Ενδιάμεσοι τόποι, ενδιάμεσες ζωές

Ο Αλμπέρτο Τόρες Μπλαντίνα γεννήθηκε το 1976 στη Βαλένθια. Είναι συγγραφέας, μουσικός, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και καθηγητής της ισπανικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Το 2007, με τη «Λέσχη των ανομολόγητων πόθων», κέρδισε το πρώτο βραβείο  στο λογοτεχνικό διαγωνισμό «Οι δύο όχθες» που διοργανώνεται στην Ισπανία.

Ο Σαλβαδόρ Φουενσάντα είναι καθαριστής σε ένα ισπανικό αεροδρόμιο. Διηγείται σε επιβάτες που περιμένουν την πτήση τους διάφορες ιστορίες, πολλές από αυτές απίστευτες: του Εδουάρδο με το αεροβόλο που όταν μεγάλωσε βρέθηκε στην Ινδία και μετά στο Νεπάλ, του Φινλανδού ποιητή που πέθανε χωρίς να το πάρει είδηση κανείς σε αυτό το αεροδρόμιο, του Ντομίνγκο Μιλιόν και της Λέσχης των Ανομολόγητων Πόθων, ενός παιγνιδιού εκπλήρωσης επιθυμιών. Ο καθαριστής βρίσκεται κοντά στη σύνταξη. Έτσι οι ιστορίες του είναι απαύγασμα εμπειρίας σε χώρους απρόσωπους όπως ένα αεροδρόμιο, κέντρο διερχομένων, όπου όλα μπορεί να συμβούν.

Μερικές φορές οι ιστορίες διακόπτονται, για να συνεχιστούν με τον επόμενο επιβάτη. Έτσι ο αφηγητής σταδιακά αποκαλύπτεται, όπως και τα πρόσωπα των ιστοριών του. Και με αυτό τον τρόπο εγκαθίσταται η επικοινωνία με τον ακροατή-αναγνώστη. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση υποχωρεί και ο Σαλβαδόρ γίνεται ο τριτοπρόσωπος αφηγητής ολόκληρου του κειμένου. Διηγείται ιστορίες, επινοεί και κατασκευάζει την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που, όπως βεβαιώνει ένας από τους ήρωές του, υπάρχει μόνο στο μυαλό μας (σελ. 77).

Στα αεροδρόμια ζούμε σε έναν ενδιάμεσο χώρο, έναν ενδιάμεσο χρόνο. Όλα μπορεί ν΄αλλάξουν, ακόμη και η ζωή να συνεχιστεί εκεί που σταμάτησε πριν από χρόνια, μπροστά σε έναν πίνακα ανακοινώσεων.

Τελειώνοντας, θα θέλαμε να θέσουμε έναν προβληματισμό ως προς την ελληνική απόδοση του τίτλου (Cosas que nunca ocurrian en Tokio): ναι μεν δεν απομακρύνεται πολύ από το περιεχόμενο, απέχει όμως από το νόημα που ίσως ο συγγραφέας ήθελε να δώσει στη νουβέλα του.