργο για την ηθική και την ελευθερία πατώντας πάνω στα ίχνη των γιγάντων του Διαφωτισμού, στους οποίους οφείλουμε τη Δημοκρατία, την Ευνομία, την Ισονομία, τη Δικαιοσύνη και την απρόσκοπτη Έκφραση των Ιδεών μας. Όχι, ο Δυτικός Πολιτισμός δεν πεθαίνει. Μεταβαίνει χάρη στην Τεχνολογία και την Επιστήμη σε μια καινούργια Αναγέννηση. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ανέσπερος και πασιφανής θα λάμψει πάνω από τα κατατρεγμένα κεφάλια των δύσμοιρων ανθρώπων, που είναι τελικά αθώοι και ένοχοι συνάμα. «Ουδείς εκών κακός»…

Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία όλης της χώρας. Ένα βιβλίο άξιο να βραβευτεί. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς.