Τα Δεκεμβριανά

Remember, remember

the 6th of December

Ένα χρόνο πριν, έχοντας μόλις επιστρέψει μετά χιλίων βασάνων σπίτι από την κηδεία ενός 15χρονου μαθητή κι αφού επιβίωσα από το βομβαρδισμό με δακρυγόνα ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων στα νότια προάστια (ακόμα θυμάμαι μητέρες να ουρλιάζουν απ’ τα μπαλκόνια στα ΜΑΤ να σταματήσουν, γιατί τα παιδιά τους είχαν αναπνευστικά προβλήματα), αναρωτήθηκα τι ακριβώς ήταν αυτό που ζούσαμε εκείνες τις μέρες στην Αθήνα: συνειδητή λαϊκή εξέγερση, ξέσπασμα τυφλής οργής ή μήπως η πρώτη πράξη ενός ταξικού πολέμου;

Το φωτογραφικό λεύκωμα του δημοσιογράφου Άρη Χατζηστεφάνου, που εκείνες τις μέρες κατέγραφε με το φακό του το χρονικό της κοινωνικής έκρηξης, επιχειρεί όχι να δώσει μια απάντηση, αλλά ν’ αποτυπώσει με ρεαλισμό και ψυχραιμία τα όσα συνέβησαν. Οι εξαιρετικής ποιότητας φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις αλλά και από τα άλλοτε ευφυή και άλλοτε ακραία συνθήματα που κατέκλυζαν τους δρόμους και τους τοίχους, είναι βέβαια το μεγάλο υπέρ της έκδοσης αλλά εξίσου ενδιαφέρων είναι και ο ”διάλογος” των διαφορετικών απόψεων για τα γεγονότα: από τις συνελεύσεις των διαδηλωτών έως τις συνεδριάσεις της Βουλής και από τις οθόνες της τηλεόρασης έως τα άρθρα ξένων εφημερίδων. Τα δε εμβόλιμα αποσπάσματα από τον Ισοκράτη και τον Αριστοτέλη έως τον Μπρεχτ και τον Λένιν (που δίνει κυριολεκτικά μια αποστομωτική ”απάντηση” στους σημερινούς ηγέτες της Αριστεράς) σχολιάζουν και ερμηνεύουν πολιτικά τον Δεκέμβρη του 2008.

Η Ιστορία θα δώσει τη δική της απάντηση για τα σύγχρονα Δεκεμβριανά. Πάντως, είναι πολύ πιθανό οι επόμενες γενιές να μας ρωτούν (όπως ρωτούσαμε κι εμείς τη γενιά του Πολυτεχνείου) ”Εσύ τι έκανες τότε;”